Saabam is an original Tamil thriller novel on Novels Tamil about Karthik, a 29-year-old school headmaster who returns to his village near Madurai just after the temple’s bronze idol is stolen in the night. Villagers begin to die smiling, with no injury, and a hundred-year-old palm-leaf manuscript seems to describe each death in advance. It is a slow-burn thriller about dread, suspicion and a village turning against itself, with a complete ending that brings both the crime and the curse to rest.
Saabam — A Tamil Thriller Novel
மதுரைக்கு அருகே இருந்த வேலம்பட்டி என்ற சிறிய கிராமத்துக்கு கார்த்திக் திரும்பி வந்த அன்று மாலை, வானம் வழக்கத்தை விடச் சீக்கிரமே இருண்டு விட்டது.
பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கியபோது, ஊர் வழக்கம்போல் இல்லை என்பது அவனுக்கு முதல் பார்வையிலேயே தெரிந்தது.
தெருக்கள் வெறிச்சோடிக் கிடந்தன.
வழக்கமாக இந்த நேரத்தில் தெருவில் விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் பிள்ளைகளைக் காணவில்லை.
டீக்கடையில் கூடியிருந்து சிரித்துப் பேசும் ஆண்களையும் காணவில்லை.
ஒவ்வொரு வீட்டின் கதவும் மூடிக் கிடந்தது.
ஜன்னல் வழியே வெளிச்சம் கசிந்தாலும், அந்த வெளிச்சத்தில் ஒரு பதற்றம் இருந்தது.
ஏதோ ஒன்று ஊரை அமுக்கி வைத்திருப்பதுபோல் இருந்தது.
கார்த்திக்குக்கு வயது இருபத்தொன்பது.
அவன் இந்த ஊரின் அரசுப் பள்ளியில் புதிய தலைமை ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்க வந்திருந்தான்.
ஆறு ஆண்டுகளாக அவன் மதுரை நகரத்தில் ஆசிரியராக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
புத்தகங்களையும் அறிவியலையும் மட்டுமே நம்பும் மனிதன் அவன்.
பேய், சாபம், மந்திரம் என்ற சொற்களைக் கேட்டாலே அவன் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு வரும்.
அந்தச் சிரிப்பு இன்று மாலை வரவில்லை.
வீட்டு வாசலில் அம்மா வள்ளி நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் முகத்தில் அவன் இதுவரை பார்த்திராத ஒரு பயம் இருந்தது.
“வந்துட்டியா கண்ணு?” என்றாள் அவள்.
அவள் குரல் மெல்லியதாக, கிட்டத்தட்ட கிசுகிசுப்பாக வந்தது.
ஏன் இப்படி மெதுவாகப் பேசுகிறாள் என்று கார்த்திக்குக்குப் புரியவில்லை.
“ஏம்மா, ஊரே ஒரு மாதிரி இருக்கு. என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டான்.
வள்ளி சுற்றும் முற்றும் பார்த்தாள்.
தெருவில் யாரும் இல்லை என்பதை உறுதி செய்து கொண்ட பிறகுதான் அவள் பேசினாள்.
“மூணு நாளைக்கு முன்னாடி, நடுராத்திரி, கோவில்ல இருந்த அம்மன் சிலையை யாரோ திருடிட்டுப் போயிட்டாங்க.”
கார்த்திக் நின்றான்.
அவன் கையில் இருந்த பை நழுவிக் கீழே விழும் போல் இருந்தது.
அந்தச் சிலை ஊரின் உயிர்.
நூறு ஆண்டுகளுக்கு மேலாக அந்தக் கோவிலில் இருந்த வெண்கலச் சிலை.
திருவிழா நாட்களில் அந்தச் சிலையைத் தெருவில் ஊர்வலமாக எடுத்து வருவார்கள்.
அந்தச் சிலையைத் திருடுவது என்பது ஊரின் நெஞ்சையே திருடுவதுபோல்.
“போலீஸ் வந்தாங்களா?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“வந்தாங்க. பாத்துட்டுப் போனாங்க. ஆனா ஒண்ணும் கிடைக்கலை.”
“கோவில் கதவு எப்படித் திறந்துச்சு? பூட்டு உடைஞ்சுதா?”
வள்ளி தலையசைத்தாள்.
“அதுதான் எல்லாருக்கும் பயம். பூட்டு உடையலை. கதவு உடையலை. ஜன்னல் உடையலை. காலையில பூசாரி கோவிலைத் திறந்தப்ப, சிலை மட்டும் இல்லை.”
கார்த்திக் புருவத்தைச் சுருக்கினான்.
பூட்டு உடையாமல் ஒரு சிலை எப்படி மறையும்?
யாருக்கோ கோவில் சாவி இருந்திருக்க வேண்டும்.
அல்லது உள்ளே இருந்த யாரோ இதைச் செய்திருக்க வேண்டும்.
இது திருட்டு.
மனிதர்கள் செய்யும் திருட்டு.
அதில் மர்மம் எதுவும் இல்லை என்று அவன் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.
ஆனால் ஊரின் அமைதி அவன் சொல்லைக் கேட்கவில்லை.
அன்று இரவு கார்த்திக்கால் தூங்க முடியவில்லை.
வீட்டுக்கு வெளியே, தூரத்தில், கோவில் கோபுரம் இருளில் நின்று கொண்டிருந்தது.
அதன் மீது எரியும் ஒற்றை விளக்கு காற்றில் ஆடிக் கொண்டிருந்தது.
நள்ளிரவு நெருங்கியபோது, அவன் ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டான்.
கோவில் மணியின் சத்தம்.
ஒரு முறை.
மெதுவாக.
அந்த நேரத்தில் கோவிலில் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.
காற்று அடித்து மணி ஆடியிருக்கும் என்று அவன் நினைத்தான்.
ஆனால் அன்று இரவு காற்றே இல்லை.
மரங்களின் இலைகள் கூட அசையவில்லை.
கார்த்திக் எழுந்து ஜன்னல் வழியே பார்த்தான்.
தெரு வெறுமையாக இருந்தது.
நிலா வெளிச்சத்தில் கோவில் கோபுரம் மட்டும் தனியாக நின்றது.
அவன் மீண்டும் படுத்தான்.
ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.
விடியற்காலை ஐந்து மணிக்கு, ஊரே அலறும் சத்தம் கேட்டது.
பெண்களின் ஓலம்.
ஆண்களின் கூச்சல்.
கார்த்திக் எழுந்து ஓடினான்.
கோவில் வாசலில் கூட்டம் கூடியிருந்தது.
கூட்டத்தின் நடுவே, கோவில் படிகளில், மாரிமுத்து கிடந்தார்.
அவர் கோவிலின் காவல்காரர்.
வயது ஐம்பத்தெட்டு.
அவர் இறந்து கிடந்தார்.
ஆனால் அவர் முகத்தில் ஒரு புன்னகை இருந்தது.
கண்கள் திறந்திருந்தன.
அந்தக் கண்களில் பயம் இல்லை.
ஆச்சரியம் இல்லை.
ஒரு விதமான அமைதி இருந்தது.
அவர் சிரித்துக் கொண்டே இறந்திருந்தார்.
அவர் உடலில் எந்தக் காயமும் இல்லை.
ரத்தம் இல்லை.
அடையாளம் இல்லை.
அவர் படுத்திருந்த இடத்தில் எந்தப் போராட்டத்தின் அடையாளமும் இல்லை.
அவர் அமைதியாகப் படுத்து, சிரித்துக் கொண்டே இறந்து போயிருந்தார்.
கூட்டத்தில் யாரோ மெதுவாகச் சொன்னார்கள்.
“சாபம்.”
அந்த ஒரு சொல் கூட்டம் முழுவதும் பரவியது.
“சாபம்… சாபம்…”
கார்த்திக் மாரிமுத்துவின் அருகே மண்டியிட்டான்.
அவர் கைகளைத் தொட்டுப் பார்த்தான்.
கைகள் இறுகி, விறைத்துப் போயிருந்தன.
விரல்கள் மடங்கியபடி உறைந்திருந்தன.
அவர் வாய் திறந்திருந்தது.
அந்தத் திறந்த வாயில் ஒரு புன்னகை உறைந்திருந்தது.
அது மகிழ்ச்சியான சிரிப்பு அல்ல.
அது சிரிப்பைப் போலத் தோன்றிய ஒரு வலி.
டாக்டர் சுப்பிரமணியம் வந்தார்.
அவர் உடலைப் பரிசோதித்தார்.
அவர் முகம் வெளிறிப் போனது.
“அடிபட்ட அடையாளம் எதுவும் இல்லை. மாரடைப்பாக இருக்கலாம். ஆனால்…” என்று இழுத்தார்.
“ஆனால் என்ன டாக்டர்?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“இந்தப் புன்னகை… இந்த உடல் விறைப்பு… இது சாதாரண மாரடைப்பில் வராது” என்றார் டாக்டர்.
அவர் குரல் நடுங்கியது.
அன்று முழுவதும் ஊரில் யாரும் வேலைக்குப் போகவில்லை.
வயல்களுக்கு யாரும் போகவில்லை.
கடைகள் திறக்கவில்லை.
பள்ளிக்கூடத்துக்கு ஒரு பிள்ளையும் வரவில்லை.
எல்லாரும் கோவில் வாசலிலேயே நின்றார்கள்.
பேச்சு மெதுவாக, கிசுகிசுப்பாக இருந்தது.
ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு கதையைச் சொன்னார்கள்.
நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதேபோல் நடந்ததாம்.
அப்போதும் சிலை திருடு போனதாம்.
அப்போதும் மக்கள் இப்படிச் சிரித்துக் கொண்டே இறந்தார்களாம்.
கார்த்திக் அந்தக் கதைகளைக் கேட்டுக் கொண்டே நின்றான்.
அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி மட்டும் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
சிரித்துக் கொண்டே இறப்பது எப்படி சாத்தியம்?
***
மாரிமுத்துவின் இறுதிச் சடங்கு அன்று மாலையே நடந்தது. ஊரே கூடியிருந்தது, ஆனால் யார் முகத்திலும் துக்கத்தை விடப் பயம்தான் அதிகமாகத் தெரிந்தது. இறந்தவர் முகத்தில் இருந்த அந்தப் புன்னகையைப் பற்றித்தான் எல்லாரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஒருவர் சொன்னார், மாரிமுத்து இறப்பதற்கு முன்பு நள்ளிரவில் கோவிலைச் சுற்றி யாரோ நடக்கும் சத்தம் கேட்டதாம். இன்னொருவர் சொன்னார், அவர் கடைசியாகச் சாப்பிட்ட சாப்பாட்டில் ஏதோ கலந்திருக்குமோ என்று. ஆனால் யாருக்கும் உறுதியாக எதுவும் தெரியவில்லை. தெரிந்தது ஒன்றுதான் — ஒரு மனிதர் சிரித்துக் கொண்டே இறந்திருக்கிறார், அதற்குக் காரணம் யாருக்கும் தெரியவில்லை.
அன்று இரவு கார்த்திக் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போனான். தலைமை ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்ற முதல் நாளே பள்ளி வெறுமையாக இருந்தது அவனுக்கு வேதனையாக இருந்தது. வகுப்பறைகள் இருளில் மூழ்கிக் கிடந்தன. அவன் தன் அறையில் உட்கார்ந்து பதிவேடுகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, வாசலில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது.
“சார்…”
ஒரு பெண்ணின் குரல். மெல்லிய, ஆனால் தெளிவான குரல்.
கார்த்திக் நிமிர்ந்து பார்த்தான். வாசலில் நின்றிருந்தவள் செல்வி. அவளுக்கு வயது இருபத்து நான்கு. அந்தப் பள்ளியில் ஆரம்ப வகுப்புகளுக்கு ஆசிரியையாக வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் பயம் இருந்தாலும், கண்களில் ஒரு தைரியம் இருந்தது.
“நீங்கதான் புது ஹெட்மாஸ்டரா? நான் செல்வி” என்றாள் அவள்.
“ஆமா. உள்ளே வாங்க” என்றான் கார்த்திக்.
செல்வி உள்ளே வந்து நாற்காலியில் உட்கார்ந்தாள். சிறிது நேரம் அவள் எதுவும் பேசவில்லை. பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்: “சார், மாரிமுத்து அய்யா சாதாரணமா சாகலை. ஊர்ல எல்லாரும் சாபம்னு சொல்றாங்க. ஆனா எனக்கு நம்பிக்கை இல்லை. நீங்க படிச்சவங்க. நீங்கதான் இதைக் கண்டுபிடிக்கணும்.”
கார்த்திக் அவளை உற்றுப் பார்த்தான். இந்த ஊரில் இன்னும் பயப்படாமல் யோசிக்கும் ஒருவர் இருக்கிறார் என்பது அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.
“நீங்க எதையாவது பார்த்தீங்களா? கேட்டீங்களா?” என்று கேட்டான்.
