Nizhal Manithan is an original Tamil thriller novel on Novels Tamil about Anitha, a 26-year-old nurse on night duty in a big Chennai hospital, who sees a tall, faceless shadow man at the end of the corridor at 3 a.m. — and every night he appears, a patient in her ward dies. As she investigates the hospital’s past, she realises the shadow is not what she feared: he is trying to warn her that a living person on the staff is murdering the patients. It is a slow-burn hospital thriller with a complete ending, where the real killer is caught and the shadow man finds peace.
Nizhal Manithan — A Tamil Thriller Novel
சென்னையின் நடுவில் இருந்த அந்தப் பெரிய மருத்துவமனையில் இரவு நேரம் எப்போதும் ஒரு தனி உலகம்.
பகலில் அங்கே கூட்டம் அலைமோதும்.
நோயாளிகள், அவர்களின் உறவினர்கள், மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், மருந்துக் கடையில் வரிசை, சாப்பாட்டுக் கடையில் வாசனை என்று எல்லாம் சேர்ந்து ஒரு சந்தை போல இருக்கும்.
ஆனால் இரவு பத்து மணிக்கு மேல் அந்த உலகம் மாறிவிடும்.
விளக்குகள் பாதி அணைக்கப்படும்.
கூட்டம் குறையும்.
நடைபாதைகள் நீண்டு, வெறிச்சோடி, அமைதியாகிவிடும்.
அந்த அமைதியில் ஒவ்வொரு சத்தமும் பெரிதாகக் கேட்கும்.
அனிதாவுக்கு இரவு பணி என்றால் முதலில் பயமாக இருந்தது.
அவளுக்கு வயது இருபத்தாறு.
செவிலியர் படிப்பு முடித்து இந்த மருத்துவமனையில் சேர்ந்து இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகின்றன.
பகல் பணியில் அவள் சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்வாள்.
நோயாளிகள் அவளைப் பார்த்து சிரிப்பார்கள்.
குழந்தைகள் அவளிடம் கதை கேட்பார்கள்.
ஆனால் இரவு பணி என்பது வேறு.
இரவில் மருத்துவமனை ஒரு மனிதனைப் போல மூச்சு விடுவதாக அவளுக்குத் தோன்றும்.
நீண்ட நடைபாதைகள், மூடிய கதவுகள், மங்கிய விளக்கொளி, எங்கோ ஒலிக்கும் இயந்திரத்தின் சீரான சத்தம்.
அனிதா மூன்றாவது மாடியில் இருந்த பொது வார்டில் இரவு பணியில் இருந்தாள்.
அந்த வார்டில் இருபது படுக்கைகள்.
பெரும்பாலும் வயதான நோயாளிகள்.
சிலர் தூக்க மருந்தின் உதவியால் தூங்கிக்கொண்டிருப்பார்கள்.
சிலர் வலியால் முனகிக்கொண்டிருப்பார்கள்.
சிலர் இரவு முழுவதும் விழித்து, கூரையைப் பார்த்துக்கொண்டே கிடப்பார்கள்.
அனிதாவின் வேலை ஒவ்வொரு மணி நேரமும் சுற்றிவந்து நோயாளிகளைப் பார்ப்பது.
இரத்த அழுத்தம், காய்ச்சல், மருந்து, ஊசி, அறிக்கை எழுதுவது.
அன்று இரவு அவளுடன் தலைமை செவிலியர் லட்சுமி அம்மாவும் இருந்தார்.
லட்சுமி அம்மாவுக்கு வயது ஐம்பத்திரண்டு.
இந்த மருத்துவமனையில் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக வேலை செய்கிறார்.
அவர் இரவில் பெரும்பாலும் செவிலியர் அறையில் உட்கார்ந்து கணக்கு எழுதுவார்.
அவருக்கு இரவு பணி பழகிவிட்டது.
அனிதாவுக்கு இன்னும் பழகவில்லை.
அன்று இரவு பன்னிரண்டு மணி.
அனிதா முதல் சுற்றை முடித்துவிட்டு செவிலியர் அறைக்கு வந்தாள்.
ஒரு கப் தேநீர் குடித்தாள்.
லட்சுமி அம்மா அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.
“புதுசா இரவு பணிக்கு வந்தவங்க எல்லாரும் முதல்ல பயப்படுவாங்க,” என்றார்.