“நேத்து ராத்திரி பன்னிரண்டு மணிக்கு எனக்கு முழிப்பு வந்துச்சு. எங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்துல யாரோ நடக்குற சத்தம் கேட்டுச்சு. ஜன்னல் வழியா பார்த்தேன். தெருவில யாரோ ஒருத்தர் கோவில் பக்கம் போயிட்டு இருந்தாரு. முகம் தெரியலை. ஆனா அவர் கையில ஏதோ ஒரு பை இருந்துச்சு” என்றாள் செல்வி.
“அந்த நேரத்துல கோவில் பக்கம் யார் போவாங்க?” என்று முணுமுணுத்தான் கார்த்திக்.
“அதுதான் சார் எனக்கும் புரியலை. அந்த ஆள் நடந்த விதம்… ரொம்ப அவசரமா, ஆனா ரொம்ப ஜாக்கிரதையா நடந்தாரு. பயந்தவரு மாதிரி இல்லை. ஏதோ தெரிஞ்சவரு மாதிரி இருந்தாரு” என்றாள் செல்வி.
அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, வெளியே ஒரு கூச்சல் கேட்டது. கார்த்திக்கும் செல்வியும் ஓடிப் போய்ப் பார்த்தார்கள். ஊரின் கடைசியில் இருந்த சுப்புவின் வீட்டுக்கு முன்னால் ஒரு கூட்டம் கூடியிருந்தது.
சுப்புவுக்கு வயது எழுபத்திரண்டு. அவர் ஊரின் மிக வயதான மனிதர். அவருடைய கொள்ளுத் தாத்தா கோவிலின் எழுத்தராக இருந்தவர். சுப்புவின் வீட்டில் பழைய ஓலைச்சுவடிகள் இருப்பது ஊருக்குத் தெரியும். அந்தச் சுவடிகளில் மந்திரங்கள் இருப்பதாகச் சிலர் சொல்வார்கள்.
இப்போது கூட்டம் அவரைச் சுற்றி நின்று கொண்டிருந்தது. “இந்தக் கிழவன்தான் ஏதோ செய்யுறான்! இவன் மந்திரவாதி! இவனை ஊரை விட்டுத் துரத்தணும்!” என்று ஒருவர் கத்தினார்.
சுப்பு வீட்டு வாசலில் நடுங்கிக் கொண்டு நின்றார். அவர் கைகளில் ஒரு பழைய துணி மூட்டை இருந்தது. அவர் கண்களில் பயமும் வேதனையும் தெரிந்தன.
“நிறுத்துங்க!” என்று கத்திக் கொண்டே கார்த்திக் கூட்டத்துக்குள் நுழைந்தான். “ஒரு வயசான மனிதரை இப்படி மிரட்டுறது என்ன நியாயம்? அவர் என்ன செஞ்சாரு? ஆதாரம் இருக்கா?”
கூட்டம் சற்று அமைதியானது. ஆனால் ஒருவர் முன்னால் வந்து சொன்னார்: “ஹெட்மாஸ்டர் சார், நீங்க புதுசு. உங்களுக்குத் தெரியாது. இந்தக் கிழவன் வீட்டுல பழைய சுவடி இருக்கு. அதுல சாபத்தைப் பத்தி எழுதியிருக்காம். மாரிமுத்து செத்தது அந்தச் சாபத்தாலதான்!”
கார்த்திக் சுப்புவைப் பார்த்தான். “அய்யா, உங்ககிட்ட அப்படி ஒரு சுவடி இருக்கா?”
சுப்பு மெதுவாகத் தலையசைத்தார். “இருக்கு தம்பி. ஆனா அது சாபம் வைக்கிற புத்தகம் இல்லை. அது எச்சரிக்கை. நூறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்ததை எழுதி வச்சது. என் கொள்ளுத் தாத்தா எழுதினாரு.”
“அதை நான் பார்க்கலாமா?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
சுப்பு சிறிது நேரம் யோசித்தார். பிறகு, “வாங்க” என்று சொல்லி வீட்டுக்குள் அழைத்தார்.
கூட்டம் வெளியே காத்திருந்தது. உள்ளே, ஒரு மண் சட்டியில் இருந்து சுப்பு ஒரு மூட்டையை எடுத்தார். துணியைப் பிரித்தபோது, உள்ளே பனை ஓலைகள் இருந்தன. அவை கருமை படர்ந்து, ஓரங்கள் மடங்கிப் போயிருந்தன. ஒவ்வொரு ஓலையிலும் கூர்மையான எழுத்தாணியால் எழுதப்பட்ட பழைய தமிழ் எழுத்துகள் தெரிந்தன.
“இது நூறு வருஷத்துப் பழசு தம்பி” என்றார் சுப்பு. “அப்போ ஒரு தடவை கோவில் சிலை திருடு போச்சு. அதுக்கப்புறம் ஊர்ல ஒவ்வொருத்தரா செத்தாங்க. அதே மாதிரி — சிரிச்சுகிட்டே, கண்ணு திறந்தபடி, காயமே இல்லாம.”
கார்த்திக்கின் உடல் சிலிர்த்தது. “அப்புறம் என்ன ஆச்சு?”
“சுவடியில எழுதியிருக்கு. படிச்சுப் பாருங்க” என்று சொல்லி, சுப்பு ஓலைகளை கார்த்திக்கிடம் கொடுத்தார்.
செல்வி விளக்கை அருகே கொண்டு வந்தாள். கார்த்திக் மெதுவாகப் படித்தான். பழைய தமிழ் எழுத்துகள் அவனுக்கு மெதுவாகத்தான் புரிந்தன. ஆனால் புரிந்த வரிகள் அவன் நெஞ்சைக் கனக்க வைத்தன.
“அம்மன் கோவிலில் இருந்து அவள் எடுத்துச் செல்லப்பட்டால், ஊர் இருளில் மூழ்கும். முதலில் காவலன் சிரித்துக் கொண்டே மடிவான். பின் குருக்களின் மகன். பின் கணக்கன். பின் தலைவன். கடைசியில், திருடியவன் தானே சிரித்துக் கொண்டே மடிவான். சிலை திரும்பி வந்தால் மட்டுமே சாபம் நீங்கும்.”
கார்த்திக் ஓலையைக் கீழே வைத்தான். அவன் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
முதலில் காவலன்.
மாரிமுத்து காவல்காரர்.
அவர் இறந்து விட்டார்.
அடுத்து குருக்களின் மகன்.
கோவில் பூசாரி ராமுவின் மகன் பாலு.
அவனுக்கு வயது இருபத்தொன்று.
கார்த்திக் செல்வியைப் பார்த்தான். அவள் முகம் வெளிறிப் போயிருந்தது.
“இது வெறும் பழைய கதை. இது நிஜமாகாது” என்றான் கார்த்திக். ஆனால் அவன் குரலில் அவனுக்கே நம்பிக்கை இல்லை.
சுப்பு மெதுவாகச் சொன்னார்: “தம்பி, நான் இந்தச் சுவடியை யார்கிட்டயும் காட்டினதில்லை. நீங்க படிச்சவங்க. நீங்க இதை நம்ப மாட்டீங்கன்னு தெரியும். ஆனா ஒண்ணு மட்டும் சொல்றேன் — இந்தச் சுவடி இதுவரைக்கும் பொய் சொன்னதில்லை.”
அன்று இரவு கார்த்திக் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது, ஊர் முழுவதும் ஒரு விதமான மௌனம் நிலவியது. நாய்கள் கூடக் குரைக்கவில்லை. கோவில் விளக்கு மட்டும் தூரத்தில் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. அவன் பாலுவைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டே இருந்தான். இருபத்தொரு வயதுப் பையன். நாளை காலை அவன் உயிரோடு இருப்பானா?
அவன் அம்மாவிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. வள்ளி ஏற்கனவே பயந்து போயிருந்தாள். அவன் மெதுவாகச் சாப்பிட்டு விட்டுப் படுத்தான். ஆனால் கண்களை மூடியதும் அந்த ஓலையின் வரிகள்தான் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.
முதலில் காவலன். பின் குருக்களின் மகன்.
அன்று இரவு, கார்த்திக் மீண்டும் சுப்புவின் வீட்டுக்குப் போனான். சுவடியில் எழுதியிருந்த நூறு வருஷப் பழைய கதையை முழுவதுமாகத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
சுப்பு வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் முன்னால் ஒரு சிறிய விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவர் கண்கள் தூரத்தில் இருந்த கோவில் கோபுரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன.
“அய்யா, நூறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி என்ன நடந்துச்சு? முழுசாச் சொல்லுங்க” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
சுப்பு மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினார். அவர் குரல் கனமாக இருந்தது. “அப்போ என் கொள்ளுத் தாத்தா இந்தக் கோவில்ல எழுத்தரா இருந்தாரு. அவர் பேரு சின்னசாமி. அந்தக் காலத்துல ஊருக்கு வெளியூர்ல இருந்து ஒரு வியாபாரி வருவான். அவன் பழங்காலச் சிலைகளை வாங்கி விற்கிறவன். ஒரு நாள் ராத்திரி, கோவில் சிலை காணாமப் போச்சு. பூட்டு உடையலை. கதவு உடையலை. சிலை மட்டும் இல்லை.”
“அப்புறம்?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“அதுக்கப்புறம் ஒவ்வொருத்தரா செத்தாங்க. முதல்ல கோவில் காவல்காரன். அவன் கோவில் படிகள்ல சிரிச்சுகிட்டே செத்துக் கிடந்தான். அடுத்த நாள் பூசாரியோட மகன். அதுக்கடுத்த நாள் கணக்குப்பிள்ளை. அதுக்கடுத்த நாள் ஊர்த் தலைவர். நாலு பேரும் ஒரே மாதிரி — சிரிச்ச முகம், திறந்த கண்ணு, காயமே இல்லை. ஊரே பயந்து போச்சு. சிலர் ஊரை விட்டு ஓடினாங்க. சிலர் கோவிலுக்குப் போகவே பயந்தாங்க.”
சுப்பு சிறிது நேரம் நிறுத்தினார். விளக்கின் சுடர் காற்றில் ஆடியது.
“அப்புறம் என்ன ஆச்சு?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“அஞ்சாவது நாள், அந்த வியாபாரி ஆத்தங்கரையில செத்துக் கிடந்தான். அவனும் அதே மாதிரி — சிரிச்சுகிட்டே, கண்ணு திறந்தபடி. அவன் கையில சிலையோட ஒரு துண்டு இருந்துச்சு. அவன்தான் திருடன்னு அப்போதான் தெரிஞ்சது. அவன் செத்த அன்னிக்குத்தான், ஒரு மீனவன் ஆத்துல சிலையைக் கண்டுபிடிச்சான். சிலை தண்ணியில விழுந்திருந்துச்சு. அதை எடுத்து வந்து கோவில்ல வச்சாங்க. அதுக்கப்புறம் யாரும் சாகலை. சாபம் முடிஞ்சுது.”
“உங்க கொள்ளுத் தாத்தா அதை எல்லாம் பார்த்தாரா?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“ஆமா தம்பி. அவர் எல்லாத்தையும் தன் கண்ணால பார்த்தாரு. அதனாலதான் இந்தச் சுவடியை எழுதினாரு. கடைசியில ஒரு வரி எழுதினாரு: ‘இதைப் படிப்பவன் எச்சரிக்கையாக இரு. சாபம் கதை அல்ல. சிலை திரும்பி வந்தால் மட்டுமே சாபம் நீங்கும்.’ அந்த வரியை எழுதிட்டு அவர் சுவடியை மூடி வச்சுட்டாரு. அதுக்கப்புறம் நூறு வருஷமா அந்தச் சுவடி எங்க வீட்டுலதான் இருக்கு.”
கார்த்திக் அந்தக் கதையைக் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான். நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்ததும், இப்போது நடப்பதும் ஒன்றுபோல் இருந்தன. அதே வரிசை. அதே மரணங்கள். அதே சிரிப்பு.
ஆனால் அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, வியாபாரி சிலையைத் திருடியபோது, யார் அந்த நான்கு பேரையும் கொன்றது? அதுவும் விஷமா? அல்லது உண்மையிலேயே சாபமா? சுப்புவின் கொள்ளுத் தாத்தா அதை எழுதவில்லை. அவர் நடந்ததை மட்டும் எழுதினார். காரணத்தை எழுதவில்லை.
“அய்யா, அந்த வியாபாரி எப்படிச் செத்தான்னு உங்க கொள்ளுத் தாத்தா எழுதியிருக்காரா?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
சுப்பு தலையசைத்தார். “இல்லை தம்பி. அவர் எழுதலை. அவர் எழுதியது இவ்வளவுதான் — வியாபாரி சிரிச்சுகிட்டே செத்தான். அவன் உடல்ல காயம் இல்லை. அவன் எப்படிச் செத்தான்னு யாருக்கும் தெரியலை. அதுதான் இந்தச் சுவடியோட மர்மம்.”