“ஒரு வாரத்துல பழகிடும்.”
“நான் பயப்படலை அம்மா,” என்றாள் அனிதா.
“சும்மா தூக்கம் வருது.”
ஆனால் அது பொய்.
அவளுக்குள் ஒரு சிறிய பயம் இருந்தது.
ஏன் என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை.
ஒரு மணி ஆயிற்று.
இரண்டு மணி ஆயிற்று.
வார்டில் ஒரு நோயாளி இருமினார்.
இன்னொருவர் தண்ணீர் கேட்டார்.
அனிதா எழுந்து போய் கொடுத்துவிட்டு வந்தாள்.
கடிகாரத்தில் மணி இரண்டு ஐம்பது.
மூன்று மணிக்கு அவள் மீண்டும் சுற்றிவர வேண்டும்.
அவள் காத்திருந்தாள்.
செவிலியர் அறையின் கடிகாரம் ஒவ்வொரு நொடியும் டிக் டிக் என்று ஒலித்தது.
அந்தச் சத்தம் இரவில் மிகப் பெரிதாகக் கேட்டது.
மூன்று மணி.
அனிதா எழுந்தாள்.
மருந்துப் பட்டியலை எடுத்துக்கொண்டு நடைபாதைக்கு வந்தாள்.
நடைபாதை நீண்டு கிடந்தது.
ஒரு பக்கம் வார்டின் கதவுகள்.
இன்னொரு பக்கம் பெரிய ஜன்னல்கள்.
ஜன்னலுக்கு வெளியே சென்னையின் இரவு விளக்குகள் தொலைவில் மின்னிக்கொண்டிருந்தன.
நடைபாதையின் கடைசியில் ஒரு விளக்கு மட்டும் எரிந்துகொண்டிருந்தது.
அந்த விளக்கின் வெளிச்சம் மங்கலாக இருந்தது.
அனிதா நடக்கத் தொடங்கினாள்.
அவளுடைய செருப்பின் சத்தம் நடைபாதையில் எதிரொலித்தது.
அப்போதுதான் அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
நடைபாதையின் கடைசியில், விளக்கின் வெளிச்சத்துக்கு சற்று தள்ளி, ஒரு மனிதன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அவன் மிக உயரமாக இருந்தான்.
அவன் உடல் முழுவதும் கருப்பாக இருந்தது.
அது ஒரு நிழல் போல இருந்தது.
அவனுக்கு முகம் இல்லை.
கண்கள் இல்லை.
மூக்கு இல்லை.
வாய் இல்லை.
வெறும் கருப்பு, வெற்று முகம்.
அவன் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அவன் அனிதாவைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போல இருந்தது.
அனிதாவின் கால்கள் நின்றுவிட்டன.
அவள் மூச்சு நின்றுவிட்டது போல இருந்தது.
அவள் கையில் இருந்த மருந்துப் பட்டியல் நடுங்கியது.
“யார் அங்கே?” என்று அவள் குரல் கொடுத்தாள்.
அவளுடைய குரல் அவளுக்கே கேட்கவில்லை.
அது ஒரு கிசுகிசுப்பு போல வந்தது.
அந்த உருவம் பதில் சொல்லவில்லை.
அது அசையவும் இல்லை.
அனிதா ஒரு அடி பின்னால் வைத்தாள்.
அப்போது நடைபாதையின் விளக்கு ஒருமுறை சிமிட்டியது.
விளக்கு மீண்டும் எரிந்தபோது அந்த உருவம் இல்லை.
நடைபாதை வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.
அனிதா அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவள் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது.
அவள் நெற்றியில் வியர்வை.
“நான் கனவு காண்கிறேனா?” என்று அவள் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டாள்.
ஆனால் அவள் விழித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கையில் மருந்துப் பட்டியல் இருந்தது.
அவள் காலில் செருப்பு இருந்தது.
அவள் நடைபாதையில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவள் மெதுவாக நடைபாதையின் கடைசிக்கு நடந்தாள்.
அங்கே யாரும் இல்லை.
ஜன்னல் மூடியிருந்தது.
கதவுகள் மூடியிருந்தன.
ஒரு மனிதன் அங்கிருந்து எங்கே போயிருக்க முடியும்?
அனிதா திரும்பி வார்டுக்குள் வந்தாள்.
அவள் கைகள் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.
லட்சுமி அம்மா அவளைப் பார்த்தார்.
“என்னம்மா, முகம் வெளுத்துப் போச்சு?” என்று கேட்டார்.
“ஒண்ணுமில்லை அம்மா,” என்றாள் அனிதா.
“கொஞ்சம் தலை சுத்துது.”
அவள் சொன்னதை லட்சுமி அம்மா நம்பினாரா என்று தெரியவில்லை.
ஆனால் அவர் மேலும் கேட்கவில்லை.
அனிதா சுற்றை முடித்தாள்.
எல்லா நோயாளிகளும் நன்றாக இருந்தார்கள்.
ஆனால் அவள் மனம் அமைதியாக இல்லை.
அந்த முகம் இல்லாத உருவம் அவள் கண்ணுக்குள் நின்றுகொண்டே இருந்தது.
காலை ஆறு மணிக்கு அனிதாவின் பணி முடிந்தது.
அவள் வீட்டுக்குப் போனாள்.
அவள் அம்மா கமலா சமையலறையில் இருந்தார்.
“ஏன் முகம் இப்படி இருக்கு?” என்று அம்மா கேட்டார்.
“தூக்கம் வரலை அம்மா,” என்றாள் அனிதா.
அவள் படுக்கையில் படுத்தாள்.
ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.
கண்களை மூடினால் அந்தக் கருப்பு உருவம் தெரிந்தது.
முகம் இல்லாத முகம்.
அவள் கண்களைத் திறந்தாள்.
அறையின் கூரையைப் பார்த்தாள்.
“அது வெறும் களைப்பு,” என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.
“இரவு பணியில் களைப்பில் இப்படித் தெரியும்.”
ஆனால் அவள் மனம் அதை நம்பவில்லை.
மதியம் அவள் தூங்கிவிட்டாள்.
மாலையில் எழுந்தபோது அவள் சற்று நன்றாக உணர்ந்தாள்.
இரவு எட்டு மணிக்கு மீண்டும் மருத்துவமனைக்குப் போனாள்.
“இன்று நான் பயப்பட மாட்டேன்,” என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாள்.
ஆனால் இரவு மூன்று மணி வந்தபோது, அவள் மீண்டும் நடைபாதையில் நின்றாள்.
அவள் கை கடிகாரத்தைப் பார்த்தது.
மணி மூன்று.
அவள் மெதுவாக நடந்தாள்.
அவள் இதயம் வேகமாக அடித்தது.
நடைபாதையின் கடைசியில் அவன் மீண்டும் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அதே உயரமான உருவம்.
அதே கருப்பு உடல்.
அதே முகம் இல்லாத முகம்.
அனிதா அலற நினைத்தாள்.
ஆனால் குரல் வரவில்லை.
அவள் திரும்பி ஓடினாள்.
செவிலியர் அறைக்கு ஓடி வந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.
லட்சுமி அம்மா திடுக்கிட்டு எழுந்தார்.
“அனிதா! என்ன ஆச்சு?”
அனிதா மூச்சு வாங்கினாள்.
“அம்மா, நடைபாதையில்… ஒரு ஆள்… முகம் இல்லாம…”
லட்சுமி அம்மாவின் முகம் மாறியது.
ஒரு நொடி அவர் முகத்தில் ஒரு பயம் தெரிந்தது.
பிறகு அது மறைந்தது.
“நீ தூக்கம் இல்லாம இருக்கே,” என்றார் அவர்.
“இரவு பணியில் இப்படித் தெரியும்.”
“இல்லை அம்மா, நான் நிஜமா பார்த்தேன்,” என்றாள் அனிதா.
“இரண்டு நாளா பார்க்கிறேன். சரியா மூன்று மணிக்கு.”
லட்சுமி அம்மா அவள் தோளில் கை வைத்தார்.
“கேளு அனிதா,” என்றார் மெதுவாக.
“இந்த மருத்துவமனையில் இரவில் நிறைய கதைகள் உண்டு.”
“பழைய கட்டடம். நிறைய பேர் இங்கே இறந்திருக்காங்க.”
“சிலர் சொல்வாங்க, இறந்தவங்க ஆவி இங்கே சுத்துதுன்னு.”
“ஆனா அதெல்லாம் கதை. நீ பயப்படாதே.”
அனிதா அவரைப் பார்த்தாள்.
“அம்மா, நீங்க எப்பவாவது பார்த்திருக்கீங்களா?”