கார்த்திக் வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது இரவு நள்ளிரவை நெருங்கியிருந்தது. அவன் மனதில் சுப்புவின் கதை ஓடிக் கொண்டிருந்தது. நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த மரணங்களுக்குக் காரணம் என்னவாக இருந்திருக்கும்? அதையும் யாரோ ஒரு மனிதன் செய்திருப்பானா? அல்லது அப்போது உண்மையிலேயே சாபம் இருந்ததா?
அவனுக்கு விடை தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெரிந்தது — இப்போது நடப்பது மனிதனின் வேலை. அதை நிறுத்த வேண்டும். அதற்கு முன்பு, இன்னொரு உயிர் போகக் கூடாது.
***
மறுநாள் காலை, கார்த்திக் எழுந்தபோது ஊர் மீண்டும் அலறிக் கொண்டிருந்தது.
இந்த முறை கூச்சல் கோவிலின் பக்கத்தில் இருந்த பூசாரி வீட்டில் இருந்து வந்தது.
கார்த்திக் ஓடினான். அவன் நெஞ்சு படபடவென்று அடித்துக் கொண்டது. அவன் மனதில் ஒரே ஒரு பெயர்தான் ஓடிக் கொண்டிருந்தது — பாலு.
பூசாரி ராமுவின் வீட்டு வாசலில் கூட்டம். உள்ளே, திண்ணையில், பாலு படுத்திருந்தான். அவன் கண்கள் திறந்திருந்தன. அவன் உதடுகளில் ஒரு புன்னகை உறைந்திருந்தது. அவன் உடலில் எந்தக் காயமும் இல்லை.
சுவடி சொன்னது நடந்து விட்டது.
இரண்டாவது மரணம்.
குருக்களின் மகன்.
ராமு தன் மகனின் உடலைக் கட்டிக் கொண்டு கதறிக் கொண்டிருந்தார். “என் புள்ளையை யாரு கொன்னது? என் புள்ளை யாருக்கு என்ன செஞ்சான்?” என்று அவர் கத்தினார். அவர் குரலில் இருந்த வேதனையைக் கேட்டு ஊரே அழுதது.
கார்த்திக் பாலுவின் அருகே சென்றான். அவன் உடலை உற்றுப் பார்த்தான். மாரிமுத்துவைப் போலவே, பாலுவின் கைகளும் விறைத்திருந்தன. விரல்கள் மடங்கியபடி உறைந்திருந்தன. வாய் திறந்து, பற்கள் தெரிய, ஒரு சிரிப்பு உறைந்திருந்தது.
இது சாதாரண மரணம் அல்ல என்பது கார்த்திக்குக்கு இப்போது உறுதியாகத் தெரிந்தது. இரண்டு பேர், ஒரே மாதிரி, ஒரே இரவில் அல்ல — அடுத்தடுத்த நாட்களில் — இறந்திருக்கிறார்கள். இது தற்செயலாக இருக்க முடியாது.
ஆனால் அது சாபமாகவும் இருக்க முடியாது என்று அவன் மனம் சொன்னது. சாபம் என்பது கதைகளில் மட்டும் வருவது. நிஜத்தில் மரணத்துக்கு ஒரு காரணம் இருக்கும். அந்தக் காரணத்தைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.
டாக்டர் சுப்பிரமணியம் வந்து உடலைப் பரிசோதித்தார். அவர் முகம் இன்னும் வெளிறிப் போனது. “இதுவும் அதே மாதிரிதான். காயம் இல்லை. ஆனா உடல் விறைப்பும், இந்தச் சிரிப்பும்… இது ஏதோ விஷத்தோட அடையாளமா இருக்கலாம்” என்றார் அவர் மெதுவாக.
“விஷமா?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“எட்டிக்கொட்டைன்னு ஒரு விதை இருக்கு. அதுல இருக்குற விஷம் உடலை இப்படி விறைக்க வைக்கும். முகத்தைச் சிரிக்கிற மாதிரி இழுத்து வைக்கும். பழைய காலத்துல அதைப் பத்திக் கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா இந்தக் காலத்துல யார் அதைப் பயன்படுத்துவாங்க?” என்றார் டாக்டர்.
கார்த்திக் அந்த வார்த்தையை மனதில் பதித்துக் கொண்டான். எட்டிக்கொட்டை. அது ஒரு குறிப்பு. ஒரு முக்கியமான குறிப்பு.
அன்று மதியம், ஊரில் பயம் இன்னும் அதிகமானது. சிலர் தங்கள் பிள்ளைகளை உறவினர் வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்தார்கள். சிலர் கோவிலுக்குப் போகவே பயந்தார்கள். ஒரு சிலர், சுப்புவின் வீட்டுக்கு முன்னால் மீண்டும் கூடினார்கள். இந்த முறை அவர்கள் கைகளில் கம்புகள் இருந்தன.
“இந்தக் கிழவன்தான் சாபத்தை ஏவுறான்! இவனை அடிச்சுத் துரத்தணும்!” என்று ஒருவர் கத்தினார்.
கார்த்திக் ஓடிப் போய் கூட்டத்துக்கு முன்னால் நின்றான். “நிறுத்துங்க! சுப்பு அய்யா ஒரு பாவமும் செய்யலை. அவர்தான் எனக்குச் சுவடியைக் காட்டினாரு. அந்தச் சுவடி ஒரு எச்சரிக்கை. அதை எழுதினவரு நூறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி செத்துப் போனவரு. சுப்பு அய்யா எப்படி யாரையும் கொல்ல முடியும்?”
கூட்டத்தில் ஒருவர் சொன்னார்: “அப்போ யாரு கொல்றது? பேயா?”
“தெரியலை. ஆனா நாம கண்டுபிடிப்போம். ஒருத்தரை ஒருத்தர் சந்தேகப்பட்டு அடிச்சுக்கிட்டா, உண்மையான குற்றவாளி தப்பிச்சுடுவான்” என்றான் கார்த்திக்.
அவன் குரலில் இருந்த உறுதியைப் பார்த்து கூட்டம் மெதுவாகக் கலைந்தது. ஆனால் அவர்கள் கண்களில் சந்தேகம் அப்படியே இருந்தது. ஊர் இப்போது இரண்டாகப் பிரிந்திருந்தது — சாபத்தை நம்புபவர்கள், நம்பாதவர்கள். ஒவ்வொருவரும் மற்றவரைச் சந்தேகத்தோடு பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.
அன்று மாலை, கார்த்திக் செல்வியோடு பாலுவின் அறைக்குப் போனான். ராமு அவர்களை உள்ளே விட்டார். பாலுவின் அறை சிறியது. ஒரு கட்டில், ஒரு மேஜை, சில புத்தகங்கள். மேஜை மீது ஒரு நோட்டுப் புத்தகம் இருந்தது.
செல்வி அதைத் திறந்தாள். கடைசிப் பக்கத்தில் பாலுவின் கையெழுத்தில் சில வரிகள் இருந்தன.
“நேத்து ராத்திரி கோவில் பக்கம் யாரோ நடந்தாங்க. நான் ஜன்னல் வழியா பார்த்தேன். அது நம்ம ஊரு ஆளுதான். எனக்கு நல்லாத் தெரியும். ஆனா ஏன் அந்த நேரத்துல அங்க போனாருன்னு தெரியலை. நாளைக்கு அப்பாகிட்ட சொல்லணும்.”
கார்த்திக் அந்த வரிகளை மீண்டும் மீண்டும் படித்தான். பாலு யாரையோ பார்த்திருக்கிறான். ஊரைச் சேர்ந்த ஒருவரை. நள்ளிரவில், கோவில் பக்கம். அதை அப்பாவிடம் சொல்லப் போவதாக எழுதியிருக்கிறான்.
அவன் அதைச் சொல்வதற்கு முன்பே இறந்து விட்டான்.
அது தற்செயலா?
கார்த்திக்குக்குத் தற்செயலாகத் தோன்றவில்லை.
“பாலு எதையோ பார்த்துட்டான். அதைச் சொல்லப் போறான்னு தெரிஞ்சதும் யாரோ அவனைக் கொன்னுட்டாங்க” என்றான் கார்த்திக் மெதுவாக.
“அப்போ இது சாபம் இல்லை. கொலை” என்றாள் செல்வி.
“ஆமா. ஆனா கொலைகாரன் சாபத்தை மறைப்பா பயன்படுத்துறான். சுவடியில எழுதியிருக்கிற வரிசையிலேயே கொலை செய்யுறான். அதனால எல்லாரும் சாபம்னு நம்புறாங்க” என்றான் கார்த்திக்.
செல்வியின் கண்கள் விரிந்தன. “அப்போ அடுத்தது கணக்கர் சுந்தரம் அய்யாவா?”
கார்த்திக் தலையசைத்தான். சுவடியின் வரிசை அப்படித்தான் சொன்னது. முதலில் காவலன். பின் குருக்களின் மகன். பின் கணக்கன். பின் தலைவன்.
அவர்கள் உடனே சுந்தரத்தின் வீட்டுக்கு ஓடினார்கள். சுந்தரம் வீட்டு வாசலில் உட்கார்ந்து, கணக்கு நோட்டுகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் முகத்தில் கவலை தெரிந்தது.
“அய்யா, நீங்க ஜாக்கிரதையா இருக்கணும். இன்னிக்கு ராத்திரி தனியா எங்கயும் போகாதீங்க. யார் கொடுத்தாலும் சாப்பிடாதீங்க, குடிக்காதீங்க” என்றான் கார்த்திக்.
சுந்தரம் சிரித்தார். “என்ன தம்பி, என்னையும் சாபம் அடிக்கும்னு நினைக்கிறியா? நான் எழுபது வருஷமா இந்த ஊர்ல வாழுறேன். எனக்கு ஒண்ணும் ஆகாது.”
ஆனால் அவர் சிரிப்புக்குப் பின்னால் ஒரு பயம் ஒளிந்திருந்தது. அவர் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
“அய்யா, ஒண்ணு கேட்கலாமா? கோவில் கணக்குல ஏதாவது தப்பு இருக்கா?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
சுந்தரத்தின் முகம் மாறியது. அவர் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். பிறகு குரலைத் தாழ்த்திச் சொன்னார்: “தம்பி, நான் ஒண்ணு கண்டுபிடிச்சேன். கோவில் உண்டியல் கணக்கும், நகைகள் கணக்கும் ஒத்துப் போகலை. சிலை திருடு போறதுக்கு முன்னாடியே, சில நகைகள் காணாமப் போயிருக்கு. இதை நான் யார்கிட்டயும் சொல்லலை. நாளைக்கு தர்மகர்த்தா கிட்ட சொல்லலாம்னு இருந்தேன்.”
கார்த்திக்கின் நெஞ்சு படபடத்தது. சிலை திருடு போவதற்கு முன்பே நகைகள் காணாமல் போயிருக்கின்றன. அப்படியானால் திருட்டு அன்று இரவு மட்டும் நடக்கவில்லை. அது முன்பே தொடங்கி விட்டது.
யாருக்கோ கோவிலின் சாவி இருந்திருக்கிறது. யாரோ உள்ளே இருந்து திருடியிருக்கிறார்கள்.
“அய்யா, அந்தக் கணக்கு நோட்டுகளைப் பத்திரமா வச்சுக்கோங்க. யார்கிட்டயும் சொல்லாதீங்க. நான் நாளைக்கு வர்றேன்” என்று சொல்லி விட்டு கார்த்திக் கிளம்பினான்.
அன்று இரவு கார்த்திக் தூங்கவில்லை. அவன் மனதில் கேள்விகள் ஓடிக் கொண்டிருந்தன. சிலை திருடியது யார்? நகைகளை எடுத்தது யார்? பாலு யாரைப் பார்த்தான்? சுந்தரம் எதைக் கண்டுபிடித்தார்?
நள்ளிரவில் மீண்டும் கோவில் மணி ஒலித்தது. ஒரு முறை. மெதுவாக.
இந்த முறை கார்த்திக் எழுந்து ஜன்னல் வழியே பார்த்தான். தெருவில் யாரும் இல்லை. ஆனால் கோவில் திசையில், இருளில், ஒரு நிழல் நகர்வது போல் தெரிந்தது. அது மனித நிழலா, அல்லது வெறும் கற்பனையா என்று அவனுக்குத் தெரியவில்லை.
அவன் கண்களை மூடினான். ஆனால் அந்த நிழல் அவன் மனதில் இருந்து மறையவில்லை.
***
மறுநாள் காலை, கார்த்திக் பயந்தது நடந்து விட்டது.
சுந்தரம் இறந்து கிடந்தார். அவர் வீட்டுத் திண்ணையில், கணக்கு நோட்டுகள் அருகே, சிரித்த முகத்தோடு, கண்கள் திறந்தபடி. அவர் கையில் இன்னும் பேனா இருந்தது. அவர் கணக்கு எழுதிக் கொண்டிருந்தபோதே இறந்திருந்தார்.
மூன்றாவது மரணம்.
கணக்கன்.
சுவடியின் வரிசை மீண்டும் சரியாக இருந்தது.
ஊர் இப்போது முழுவதுமாகப் பயந்து போனது. யாரும் யாரையும் நம்பவில்லை. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கதவுகள் சீக்கிரமே மூடப்பட்டன. பிள்ளைகள் வெளியே விளையாடவில்லை. இரவில் யாரும் வெளியே வரவில்லை. கோவில் தெரு முழுவதும் வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.
சிலர் ஊரை விட்டுப் போகத் தொடங்கினார்கள். சிலர் தங்கள் வீட்டு வாசலில் வேப்பிலையும் மஞ்சளும் கட்டினார்கள். சிலர் பூசாரியிடம் போய் பரிகாரம் கேட்டார்கள். ஆனால் பூசாரி ராமுவோ தன் மகனை இழந்த துக்கத்தில் எதுவும் பேசாமல் இருந்தார்.
அன்று மாலை, ஊர்க் கூட்டம் கூடியது. ஊர்த் தலைவர் பெரியசாமி தலைமையில், ஆலமரத்தடியில் எல்லாரும் கூடினார்கள். கூட்டத்தில் சண்டை வெடித்தது. ஒருவர் சுப்புவைக் குற்றம் சொன்னார். இன்னொருவர் வேலுவைக் குற்றம் சொன்னார். வேலு ஊரின் கடன்காரர். அவரிடம் பலர் கடன் வாங்கியிருந்தார்கள். அவர் கடுமையான மனிதர் என்று எல்லாருக்கும் தெரியும்.
“வேலுதான் ஏதோ செய்யுறான்! அவன்தான் சிலையைத் திருடியிருப்பான்!” என்று ஒருவர் கத்தினார்.
“நான் இல்லை! நான் எதுவும் செய்யலை!” என்று வேலு கத்தினார். அவர் முகம் கோபத்தால் சிவந்திருந்தது.
“அப்போ யாரு? சொல்லு!” என்று கூட்டம் கத்தியது.
கார்த்திக் கூட்டத்தின் நடுவே நின்றான். “நிறுத்துங்க! ஒருத்தரை ஒருத்தர் குற்றம் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தா எதுவும் தீராது. நாம ஒண்ணா இருந்தாதான் உண்மையைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். இன்னிக்கு ராத்திரி யாரும் தனியா வெளியே போக வேண்டாம். யார் கொடுத்தாலும் சாப்பிடவோ குடிக்கவோ வேண்டாம். ஊர்த் தலைவர் அய்யாவை நானும் கண்ணனும் பாதுகாக்குறோம்” என்றான்.
பெரியசாமி அவனைப் பார்த்தார். “என்னையா? நான் அடுத்தவனா?” என்று கேட்டார். அவர் குரல் நடுங்கியது.
“சுவடியின் வரிசைப்படி அடுத்தது தலைவன். அதனால நீங்கதான் அடுத்த இலக்கு” என்றான் கார்த்திக். அவன் உண்மையை மறைக்கவில்லை. ஊருக்கு உண்மை தெரிய வேண்டும் என்று நினைத்தான்.
கூட்டம் அமைதியானது. எல்லார் முகத்திலும் பயம் தெரிந்தது. சுவடி இதுவரை மூன்று முறை சரியாக இருந்திருக்கிறது. நான்காவது முறையும் சரியாக இருக்குமோ?
அன்று இரவு, கார்த்திக் செல்வியோடு உட்கார்ந்து யோசித்தான். அவர்கள் கையில் இருந்த குறிப்புகள்: சிலை திருடு போவதற்கு முன்பே நகைகள் காணாமல் போயிருக்கின்றன. பாலு நள்ளிரவில் ஊரைச் சேர்ந்த ஒருவரைக் கோவில் பக்கம் பார்த்திருக்கிறான். சுந்தரம் கணக்கில் தப்பு கண்டுபிடித்திருக்கிறார். மூன்று பேரும் இறந்திருக்கிறார்கள். மூன்று பேரும் ஏதோ ஒன்றை அறிந்தவர்கள்.
“கொலைகாரன் கோவிலுக்கு நெருக்கமானவனா இருக்கணும். கோவில் சாவி வச்சிருக்கிறவனா இருக்கணும்” என்றாள் செல்வி.
“கோவில் சாவி யார் யார்கிட்ட இருக்கு?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“பூசாரி ராமு அய்யாகிட்ட, தர்மகர்த்தா செல்வராஜ் அய்யாகிட்ட, கணக்கர் சுந்தரம் அய்யாகிட்ட. மூணு பேர்கிட்ட மட்டும்தான்” என்றாள் செல்வி.
கார்த்திக் யோசித்தான். ராமு தன் மகனையே இழந்திருக்கிறார். அவர் கொலைகாரனாக இருக்க முடியாது. சுந்தரம் இறந்து விட்டார். மிச்சம் இருப்பது ஒருவர்தான் — செல்வராஜ்.
செல்வராஜ். கோவிலின் தர்மகர்த்தா. ஊரின் மதிப்புக்குரிய மனிதர். அவரை யாரும் சந்தேகிக்க மாட்டார்கள். அதுதான் அவருக்குப் பாதுகாப்பு.
ஆனால் கார்த்திக்குக்கு ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது. சில நாட்களுக்கு முன்பு, செல்வராஜ் வீட்டுக்கு வெளியே ஒரு வெளியூர் கார் நின்றதை யாரோ சொன்னார்கள். செல்வராஜ் கடனில் மூழ்கியிருப்பதாகவும் ஊரில் பேச்சு இருந்தது. அவர் மகன் சென்னையில் பெரிய வியாபாரம் தொடங்கப் பணம் கேட்டதாகவும் சிலர் சொன்னார்கள்.
“செல்வி, நாம ஒண்ணு செய்யணும். செல்வராஜ் அய்யாவைப் பத்தி விசாரிக்கணும். ஆனா ஜாக்கிரதையா. அவர் ஊர்ல பெரிய மனுஷன். ஆதாரம் இல்லாம அவரைக் குற்றம் சொல்ல முடியாது” என்றான் கார்த்திக்.
மறுநாள் காலை, கார்த்திக் இன்ஸ்பெக்டர் ராஜாவைப் பார்க்கப் போனான். ராஜா அருகில் இருந்த நகரத்தில் இருந்து வந்திருந்தார். அவர் மூன்று மரணங்களையும் விசாரித்துக் கொண்டிருந்தார்.
“சார், மூணு பேரும் ஒரே மாதிரி செத்திருக்காங்க. இது விஷமா இருக்கலாம். எட்டிக்கொட்டை விஷம்” என்றான் கார்த்திக்.
இன்ஸ்பெக்டர் ராஜா புருவத்தை உயர்த்தினார். “எட்டிக்கொட்டையா? அது எங்க கிடைக்கும்?”
“ஊருக்கு வெளியே, ஆத்தங்கரையில எட்டி மரம் இருக்கு. அதோட விதையை அரைச்சா விஷம். அதைச் சாப்பாட்டுலயோ பால்லயோ கலந்தா யாருக்கும் தெரியாது” என்றான் கார்த்திக்.
“அப்போ கொலைகாரன் ஊருக்குள்ளயே இருக்கான். யார் மேல சந்தேகம்?” என்று கேட்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.
கார்த்திக் சுந்தரத்தின் கணக்கு நோட்டுகளைப் பற்றியும், பாலுவின் நோட்டுப் புத்தகத்தைப் பற்றியும், கோவில் சாவி யார் யாரிடம் இருக்கிறது என்பதைப் பற்றியும் சொன்னான்.
இன்ஸ்பெக்டர் ராஜா மெதுவாகத் தலையசைத்தார். “செல்வராஜ் மேல நானும் கண் வச்சிருக்கேன். அவர் சென்னையில ஒரு பழங்காலப் பொருள் வியாபாரிக்கு நிறைய தடவை போன் பேசியிருக்காரு. அவர் வங்கிக் கணக்குல பெரிய கடன் இருக்கு. வேலுகிட்டயும் கடன் வாங்கியிருக்காரு. ஆனா இது எதுவும் ஆதாரம் இல்லை. நமக்கு உறுதியான ஆதாரம் வேணும்.”
“அடுத்த இலக்கு பெரியசாமி அய்யா. கொலைகாரன் இன்னிக்கு ராத்திரி முயற்சி செய்வான். நாம அங்க காத்திருக்கணும்” என்றான் கார்த்திக்.
இன்ஸ்பெக்டர் ஒப்புக் கொண்டார். அன்று இரவு பெரியசாமியின் வீட்டைச் சுற்றி ரகசியமாகக் காவல் போடுவது என்று முடிவானது.
அன்று மதியம், கார்த்திக்கும் கண்ணனும் ஊருக்கு வெளியே இருந்த ஆற்றங்கரைக்குப் போனார்கள். அங்கே ஒரு பெரிய எட்டி மரம் இருந்தது. அதன் கிளைகள் ஆற்றின் மீது சாய்ந்திருந்தன. மரத்தடியில் விழுந்திருந்த விதைகள் காய்ந்து கிடந்தன.
“பாரு கண்ணா, இந்தக் கிளை ஒடிஞ்சிருக்கு. யாரோ இப்போதான் விதைகளைப் பறிச்சிருக்காங்க” என்றான் கார்த்திக். அவன் ஒடிந்த கிளையைக் காட்டினான். கிளையின் ஒடிந்த இடம் இன்னும் பச்சையாக இருந்தது. அது சில நாட்களுக்கு முன்புதான் ஒடிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்.
“இந்த மரத்துப் பக்கம் யாரும் வர மாட்டாங்க சார். எட்டி விதை விஷம்னு ஊருக்குத் தெரியும். பிள்ளைங்க கூட இந்தப் பக்கம் வர மாட்டாங்க” என்றான் கண்ணன்.
“அப்போ இங்க வந்தவன் விஷத்தைப் பத்தித் தெரிஞ்சவன். அவன் திட்டம் போட்டுத்தான் வந்திருக்கான்” என்றான் கார்த்திக்.
அவர்கள் மரத்தடியைச் சுற்றிப் பார்த்தார்கள். தரையில் கால் தடங்கள் இருந்தன. ஒரு ஆளின் கால் தடங்கள். அவை மரத்தை நோக்கிப் போய், மீண்டும் ஊரை நோக்கித் திரும்பியிருந்தன. கால் தடங்களின் அருகே ஒரு சிறிய துணித் துண்டு கிடந்தது. அது ஒரு வேட்டியின் ஓரம் போல் இருந்தது. அதன் நிறம் சாம்பல் நிறம்.
கார்த்திக் அந்தத் துண்டை எடுத்துப் பத்திரமாக வைத்துக் கொண்டான். அது ஒரு ஆதாரம். சிறிய ஆதாரம். ஆனால் முக்கியமான ஆதாரம்.
அதன் பிறகு அவர்கள் செல்வராஜ் வீட்டுப் பக்கம் போனார்கள். வீடு பூட்டியிருந்தது. செல்வராஜ் எங்கோ போயிருந்தார். கண்ணன் வீட்டின் பின்பக்கம் போய்ப் பார்த்தான். அங்கே விறகுகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. விறகுகளுக்குப் பின்னால் ஒரு சிறிய உரல் இருந்தது. அந்த உரலில் வெள்ளையாக ஏதோ தூள் ஒட்டியிருந்தது.
கண்ணன் அதைக் காட்டினான். “சார், இதைப் பாருங்க. இது எட்டி விதையை அரைச்ச தூள் மாதிரி இருக்கு.”
கார்த்திக் அந்த உரலை உற்றுப் பார்த்தான். அவன் நெஞ்சு படபடத்தது. இது உறுதியான ஆதாரம். செல்வராஜ் வீட்டில் விஷம் அரைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இனி சந்தேகம் இல்லை.
ஆனால் கார்த்திக் கண்ணனிடம் சொன்னான்: “கண்ணா, அவசரப்படாதே. இந்த உரலை இங்கயே விடு. இன்னிக்கு ராத்திரி அவன் பெரியசாமி அய்யா வீட்டுக்கு வருவான். அப்போ அவனைக் கையும் களவுமா பிடிக்கணும். அதுதான் உறுதியான ஆதாரம்.”
கண்ணன் தலையசைத்தான். அவன் முகத்தில் கோபம் தெரிந்தது. “மூணு உயிரைக் கொன்னவனைச் சும்மா விடக் கூடாது சார்.”
“விட மாட்டோம். ஆனா ஜாக்கிரதையா செய்யணும். அவன் ஊர்ல பெரிய மனுஷன். ஆதாரம் இல்லாம அவனைப் பிடிச்சா, ஊர் நம்மை நம்பாது” என்றான் கார்த்திக்.
அன்று மாலை, கார்த்திக் பெரியசாமியின் வீட்டுக்குப் போனான். “அய்யா, இன்னிக்கு ராத்திரி நீங்க எதுவும் சாப்பிடவோ குடிக்கவோ வேண்டாம். யார் வந்து கொடுத்தாலும் வேண்டாம். நானும் கண்ணனும் உங்க வீட்டுக்குப் பக்கத்துலயே இருப்போம்” என்றான்.