லட்சுமி அம்மா சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார்.
பிறகு சொன்னார்: “நான் பார்த்ததில்லை. ஆனா கேள்விப்பட்டிருக்கேன்.”
“என்ன கேள்விப்பட்டீங்க?”
“மூன்று மணிக்கு நடைபாதையில் ஒரு நிழல் நிற்குமாம்,” என்றார் அவர்.
“அது நிற்கும் இரவில் யாராவது ஒரு நோயாளி இறந்து போவாராம்.”
அனிதாவின் உடல் சிலிர்த்தது.
“அப்படியா?”
“அது பழைய கதை,” என்றார் லட்சுமி அம்மா.
“நீ அதை நினைச்சு பயப்படாதே. வேலையைப் பாரு.”
ஆனால் அனிதாவால் வேலையைப் பார்க்க முடியவில்லை.
அவள் மனம் முழுவதும் அந்த வார்த்தைகள்தான்.
அது நிற்கும் இரவில் யாராவது ஒரு நோயாளி இறந்து போவார்.
அன்று இரவு நான்கு மணிக்கு வார்டில் ஒரு சத்தம் கேட்டது.
ஒரு நோயாளியின் படுக்கை அருகில் இருந்த இயந்திரம் கூச்சலிட்டது.
அனிதா ஓடினாள்.
படுக்கை எண் ஏழில் இருந்த பெருமாள் தாத்தா மூச்சு விட சிரமப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
அவருக்கு வயது எழுபது.
இதய நோய்.
இரண்டு நாட்களாக நிலைமை மோசமாகிக்கொண்டிருந்தது.
அனிதா மருத்துவரை அழைத்தாள்.
மருத்துவர் வந்தார்.
எல்லா முயற்சிகளும் செய்தார்கள்.
ஆனால் பெருமாள் தாத்தா காலை ஐந்து மணிக்கு இறந்துவிட்டார்.
அனிதா அவர் படுக்கை அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவள் கண்களில் கண்ணீர்.
அவள் மனதில் ஒரே ஒரு கேள்வி.
அந்த நிழல் மனிதன் நின்ற இரவில் பெருமாள் தாத்தா இறந்துவிட்டார்.
அது தற்செயலா?
அல்லது அந்த நிழலுக்கும் இந்த மரணத்துக்கும் தொடர்பு உண்டா?
***
மறுநாள் இரவு அனிதா மருத்துவமனைக்கு வரவே பயந்தாள்.
ஆனால் வேலைக்கு வராமல் இருக்க முடியாது.
அவள் அம்மாவிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அம்மா கவலைப்படுவார் என்று அவளுக்குத் தெரியும்.
அன்று இரவு வார்டில் ஒரு புதிய நோயாளி வந்திருந்தார்.
கமலா பாட்டி.
வயது அறுபத்தைந்து.
சர்க்கரை நோயும் இரத்த அழுத்தமும்.
அவர் மிகவும் பயந்துகொண்டிருந்தார்.
“அம்மா, பயப்படாதீங்க,” என்றாள் அனிதா.
“நாங்க பார்த்துக்கிறோம்.”
கமலா பாட்டி அனிதாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டார்.
“பொண்ணே,” என்றார் மெதுவாக.
“நேத்து ராத்திரி எனக்கு ஒரு கனவு வந்தது.”
“என்ன கனவு பாட்டி?”
“ஒரு உயரமான ஆள், முகம் இல்லாம, என் படுக்கை பக்கத்துல நின்னார்,” என்றார் பாட்டி.
“அவர் என்கிட்ட சொன்னார், ‘ஜாக்கிரதை’ன்னு.”
அனிதாவின் கை நடுங்கியது.
“பாட்டி, நீங்க அவரைப் பார்த்தீங்களா? நிஜமாவா?”
“கனவுலதான்,” என்றார் பாட்டி.
“ஆனா அது கனவு மாதிரி இல்லை. நிஜம் மாதிரி இருந்தது.”
அனிதா பாட்டியின் கையை இறுக்கிப் பிடித்தாள்.
“பாட்டி, நீங்க பயப்படாதீங்க. நான் இங்கேயே இருக்கேன்.”
அன்று இரவு மூன்று மணி.
அனிதா நடைபாதைக்கு வந்தாள்.
அவள் கால்கள் நடுங்கின.