பெரியசாமி நடுங்கிக் கொண்டே தலையசைத்தார். அவர் வீட்டு வாசலில் ஒரு விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த விளக்கின் வெளிச்சம் இருளில் மெல்லியதாகத் தெரிந்தது.
இரவு நெருங்கியது. ஊர் முழுவதும் அமைதி. கார்த்திக்கும் கண்ணனும் பெரியசாமியின் வீட்டுக்கு எதிரே இருந்த ஒரு மரத்தடியில் மறைந்து உட்கார்ந்திருந்தார்கள். கண்ணன் கையில் ஒரு டார்ச் விளக்கு இருந்தது. கார்த்திக் கையில் ஒரு கம்பு இருந்தது.
மணி பன்னிரண்டு ஆனது. கோவில் மணி ஒலித்தது. ஒரு முறை. மெதுவாக.
பிறகு, தெருவின் முனையில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது. ஒரு மனிதர் மெதுவாக நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார். அவர் கையில் ஒரு சிறிய பாத்திரம் இருந்தது. அவர் பெரியசாமியின் வீட்டு வாசலை நோக்கி வந்தார்.
கார்த்திக்கின் நெஞ்சு படபடத்தது. அவர் யார் என்பது நிலா வெளிச்சத்தில் மெதுவாகத் தெரிந்தது.
செல்வராஜ்.
***
கண்ணன் டார்ச் விளக்கை எடுத்தான். கார்த்திக் கம்பை இறுகப் பிடித்தான். இருவரும் மரத்தடியில் இருந்து எழுந்தார்கள்.
“நில்லுங்க!” என்று கத்தினான் கார்த்திக்.
செல்வராஜ் திடுக்கிட்டு நின்றார். அவர் கையில் இருந்த பாத்திரம் நடுங்கியது. அவர் திரும்பிப் பார்த்தார். அவர் முகத்தில் பயம் தெரிந்தது. ஆனால் அது பிடிபட்டவரின் பயம் அல்ல. அது வேறு ஒரு பயம் — ஆழமான, இருளான பயம்.
“நீங்க இந்த நேரத்துல இங்க என்ன செய்யுறீங்க? அந்தப் பாத்திரத்துல என்ன இருக்கு?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“பாலு… பெரியசாமி அய்யாவுக்குப் பால் கொண்டு வந்தேன். அவருக்கு ராத்திரி பால் குடிக்கிற பழக்கம் இருக்கு” என்றார் செல்வராஜ். அவர் குரல் நடுங்கியது.
அப்போது இன்ஸ்பெக்டர் ராஜா இருளில் இருந்து வெளியே வந்தார். அவர் கையில் டார்ச் விளக்கு இருந்தது. “செல்வராஜ், அந்தப் பாத்திரத்தைக் கீழே வைங்க” என்றார் அவர்.
செல்வராஜ் பாத்திரத்தைக் கீழே வைத்தார். அவர் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. இன்ஸ்பெக்டர் பாத்திரத்தைத் திறந்து பார்த்தார். உள்ளே பால் இருந்தது. ஆனால் பாலின் அடியில் வெள்ளையாக ஏதோ தூள் படிந்திருந்தது.
“இது என்ன தூள்?” என்று கேட்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.
செல்வராஜ் பதில் சொல்லவில்லை. அவர் தலையைக் குனிந்து கொண்டார். அவர் தோள்கள் குலுங்கின. அவர் அழுது கொண்டிருந்தார்.
கார்த்திக் அவர் அருகே சென்றான். “அய்யா, உண்மையைச் சொல்லுங்க. மாரிமுத்துவையும் பாலுவையும் சுந்தரத்தையும் நீங்கதான் கொன்னீங்களா?”
செல்வராஜ் நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவர் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது. “ஆமா” என்றார் அவர் மெதுவாக. “நான்தான். எல்லாத்தையும் நான்தான் செஞ்சேன்.”
அந்த ஒரு வார்த்தை இரவின் அமைதியில் இடியைப் போல் ஒலித்தது.
செல்வராஜ் பேசத் தொடங்கினார். அவர் குரல் உடைந்து உடைந்து வந்தது. அவர் சென்னையில் தன் மகனுக்குப் பெரிய வியாபாரம் தொடங்கப் பணம் கொடுப்பதாக வாக்கு கொடுத்திருந்தாராம். அதற்காக வேலுவிடம் கடன் வாங்கியிருந்தாராம். வங்கியிலும் கடன் இருந்ததாம். கடன் திருப்பிச் செலுத்த முடியாமல் அவர் தவித்துக் கொண்டிருந்தாராம். அப்போதுதான் அவருக்கு ஒரு எண்ணம் வந்ததாம் — கோவிலின் சிலையும் நகைகளும்.
“என்கிட்ட கோவில் சாவி இருந்துச்சு. நான் தர்மகர்த்தா. யாரும் என்னைச் சந்தேகிக்க மாட்டாங்கன்னு நினைச்சேன். முதல்ல சின்ன நகைகளை எடுத்தேன். சென்னையில ஒரு பழங்காலப் பொருள் வியாபாரிக்கு வித்தேன். அவன் நல்ல விலை கொடுத்தான். அப்புறம் ஆசை அதிகமாச்சு. சிலையையே எடுக்கணும்னு முடிவு செஞ்சேன்” என்றார் செல்வராஜ்.
“பாலு உங்களைப் பார்த்துட்டான், இல்லையா?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“ஆமா. அன்னிக்கு ராத்திரி நான் கோவிலுக்குப் போனப்ப பாலு ஜன்னல் வழியா பார்த்துட்டான். அவன் அப்பாகிட்ட சொல்லப் போறான்னு எனக்குத் தெரிஞ்சது. அதனால…” செல்வராஜ் பேச்சை நிறுத்தினார். அவர் முகம் வேதனையால் சுருங்கியது.
“எட்டிக்கொட்டை விஷம். ஆத்தங்கரையில இருக்குற எட்டி மரத்துல இருந்து விதை எடுத்து அரைச்சேன். அதைப் பாலுவோட பால்ல கலந்தேன். அவன் குடிச்சுட்டு…” அவர் மேலும் பேச முடியாமல் அழுதார்.
“மாரிமுத்துவையும் சுந்தரத்தையும் ஏன் கொன்னீங்க?” என்று கேட்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.
“மாரிமுத்து கோவில் காவல்காரர். சிலை காணாமப் போனதை முதல்ல பார்த்தவர் அவர்தான். அவர் என்னைச் சந்தேகிக்கத் தொடங்கினார். சுந்தரம் கணக்குல தப்பு கண்டுபிடிச்சுட்டார். அவங்க ரெண்டு பேரும் உயிரோட இருந்தா நான் மாட்டிக்குவேன்னு பயந்தேன்” என்றார் செல்வராஜ்.
“சுவடியோட வரிசையை எப்படித் தெரிஞ்சீங்க?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
செல்வராஜ் நிமிர்ந்து பார்த்தார். அவர் கண்களில் ஒரு விதமான பயம் தெரிந்தது. “பல வருஷத்துக்கு முன்னாடி, ஒரு கோவில் கூட்டத்துல சுப்பு அய்யா அந்தச் சுவடியைப் பத்திச் சொன்னாரு. அப்போ நான் அதைக் கேட்டேன். முதல்ல காவலன், பின் குருக்களின் மகன், பின் கணக்கன், பின் தலைவன். நான் அந்த வரிசையிலேயே கொலை செஞ்சா, எல்லாரும் சாபம்னு நம்புவாங்கன்னு நினைச்சேன். யாரும் என்னைச் சந்தேகிக்க மாட்டாங்கன்னு நினைச்சேன்.”
கார்த்திக் அவரைப் பார்த்தான். இந்த மனிதர் ஒரு திருடன். ஒரு கொலைகாரன். ஆனால் அவர் முகத்தில் இப்போது தெரிந்தது குற்ற உணர்வும் பயமும் மட்டும்தான். அவர் தன் தவறை உணர்ந்திருந்தார். ஆனால் அது மிகவும் தாமதமாகி விட்டது. மூன்று உயிர்கள் போய் விட்டன.
“சிலை எங்க?” என்று கேட்டார் இன்ஸ்பெக்டர்.
“என் வீட்டு தானியக் களஞ்சியத்துல. நெல் மூட்டைகளுக்கு அடியில மறைச்சு வச்சிருக்கேன். வியாபாரி அதை வாங்க வர்றதுக்கு முன்னாடி…” என்றார் செல்வராஜ்.
இன்ஸ்பெக்டர் உடனே காவலர்களை அனுப்பினார். கார்த்திக்கும் கண்ணனும் அவர்களோடு செல்வராஜ் வீட்டுக்குப் போனார்கள். வீடு இருளில் மூழ்கிக் கிடந்தது. வீட்டின் பின்பக்கம் இருந்த தானியக் களஞ்சியத்தின் கதவு பூட்டியிருந்தது. காவலர் ஒருவர் பூட்டை உடைத்தார். கதவு திறந்தபோது, உள்ளே நெல் வாசனை வீசியது. நெல் மூட்டைகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவற்றுக்கு அடியில் ஏதோ ஒன்று மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.
காவலர்கள் மூட்டைகளை நகர்த்தினார்கள். அடியில், ஒரு பழைய துணியில் சுற்றப்பட்ட ஒரு மூட்டை இருந்தது. கார்த்திக் அதை மெதுவாக எடுத்தான். அது கனமாக இருந்தது. அவன் துணியைப் பிரித்தான்.
உள்ளே, அம்மன் சிலை இருந்தது. வெண்கலச் சிலை. அதன் முகம் அமைதியாக இருந்தது. அதன் கண்கள் மூடியிருந்தன. சிலையின் கழுத்தில் இருந்த நகைகள் காணாமல் போயிருந்தன. ஆனால் சிலை அப்படியே இருந்தது. எந்தச் சேதமும் இல்லை.
கார்த்திக் அந்தச் சிலையைக் கைகளில் ஏந்தினான். அது குளிர்ந்திருந்தது. அவன் மனதில் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு எழுந்தது. இந்தச் சிலைக்காக மூன்று பேர் இறந்திருக்கிறார்கள். இந்தச் சிலையைத் திருடியவன் இப்போது கைதில் இருக்கிறான். இந்தச் சிலை இல்லாமல் ஊர் ஒரு வாரமாக இருளில் மூழ்கிக் கிடந்தது.
அப்போது பூசாரி ராமு அங்கே வந்தார். அவர் சிலையைப் பார்த்ததும் அவர் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. அவர் மெதுவாகச் சிலையின் முன்னால் மண்டியிட்டார். “அம்மா… நீ திரும்பி வந்துட்டே…” என்றார் அவர். அவர் குரல் உடைந்திருந்தது. அவர் மகன் பாலு இறந்த துக்கம் அவர் முகத்தில் இன்னும் இருந்தது. ஆனால் இப்போது அந்தத் துக்கத்தோடு ஒரு நிம்மதியும் சேர்ந்திருந்தது.
சிலை கிடைத்த செய்தி ஊர் முழுவதும் பரவியது. மக்கள் செல்வராஜ் வீட்டுக்கு முன்னால் கூடினார்கள். சிலர் சிலையைப் பார்த்துக் கைகூப்பினார்கள். சிலர் அழுதார்கள். ஒரு வயதான பெண் சிலையின் முன்னால் விழுந்து வணங்கினாள். “அம்மன் திரும்பி வந்துட்டா! இனி ஊருக்கு ஒண்ணும் ஆகாது!” என்றாள் அவள்.
கார்த்திக் சிலையைப் பத்திரமாகக் காவல் நிலையத்துக்கு எடுத்துச் சென்றான். அங்கே அது பாதுகாப்பாக வைக்கப்படும். காலையில், முறைப்படி, அது கோவிலுக்குத் திரும்பக் கொண்டு வரப்படும். அதுதான் முடிவு.
அன்று இரவு, கார்த்திக் வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது அம்மா வள்ளி வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தாள். “சிலை கிடைச்சுடுச்சாமே! கொலைகாரனும் மாட்டிக்கிட்டானாமே!” என்றாள் அவள். அவள் முகத்தில் நிம்மதி தெரிந்தது.
ஆனால் கார்த்திக்கின் மனதில் ஒரு கேள்வி அப்படியே இருந்தது. சுவடியின் கடைசி வரி: “கடைசியில், திருடியவன் தானே சிரித்துக் கொண்டே மடிவான்.”
செல்வராஜ் கைது செய்யப்பட்டார். அவரை ஊராட்சி அலுவலகத்தின் ஒரு அறையில் வைத்தார்கள். காலையில் நகரத்துக்குக் கொண்டு போவதாக முடிவானது. ஒரு காவலர் வாசலில் காவலுக்கு நின்றார்.
அன்று இரவு, கார்த்திக் செல்வராஜைப் பார்க்கப் போனான். அவன் மனதில் ஒரு கேள்வி இருந்தது. செல்வராஜ் ஏன் இவ்வளவு பயந்தார்? அவர் கைது செய்யப்பட்டபோது அவர் முகத்தில் தெரிந்தது குற்ற உணர்வு மட்டும் அல்ல. அதை விடப் பெரிய ஒரு பயம் இருந்தது.
அறை சிறியது. ஒரு மூலையில் செல்வராஜ் உட்கார்ந்திருந்தார். அவர் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. அவர் கண்கள் கதவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன. கார்த்திக் உள்ளே வந்ததும் அவர் திடுக்கிட்டு எழுந்தார்.
“தம்பி… நீங்கதானா? என்னைக் காப்பாத்துங்க தம்பி” என்றார் அவர். அவர் குரல் கெஞ்சுவது போல் இருந்தது.
“உங்களை யார்கிட்ட இருந்து காப்பாத்தணும்? நீங்கதான் கைதுல இருக்கீங்க. இங்க யாரும் உங்களை ஒண்ணும் செய்ய மாட்டாங்க” என்றான் கார்த்திக்.
செல்வராஜ் தலையசைத்தார். “இல்லை தம்பி. நீங்க புரிஞ்சுக்கலை. சுவடியோட கடைசி வரி… ‘கடைசியில், திருடியவன் தானே சிரித்துக் கொண்டே மடிவான்.’ அது என்னைப் பத்தித்தான். நான்தான் திருடன். நான் இன்னிக்கு ராத்திரி சாகப் போறேன். எனக்குத் தெரியும்.”
கார்த்திக் அவரை உற்றுப் பார்த்தான். “அய்யா, சாபம் எல்லாம் வெறும் கதை. மூணு பேரையும் கொன்னது நீங்க. விஷம் வச்சு கொன்னீங்க. அதுக்கு சாபம் காரணம் இல்லை. நீங்கதான் காரணம். இனி யாரும் சாக மாட்டாங்க. நீங்க பத்திரமா இருப்பீங்க.”
ஆனால் செல்வராஜ் கேட்கவில்லை. அவர் கண்களில் பயம் அப்படியே இருந்தது. “தம்பி, நான் சுவடியைப் படிச்சேன். அந்த வரிசையிலதான் நான் கொலை செஞ்சேன். முதல்ல காவலன், பின் குருக்களின் மகன், பின் கணக்கன். நான் நினைச்சேன் — நான் சுவடியைப் பயன்படுத்துறேன்னு. ஆனா இப்போ தெரியுது — சுவடி என்னைப் பயன்படுத்தியிருக்கு. அந்த வரிசை என்னைக் கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கு. கடைசி வரி எனக்காகத்தான் எழுதப்பட்டிருக்கு.”
அவர் குரல் நடுங்கியது. “நான் சாக விரும்பலை தம்பி. நான் தப்பு செஞ்சேன். அதுக்குத் தண்டனையை அனுபவிக்கத் தயாரா இருக்கேன். ஆனா இப்படிச் சிரிச்சுகிட்டே சாக விரும்பலை. என்னைக் காப்பாத்துங்க. இந்த அறையை விட்டு என்னை வெளியே போக விடாதீங்க. கதவைப் பூட்டி வைங்க.”
கார்த்திக் அவர் தோளில் கை வைத்தான். “அய்யா, கதவு பூட்டித்தான் இருக்கும். வாசல்ல காவலர் இருக்காரு. நீங்க பயப்பட வேண்டாம். நாளைக்குக் காலையில போலீஸ் உங்களை நகரத்துக்குக் கூட்டிட்டுப் போவாங்க. எல்லாம் சரியாயிடும்.”
செல்வராஜ் தலையசைத்தார். ஆனால் அவர் கண்களில் இருந்த பயம் மறையவில்லை. அவர் மீண்டும் மூலையில் உட்கார்ந்தார். அவர் வாய் எதையோ முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தது. அது ஒரு பிரார்த்தனை போல் இருந்தது.
கார்த்திக் அறையில் இருந்து வெளியே வந்தான். அவன் மனதில் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு இருந்தது. செல்வராஜ் ஒரு கொலைகாரன். ஆனால் அவரும் இப்போது பயந்து கொண்டிருந்தார். அவர் பயந்தது சட்டத்தைப் பார்த்து அல்ல. சாபத்தைப் பார்த்து.
ஒரு மனிதன் சாபத்தை நம்பி கொலை செய்தான். இப்போது அதே சாபம் அவனைப் பயமுறுத்திக் கொண்டிருந்தது. இது ஒரு வட்டம். அந்த வட்டம் இன்னும் முடியவில்லை என்று கார்த்திக்குக்குத் தோன்றியது.
அவன் காவலரிடம் சொன்னான்: “அய்யா, கதவை நல்லாப் பூட்டி வைங்க. யாரையும் உள்ளே விடாதீங்க. நீங்களும் தூங்கிடாதீங்க.”
காவலர் தலையசைத்தார். “சரி சார். நான் பார்த்துக்கிறேன்.”
கார்த்திக் வீட்டுக்குத் திரும்பினான். ஆனால் அவன் மனதில் செல்வராஜின் வார்த்தைகள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன. “நான் சுவடியைப் பயன்படுத்துறேன்னு நினைச்சேன். ஆனா சுவடி என்னைப் பயன்படுத்தியிருக்கு.”
“ஆமாம்மா. எல்லாம் முடிஞ்சுது” என்றான் கார்த்திக். ஆனால் அவன் மனதில் அந்தக் கடைசி வரி மீண்டும் மீண்டும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
கடைசியில், திருடியவன் தானே சிரித்துக் கொண்டே மடிவான்.
அவன் அதை நம்பவில்லை என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டான். செல்வராஜ் கைது செய்யப்பட்டு விட்டார். அவர் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார். சாபம் என்பது வெறும் கதை. மூன்று மரணங்களுக்கும் காரணம் ஒரு மனிதன்தான். அந்த மனிதன் இப்போது காவலில் இருக்கிறான்.
ஆனால் ஏனோ அவனால் தூங்க முடியவில்லை.
***
நள்ளிரவு நெருங்கியபோது, கார்த்திக் திடீரென்று விழித்துக் கொண்டான். அவன் நெஞ்சு வேகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் ஏதோ கனவு கண்டிருந்தான். கனவில், கோவில் வாசலில் மாரிமுத்து நின்று கொண்டிருந்தார். அவர் சிரித்துக் கொண்டே கார்த்திக்கைப் பார்த்தார். அவர் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவர் கண்கள் ஒரு செய்தியைச் சொன்னது போல் இருந்தது.
கார்த்திக் எழுந்து உட்கார்ந்தான். வீடு அமைதியாக இருந்தது. அம்மா அடுத்த அறையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். வெளியே நிலா வெளிச்சம் தெருவில் விழுந்திருந்தது.
அப்போது அவன் ஒரு சத்தத்தைக் கேட்டான்.
சலங்கை ஒலி.
மெல்லிய, தெளிவான சலங்கை ஒலி. யாரோ கோவிலை நோக்கி நடந்து கொண்டிருப்பது போல்.
கார்த்திக் எழுந்து ஜன்னல் வழியே பார்த்தான். தெருவில் ஒரு மனிதர் நடந்து கொண்டிருந்தார். அவர் தலை குனிந்திருந்தது. அவர் கைகள் கட்டப்பட்டிருந்தனவா? இல்லை. அவர் கைகள் சுதந்திரமாக இருந்தன. ஆனால் அவர் நடந்த விதம் வித்தியாசமாக இருந்தது. அவர் தானாக நடப்பது போல் இல்லை. யாரோ அவரை இழுத்துச் செல்வது போல் இருந்தது.
அது செல்வராஜ்.
அவர் எப்படி அறையில் இருந்து வெளியே வந்தார்? காவலர் எங்கே?
கார்த்திக் உடனே வெளியே ஓடினான். அவன் செல்வராஜைப் பின்தொடர்ந்தான். ஆனால் செல்வராஜ் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. அவர் கோவிலை நோக்கி நடந்து கொண்டே இருந்தார். அவர் வாய் எதையோ முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தது. “மன்னிச்சுடுங்க… மன்னிச்சுடுங்க…” என்று அவர் சொல்வது கார்த்திக்குக்கு மெல்லியதாகக் கேட்டது.
கோவில் வாசலை அடைந்தபோது, ஒரு விசித்திரமான காட்சியை கார்த்திக் பார்த்தான். கோவிலின் கதவு திறந்திருந்தது. உள்ளே விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. ஆனால் அந்த விளக்குகளின் சுடர் நீல நிறத்தில் எரிந்து கொண்டிருந்தன.
நீல நிறச் சுடர்.
கார்த்திக் இதுவரை அப்படி ஒரு சுடரைப் பார்த்ததில்லை.
செல்வராஜ் கோவிலுக்குள் சென்றார். கார்த்திக் வாசலில் நின்றான். அவன் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அவன் உள்ளே போக வேண்டுமா? அல்லது இங்கேயே நிற்க வேண்டுமா?
அப்போது கோவில் மணி ஒலித்தது. ஒரு முறை அல்ல. பல முறை. தொடர்ந்து. யாரோ மணியை அடிப்பது போல். ஆனால் கோவிலுக்குள் செல்வராஜைத் தவிர யாரும் இல்லை. அவர் மணியை அடிக்கவில்லை. அவர் கருவறையின் முன்னால் மண்டியிட்டிருந்தார்.
கார்த்திக் மெதுவாக உள்ளே சென்றான். அவன் கண்கள் கருவறையை நோக்கின. அங்கே, சிலை இருந்த இடத்தில், இப்போது எதுவும் இல்லை. சிலை இன்னும் காவல் நிலையத்தில் இருந்தது. ஆனால் கருவறையில் ஒரு ஒளி இருந்தது. மெல்லிய, நீல நிற ஒளி. அது எங்கிருந்து வருகிறது என்று கார்த்திக்குக்குத் தெரியவில்லை.
செல்வராஜ் கருவறையின் முன்னால் விழுந்து வணங்கினார். “அம்மா… என்னை மன்னிச்சுடு… நான் பாவம் செஞ்சுட்டேன்… என்னை மன்னிச்சுடு…” என்று அவர் கதறினார்.
அப்போது ஒரு குரல் கேட்டது. அது ஒரு பெண்ணின் குரல் போல் இருந்தது. மெல்லிய, ஆனால் கம்பீரமான குரல். அது எங்கிருந்து வந்தது என்று கார்த்திக்குக்குத் தெரியவில்லை. அது காற்றில் இருந்து வருவது போல் இருந்தது.
“திருடியவன் தானே சிரித்துக் கொண்டே மடிவான்.”
கார்த்திக் அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டான். அவை சுவடியின் வரிகள். அதே வரிகள். ஆனால் இப்போது அவை காற்றில் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தன.
செல்வராஜ் திடீரென்று அமைதியானார். அவர் உடல் விறைத்தது. அவர் முகத்தில் ஒரு புன்னகை பரவியது. அவர் கண்கள் திறந்திருந்தன. அவர் அப்படியே கருவறையின் முன்னால் சாய்ந்தார்.
கார்த்திக் ஓடிப் போய் அவரைத் தொட்டான். அவர் உடல் சில்லென்று இருந்தது. அவர் மூச்சு நின்று போயிருந்தது.
செல்வராஜ் இறந்து விட்டார்.
சிரித்துக் கொண்டே. கண்கள் திறந்தபடி. எந்தக் காயமும் இல்லாமல்.
கார்த்திக் அவர் அருகே மண்டியிட்டு உட்கார்ந்தான். அவன் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. அவன் மனதில் ஒரே ஒரு கேள்விதான் ஓடிக் கொண்டிருந்தது — இது எப்படி நடந்தது? செல்வராஜ் விஷம் குடிக்கவில்லை. யாரும் அவரைக் கொல்லவில்லை. அவர் தனியாக, கோவிலில், கருவறையின் முன்னால் இறந்திருக்கிறார்.
அப்போது கோவில் மணி மீண்டும் ஒலித்தது. ஒரு முறை. மெதுவாக. பிறகு அமைதி.
கருவறையில் இருந்த நீல ஒளி மெதுவாக மறைந்தது. விளக்குகளின் சுடர் மீண்டும் மஞ்சள் நிறமானது. சலங்கை ஒலி நின்றது.
கோவில் மீண்டும் அமைதியானது.
அந்த அமைதி வழக்கமான அமைதி அல்ல. அது ஒரு நிறைவான அமைதி. ஏதோ ஒன்று முடிந்து விட்டது என்பதைச் சொல்லும் அமைதி.
கார்த்திக் எழுந்தான். அவன் கால்கள் நடுங்கின. அவன் மெதுவாகக் கோவில் வாசலை நோக்கி நடந்தான். வெளியே, விடியற்காலை வெளிச்சம் மெதுவாகப் பரவிக் கொண்டிருந்தது.
அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். கோவில் கோபுரம் அமைதியாக நின்று கொண்டிருந்தது. அதன் மீது எரிந்த விளக்கு இப்போது அசையாமல் எரிந்து கொண்டிருந்தது.
கார்த்திக் ஊரை நோக்கி நடந்தான். அவன் மனதில் ஒரு உண்மை உறைந்திருந்தது. மூன்று மரணங்களுக்குக் காரணம் ஒரு மனிதன். ஆனால் நான்காவது மரணத்துக்குக் காரணம் மனிதன் அல்ல.
சாபம் நிஜம்.
அது அவனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. அது இப்போது நீங்கி விட்டது.
***
விடிந்தபோது, ஊர் முழுவதும் செய்தி பரவியது.
செல்வராஜ் இறந்து விட்டார். கோவிலில், கருவறையின் முன்னால், சிரித்துக் கொண்டே.
மக்கள் கோவிலுக்கு ஓடி வந்தார்கள். ஆனால் இந்த முறை அவர்கள் முகத்தில் இருந்தது பயம் மட்டும் அல்ல. ஆச்சரியமும் இருந்தது. ஏனென்றால் செல்வராஜ்தான் கொலைகாரன் என்பது இப்போது எல்லாருக்கும் தெரிந்து விட்டது. அவர்தான் மூன்று பேரையும் கொன்றவர். அவர்தான் சிலையைத் திருடியவர். அப்படிப்பட்டவர் எப்படி இப்படி இறந்தார்?
டாக்டர் சுப்பிரமணியம் வந்து உடலைப் பரிசோதித்தார். அவர் முகத்தில் குழப்பம் தெரிந்தது. “இதே மாதிரிதான். காயம் இல்லை. உடல் விறைப்பு இருக்கு. முகத்துல சிரிப்பு இருக்கு. ஆனா…” என்று இழுத்தார்.
“ஆனா என்ன டாக்டர்?” என்று கேட்டார் இன்ஸ்பெக்டர் ராஜா.
“இவர் விஷம் குடிச்சிருக்க மாட்டாரு. இவர் வாயிலயோ வயித்துலயோ விஷத்தோட அடையாளம் எதுவும் இல்லை. எட்டிக்கொட்டை விஷம் குடிச்சா வாயில நுரை வரும், வயிறு வீங்கும். இங்க எதுவும் இல்லை. இவர் உடல் சுத்தமா இருக்கு. இது விஷம் இல்லை. இது வேற ஏதோ” என்றார் டாக்டர்.
இன்ஸ்பெக்டர் ராஜா கார்த்திக்கைப் பார்த்தார். “நீங்க இராத்திரி என்ன பார்த்தீங்க? உண்மையைச் சொல்லுங்க.”
கார்த்திக் தான் பார்த்ததை எல்லாம் சொன்னான். சலங்கை ஒலியைப் பற்றிச் சொன்னான். நீல நிறச் சுடரைப் பற்றிச் சொன்னான். தானாக ஒலித்த மணியைப் பற்றிச் சொன்னான். காற்றில் ஒலித்த அந்தக் குரலைப் பற்றிச் சொன்னான்.
கூட்டம் அமைதியாகக் கேட்டது. யாரும் சிரிக்கவில்லை. யாரும் சந்தேகிக்கவில்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் கண் முன்னால் செல்வராஜின் உடல் கிடந்தது. அது எல்லாவற்றுக்கும் சாட்சி.
காவலர் ஒருவர் முன்னால் வந்தார். அவர்தான் இரவில் செல்வராஜ் இருந்த அறைக்கு வெளியே காவலுக்கு நின்றவர். அவர் குரல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. “சார், நான் நடு ராத்திரியில தூங்கிட்டேன். திடீர்னு சலங்கை சத்தம் கேட்டு முழிச்சேன். அறையோட கதவு திறந்திருந்துச்சு. நான் பூட்டியிருந்தேன். ஆனா கதவு திறந்திருந்துச்சு. பூட்டு உடையலை. சாவி என்கிட்டதான் இருந்துச்சு. செல்வராஜ் வெளியே போயிட்டு இருந்தாரு. நான் கூப்பிட்டேன். அவர் திரும்பிப் பார்க்கலை. அவர் கோவிலை நோக்கி நடந்தாரு. என் கால்கள் நகரலை. என்னால எழுந்திருக்கவே முடியலை.”
கூட்டத்தில் ஒரு மௌனம் நிலவியது. பிறகு சுப்பு மெதுவாக முன்னால் வந்தார். அவர் கையில் அந்தப் பழைய ஓலைச்சுவடி இருந்தது. “சுவடி சொன்னது நடந்துடுச்சு. கடைசியில், திருடியவன் தானே சிரித்துக் கொண்டே மடிவான். அது நடந்துடுச்சு. சாபம் இப்போ முடிஞ்சுது. சிலை திரும்பி வந்தா மட்டுமே சாபம் நீங்கும்னு சுவடி சொல்லுது. சிலை கிடைச்சுடுச்சு. இனி பயம் வேண்டாம்” என்றார் அவர்.
அப்போது ஒரு வயதான பெண் சுப்புவின் அருகே வந்தாள். “அய்யா, எங்களை மன்னிச்சுடுங்க. நாங்க உங்களைத் தப்பா நினைச்சுட்டோம். உங்களை அடிக்க வந்தோம். நீங்கதான் எங்களைக் காப்பாத்தினீங்க” என்றாள் அவள். அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
சுப்பு சிரித்தார். “பரவாயில்லைம்மா. பயம் வந்தா மனுஷங்க அப்படித்தான். இனி யாரும் யாரையும் சந்தேகப்பட வேண்டாம். ஊர் ஒண்ணா இருக்கணும்” என்றார்.
வேலுவும் முன்னால் வந்தார். “நானும் தப்பு செஞ்சேன். செல்வராஜ்கிட்ட கடனைக் கேட்டு அவரை நெருக்கினேன். அவர் தப்பான வழிக்குப் போனதுக்கு நானும் ஒரு காரணம். இனி நான் யாரையும் கடனுக்காக நெருக்க மாட்டேன்” என்றார் அவர். அவர் குரல் தழுதழுத்தது.
கார்த்திக் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டே நின்றான். ஊர் மீண்டும் ஒன்று சேர்ந்து கொண்டிருந்தது. பயம் மெதுவாக விலகிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் இழந்த மூன்று உயிர்களும், செல்வராஜின் உயிரும் திரும்பி வரப் போவதில்லை. அந்த வலி ஊரில் நீண்ட காலம் இருக்கும்.
அன்று மதியம், செல்வி கார்த்திக்கிடம் வந்தாள். “சார், நீங்க நிஜமாவே அந்தக் குரலைக் கேட்டீங்களா? நீலச் சுடரைப் பார்த்தீங்களா?” என்று கேட்டாள்.
கார்த்திக் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தான். பிறகு சொன்னான்: “செல்வி, நான் அறிவியலை மட்டுமே நம்புறவன். ஆனா நேத்து ராத்திரி நான் பார்த்ததை அறிவியலால விளக்க முடியலை. செல்வராஜ் உடல்ல விஷம் இல்லை. யாரும் அவரைக் கொல்லலை. ஆனா அவர் சிரிச்சுகிட்டே இறந்திருக்காரு. இதுக்கு என்கிட்ட பதில் இல்லை. சில விஷயங்கள் நம்ம அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டவைன்னு இப்போ எனக்குப் புரியுது.”
செல்வி தலையசைத்தாள். “அப்போ சாபம் நிஜம்தான், இல்லையா?”
“மூணு மரணங்கள் மனுஷனோட வேலை. நாலாவது மரணம் மனுஷனோட வேலை இல்லை. அதுதான் உண்மை. அதைத்தான் நான் பார்த்தேன்” என்றான் கார்த்திக்.
அவர்கள் இருவரும் கோவிலைப் பார்த்தார்கள். கோவில் வாசலில் இப்போது சிலர் நின்று கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் பயத்தோடு இல்லை. நிம்மதியோடு நின்றார்கள். சிலை திரும்பி வந்து விட்டது. கொலைகாரன் மாட்டிக் கொண்டான். சாபம் முடிந்து விட்டது.
ஆனால் கார்த்திக்கின் மனதில் ஒரு கேள்வி இன்னும் இருந்தது. அந்தக் குரல் யாருடையது? அந்த நீல ஒளி எங்கிருந்து வந்தது? அவன் அந்தக் கேள்விகளுக்குப் பதிலைத் தேடவில்லை. சில கேள்விகளுக்குப் பதில் தேவையில்லை என்று அவனுக்குத் தோன்றியது.
***
மறுநாள் காலை, ஊர் முழுவதும் ஒரு புதிய நாள் விடிந்தது.
சிலையைக் கோவிலுக்குத் திரும்பக் கொண்டு வருவதற்கான ஏற்பாடுகள் தொடங்கின. பூசாரி ராமு, தன் மகனை இழந்த துக்கத்திலும், கோவிலுக்காக எழுந்து வந்தார். அவர் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், அவர் முகத்தில் ஒரு உறுதி இருந்தது. “அம்மன் திரும்பி வரணும். அதுதான் முக்கியம். என் புள்ளை போயிட்டான். ஆனா அம்மன் திரும்பி வந்தா ஊர் பிழைக்கும்” என்றார் அவர்.
சுப்பு சுவடியை எடுத்து வந்தார். சுவடியின் கடைசிப் பக்கத்தில், சாபத்தை நீக்கும் வழி எழுதப்பட்டிருந்தது. “சிலை திரும்பி வந்ததும், பால் அபிஷேகம் செய்ய வேண்டும். ஆயிரத்து எட்டு விளக்குகள் ஏற்ற வேண்டும். ஊர் முழுவதும் ஒன்று கூடி வணங்க வேண்டும். அப்போதுதான் சாபம் முழுவதுமாக நீங்கும்” என்று அதில் எழுதியிருந்தது.
ஊர் முழுவதும் அந்த வேலையில் இறங்கியது. பெண்கள் பால் கொண்டு வந்தார்கள். ஆண்கள் விளக்குகள் வாங்கி வந்தார்கள். பிள்ளைகள் கோவிலைச் சுத்தம் செய்தார்கள். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் மஞ்சளும் குங்குமமும் வைக்கப்பட்டன. கோவில் தெரு முழுவதும் மாவிலைத் தோரணங்கள் கட்டப்பட்டன.
அன்று மாலை, சிலை ஊர்வலமாகக் கோவிலுக்கு எடுத்து வரப்பட்டது. காவல் நிலையத்தில் இருந்து சிலையை எடுத்து வந்தபோது, ஊர் முழுவதும் கூடியிருந்தது. யாரும் பேசவில்லை. எல்லாரும் கைகூப்பி நின்றார்கள். சிலரின் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது. அது துக்கத்தின் கண்ணீர் அல்ல. நிம்மதியின் கண்ணீர்.
சிலை கருவறையில் வைக்கப்பட்டது. பூசாரி ராமு பால் அபிஷேகம் செய்தார். பால் சிலையின் மீது வழிந்தபோது, கோவில் மணி தானாக ஒலித்தது. ஒரு முறை. மெதுவாக. இந்த முறை யாரும் பயப்படவில்லை. எல்லாரும் அதை அம்மனின் ஆசீர்வாதமாக நினைத்தார்கள்.
இரவில், கோவிலைச் சுற்றி ஆயிரத்து எட்டு விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டன. அந்த விளக்குகளின் ஒளியில் கோவில் தங்கம் போல் ஜொலித்தது. ஊர் முழுவதும் அந்த ஒளியில் நனைந்தது. பிள்ளைகள் விளக்குகளைச் சுற்றி ஓடி விளையாடினார்கள். பல நாட்களுக்குப் பிறகு, ஊரில் மீண்டும் சிரிப்புச் சத்தம் கேட்டது.
கார்த்திக் கோவில் படிகளில் உட்கார்ந்து அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். செல்வி அவன் அருகே வந்து உட்கார்ந்தாள்.
“சார், ஊர் மீண்டும் பழையபடி ஆயிடுச்சு, இல்லையா?” என்று கேட்டாள் அவள்.
“ஆமா. ஆனா பழையபடி இல்லை. ஊர் மாறிடுச்சு. இனி யாரும் யாரையும் சந்தேகப்பட மாட்டாங்க. சுப்பு அய்யாவை யாரும் குற்றம் சொல்ல மாட்டாங்க. வேலு அய்யா கூட மாறிட்டாரு” என்றான் கார்த்திக்.
“நீங்க மாறிட்டீங்களா?” என்று கேட்டாள் செல்வி. அவள் கண்களில் ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு இருந்தது.
கார்த்திக் சிரித்தான். “நான் மாறிட்டேன். நான் இன்னும் அறிவியலை நம்புறேன். ஆனா அறிவியலால விளக்க முடியாத விஷயங்களும் இருக்குன்னு இப்போ தெரியும். அதை ஏத்துக்கிறதுல தப்பு இல்லை.”
அன்று இரவு, கார்த்திக் நிம்மதியாகத் தூங்கினான். கோவில் மணி ஒலிக்கவில்லை. சலங்கை ஒலி கேட்கவில்லை. எந்த நிழலும் நகரவில்லை. ஊர் அமைதியாகத் தூங்கியது. அது பயத்தின் அமைதி அல்ல. நிம்மதியின் அமைதி.
மறுநாள், பள்ளிக்கூடம் திறந்தது. பிள்ளைகள் மீண்டும் வகுப்புக்கு வந்தார்கள். அவர்கள் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது. கார்த்திக் அவர்களுக்குப் பாடம் நடத்தினான். ஆனால் அன்று அவன் பாடத்தோடு ஒரு கதையும் சொன்னான். உண்மையைப் பற்றிய கதை. பயத்தைப் பற்றிய கதை. ஒருத்தரை ஒருத்தர் சந்தேகப்படக் கூடாது என்ற கதை.
“பயம் வந்தா, மனுஷங்க தப்பு செய்வாங்க. சந்தேகம் வந்தா, நல்லவங்களைக் கூடக் குற்றவாளியாக்கிடுவாங்க. அதனால எப்பவும் உண்மையைத் தேடுங்க. கேள்வி கேளுங்க. யோசிங்க” என்றான் அவன்.
பிள்ளைகள் அவனை உற்றுக் கேட்டார்கள். அவர்கள் கண்களில் ஆர்வம் தெரிந்தது.
ஒரு மாதம் கழித்து, கோவில் திருவிழா நடந்தது. ஊர் முழுவதும் கொண்டாட்டம். அம்மன் சிலை தெருவில் ஊர்வலமாக எடுத்து வரப்பட்டது. மேளமும் நாதஸ்வரமும் ஒலித்தன. பெண்கள் கும்மி அடித்தார்கள். பிள்ளைகள் பட்டாசு வெடித்தார்கள். கோவில் தெரு முழுவதும் மக்கள் கூட்டம்.
சுப்பு முதல் வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்தார். ஊரே அவருக்கு மரியாதை கொடுத்தது. அவர் கையில் இருந்த சுவடி இப்போது கோவிலின் பாதுகாப்பில் வைக்கப்பட்டது. இனி அது ஊரின் வரலாறு. ஊரின் எச்சரிக்கை.
பூசாரி ராமு தன் மகன் பாலுவின் நினைவாகக் கோவிலில் ஒரு விளக்கு ஏற்றினார். அந்த விளக்கு இனி ஒவ்வொரு நாளும் எரியும். மாரிமுத்துவின் குடும்பத்துக்கு ஊரே உதவியது. சுந்தரத்தின் குடும்பத்துக்கும் ஊரே துணை நின்றது. இழந்த உயிர்கள் திரும்பி வராது. ஆனால் அவர்கள் நினைவு ஊரில் வாழும்.
திருவிழாவுக்கு முன்பு, கார்த்திக் சுப்புவின் வீட்டுக்குப் போனான். சுப்பு வாசலில் உட்கார்ந்து, அந்தப் பழைய ஓலைச்சுவடியை மெதுவாகத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தார்.
“அய்யா, சுவடியில இன்னும் ஏதாவது எழுதியிருக்கா? சாபம் முடிஞ்சதுக்கு அப்புறம் என்ன நடக்கும்னு எழுதியிருக்கா?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
சுப்பு சிரித்தார். அவர் சுவடியின் கடைசி ஓலையைத் திருப்பினார். “இதைப் பாருங்க தம்பி. கடைசி வரி இதுதான்: ‘சாபம் நீங்கிய பிறகு, ஊர் மீண்டும் வாழும். பயம் போன பிறகு, ஒற்றுமை வரும்.’ என் கொள்ளுத் தாத்தா இதையும் எழுதியிருக்காரு. அவர் சாபத்தைப் பத்தி மட்டும் எழுதலை. நம்பிக்கையைப் பத்தியும் எழுதியிருக்காரு.”
கார்த்திக் அந்த வரியைப் பார்த்தான். அது அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது. சுவடி ஒரு எச்சரிக்கை மட்டும் அல்ல. அது ஒரு வாக்குறுதியும் கூட.
“அய்யா, இந்தச் சுவடியை நீங்க ஏன் இத்தனை வருஷமா யார்கிட்டயும் காட்டலை?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“பயந்தேன் தம்பி. இதைப் படிச்சா ஊர் பயப்படும்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ தெரியுது — மறைச்சு வச்சதுதான் தப்பு. உண்மையைச் சொல்லியிருந்தா, யாரோ ஒருத்தர் இந்த வரிசையைப் பயன்படுத்திக் கொலை செய்ய முடியாது. இனி இந்தச் சுவடி கோவில்ல இருக்கும். யார் வேணும்னாலும் படிக்கலாம். உண்மை வெளிச்சத்துல இருந்தா, இருளுக்கு இடமில்லை” என்றார் சுப்பு.
கார்த்திக் தலையசைத்தான். அவர் சொன்னது உண்மை. இருள் மறைவில் வளரும். வெளிச்சத்தில் அது மறைந்து போகும்.
திருவிழா இரவில், கார்த்திக் கோவில் கோபுரத்தைப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றான். அதன் மீது எரிந்த விளக்கு அசையாமல் எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவன் அருகே செல்வி வந்து நின்றாள்.
“சார், இனி பயம் இல்லை, இல்லையா?” என்று கேட்டாள் அவள்.
“பயம் இல்லை” என்றான் கார்த்திக். “சாபம் முடிஞ்சுது. சிலை திரும்பி வந்துடுச்சு. ஊர் ஒண்ணா இருக்கு. இனி யாரும் சிரிச்சுகிட்டே சாக மாட்டாங்க.”
அவன் சொன்னது உண்மை என்பது அவனுக்குத் தெரிந்தது. சாபம் நீங்கி விட்டது. அதை அவன் கண்களால் பார்த்திருந்தான். அதை அவன் உணர்ந்திருந்தான்.
அன்று இரவு, கார்த்திக் தன் நாட்குறிப்பில் எழுதினான்: “நான் பகுத்தறிவை மட்டுமே நம்பி வந்தேன். ஆனால் வேலம்பட்டியில் நான் கற்றுக் கொண்டது ஒன்றுதான் — மனிதன் செய்யும் குற்றத்துக்கு மனிதனே காரணம். ஆனால் சில விஷயங்கள் மனிதனுக்கு அப்பாற்பட்டவை. அவற்றை மதிக்கக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். சாபம் நிஜம். அது முடிந்து விட்டது. ஊர் மீண்டும் வாழத் தொடங்கி விட்டது.”
அவன் நாட்குறிப்பை மூடி வைத்தான். ஜன்னல் வழியே பார்த்தான். வெளியே நிலா வெளிச்சம் தெருவில் விழுந்திருந்தது. கோவில் கோபுரம் அமைதியாக நின்று கொண்டிருந்தது. எந்தச் சத்தமும் இல்லை. எந்த நிழலும் இல்லை.
ஊர் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.
நிம்மதியாக.
சாபம் நீங்கிய ஊரில், வேலம்பட்டி மக்கள் மீண்டும் வாழத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் காலையில் வயலுக்குப் போனார்கள். பிள்ளைகள் பள்ளிக்குப் போனார்கள். மாலையில் கோவிலில் விளக்கு எரிந்தது. அந்த விளக்கு இனி ஒருபோதும் அணையாது என்று ஊர் மக்கள் நம்பினார்கள்.
கார்த்திக் இன்னும் அந்தப் பள்ளியில் தலைமை ஆசிரியராக இருக்கிறான். செல்வி இன்னும் அங்கே ஆசிரியையாக இருக்கிறாள். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து பிள்ளைகளுக்கு ஒரு பாடத்தைச் சொல்லிக் கொடுக்கிறார்கள் — பயத்தை விட உண்மை பெரியது, சந்தேகத்தை விட ஒற்றுமை பெரியது என்ற பாடத்தை.
சாபம் முடிந்து விட்டது.
ஆனால் அந்தக் கதை ஊரில் இன்னும் சொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. இரவில், பாட்டி கதை சொல்லும்போது, பிள்ளைகள் கண்களை விரித்துக் கேட்கிறார்கள். சிரித்துக் கொண்டே இறந்தவர்களைப் பற்றிக் கேட்கும்போது அவர்கள் பயப்படுகிறார்கள். ஆனால் கதையின் முடிவைக் கேட்கும்போது அவர்கள் நிம்மதியடைகிறார்கள். ஏனென்றால் கதையின் முடிவில், நல்லது வெல்கிறது. உண்மை வெல்கிறது. ஊர் வாழ்கிறது.
திருவிழாவுக்கு அடுத்த நாள் காலை, பள்ளிக்கூடத்தில் ஒரு சிறுவன் கார்த்திக்கிடம் கேட்டான்: “சார், பேய் நிஜமாவே இருக்கா?”
வகுப்பு முழுவதும் அமைதியானது. எல்லாப் பிள்ளைகளும் கார்த்திக்கையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் கண்களில் ஆர்வமும் கொஞ்சம் பயமும் இருந்தன.
கார்த்திக் சிறிது நேரம் யோசித்தான். பிறகு மெதுவாகச் சொன்னான்: “பேய் இருக்கா இல்லையான்னு எனக்குத் தெரியலை. ஆனா ஒண்ணு தெரியும் — பயம் நிஜம். பயம் வந்தா மனுஷன் தப்பு செய்வான். பயத்தை வெல்லணும்னா, உண்மையைத் தேடணும். கேள்வி கேட்கணும். தைரியமா இருக்கணும். அதுதான் இந்தக் கதையோட பாடம்.”
சிறுவன் தலையசைத்தான். அவன் முகத்தில் இருந்த பயம் மெதுவாக மறைந்தது. வகுப்பு மீண்டும் பாடத்தில் மூழ்கியது. வெளியே, கோவில் மணி மெதுவாக ஒலித்தது. இந்த முறை அது பூசாரியின் கையால் அடிக்கப்பட்ட மணி. காலை பூஜையின் மணி. ஊரின் அன்றாட மணி.
செல்வி வகுப்பறை வாசலில் நின்று கார்த்திக்கைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். “சார், நீங்க சொன்னது சரிதான். பயத்தை வெல்ல ஒரே வழி உண்மைதான்” என்றாள் அவள்.
கார்த்திக் ஜன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தான். தூரத்தில் கோவில் கோபுரம் தெரிந்தது. அதன் மீது எரிந்த விளக்கு காலை வெயிலில் கூடத் தெரிந்தது. அந்த விளக்கு இனி ஒருபோதும் அணையாது. அது ஊரின் நம்பிக்கை. அது வேலம்பட்டியின் புதிய விடியல்.
அந்த ஓலைச்சுவடி இப்போது கோவிலில், ஒரு கண்ணாடிப் பெட்டியில் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. யார் வேண்டுமானாலும் அதைப் பார்க்கலாம். பள்ளிப் பிள்ளைகள் சுப்பு அய்யாவிடம் அந்தக் கதையைச் சொல்லச் சொல்லிக் கேட்கிறார்கள். அவர் சொல்லும்போது அவர்கள் பயப்படுகிறார்கள், சிரிக்கிறார்கள், கேள்வி கேட்கிறார்கள். அந்தக் கதை இனி ஒரு பயங்கரக் கதை அல்ல. அது ஊரின் கதை. அது உண்மையைத் தேடிய ஒரு ஆசிரியரின் கதை. அது ஒற்றுமையை மீட்ட ஊரின் கதை.
இரவில் கோவில் விளக்கு எரியும்போது, அதன் ஒளி தெரு முழுவதும் பரவுகிறது. அந்த ஒளியில் யாரும் பயப்படுவதில்லை. ஏனென்றால் அது இனி பயத்தின் ஒளி அல்ல. அது நம்பிக்கையின் ஒளி. அந்த ஒளியைப் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரின் மனதிலும் இனி பயம் இருக்காது, நிம்மதி மட்டுமே இருக்கும்.
— Nisha Novels Tamil
If you liked this story, read our Best Tamil Thriller Novels guide, and try our other original novel, Kaadhal Mazhai Tamil Novel — a gentle Tamil romance with a happy ending.
What is Saabam about?
Saabam is a Tamil thriller novel set in Velampatti, a farming village near Madurai. After the temple’s bronze idol is stolen, villagers begin to die smiling, with no injury — and a hundred-year-old manuscript seems to describe each death in advance.
Who is the hero of Saabam?
Karthik, a 29-year-old school headmaster who believes only in science and reason. He returns to his village and must decide whether a curse is killing his people, or a murderer is hiding behind one.
What is the palm-leaf manuscript?
A hundred-year-old manuscript kept by an old man in the village. It tells of a theft a century ago and a curse, and it lists the dead in order: the guard, the priest’s son, the accountant, the headman, and last, the thief himself.
Is Saabam a horror story or a crime story?
It is both. The deaths look like a curse, but Karthik finds clues that point to a human killer staging them. The novel keeps both answers alive until the end.
Does Saabam have a complete ending?
Yes. The idol is returned, the ritual is performed, the festival is held, and the village heals. There is no cliffhanger.