ஆனால் அவள் நடந்தாள்.
நடைபாதையின் கடைசியில் அவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அதே நிழல் மனிதன்.
அதே முகம் இல்லாத முகம்.
இந்த முறை அனிதா ஓடவில்லை.
அவள் நின்றாள்.
அவள் அவனைப் பார்த்தாள்.
“நீ யார்?” என்று கேட்டாள்.
அவள் குரல் நடுங்கியது.
“நீ ஏன் இங்கே வருகிறாய்?”
அந்த உருவம் அசையவில்லை.
ஆனால் அனிதாவுக்கு ஒரு விஷயம் தெரிந்தது.
அந்த உருவம் அவளை நோக்கி வரவில்லை.
அது வார்டை நோக்கி நின்றுகொண்டிருந்தது.
வார்டின் கதவை நோக்கி.
கமலா பாட்டியின் படுக்கை இருந்த திசையை நோக்கி.
அனிதா திரும்பி வார்டுக்குள் ஓடினாள்.
கமலா பாட்டி தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்.
அவர் மூச்சு சீராக இருந்தது.
அனிதா நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டாள்.
ஆனால் அந்த நிம்மதி நீண்ட நேரம் நிலைக்கவில்லை.
நான்கு மணிக்கு இயந்திரம் மீண்டும் கூச்சலிட்டது.
இந்த முறை படுக்கை எண் பன்னிரண்டு.
கமலா பாட்டி.
அவர் மூச்சு விட சிரமப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
அவர் கண்கள் திறந்திருந்தன.
அவர் அனிதாவைப் பார்த்தார்.
அவர் உதடுகள் அசைந்தன.
“அவன்… வந்தான்…” என்றார் மெதுவாக.
பிறகு அவர் கண்கள் மூடின.
மருத்துவர் வந்தார்.
எல்லா முயற்சிகளும் செய்தார்கள்.
ஆனால் கமலா பாட்டி காலை ஐந்து மணிக்கு இறந்துவிட்டார்.
அனிதா அவர் படுக்கை அருகில் உட்கார்ந்துவிட்டாள்.
அவள் கைகள் நடுங்கின.
அவள் மனதில் ஒரு பயம் வளர்ந்தது.
இது தற்செயல் இல்லை.
இரண்டு இரவுகள்.
இரண்டு முறை நிழல் மனிதன்.
இரண்டு மரணங்கள்.
அனிதா மருத்துவமனையின் பழைய பதிவுகளைப் பார்க்க முடிவு செய்தாள்.
அவளுக்கு உண்மை தெரிய வேண்டும்.
அந்த நிழல் மனிதன் யார்?
அவன் ஏன் வருகிறான்?
அவன் நோயாளிகளைக் கொல்கிறானா?
அல்லது வேறு ஏதாவது நடக்கிறதா?
***
மருத்துவமனையின் கீழ் தளத்தில் ஒரு பழைய பதிவு அறை இருந்தது.
அங்கே தூசி படிந்த கோப்புகள், பழைய பதிவேடுகள், உடைந்த நாற்காலிகள் இருந்தன.
அனிதா மதிய நேரத்தில் அங்கே போனாள்.
அவளுக்கு உதவியாக அங்கே வேலை செய்த முத்து என்ற ஊழியர் இருந்தார்.
முத்துவுக்கு வயது அறுபது.
அவர் இந்த மருத்துவமனையில் நாற்பது ஆண்டுகளாக வேலை செய்கிறார்.
“என்னம்மா தேடுறீங்க?” என்று கேட்டார் முத்து.
“இந்த மருத்துவமனையோட பழைய வரலாறு தெரியுமா?” என்று கேட்டாள் அனிதா.
“இந்தக் கட்டடம் எப்போ கட்டினாங்க?”
முத்து சிரித்தார்.
“இது ரொம்பப் பழைய கட்டடம்மா. 1960-ல கட்டினாங்க.”
“அதுக்கு முன்னாடி இந்த இடம் என்னவா இருந்தது தெரியுமா?”
“என்னவா?”
முத்துவின் முகம் சற்று மாறியது.
அவர் குரலைத் தாழ்த்தினார்.
“இந்த இடம் முன்னாடி ஒரு பழைய சுடுகாடா இருந்ததாம்.”
“அப்படியா?”
“ஆமாம்மா. என் அப்பா சொல்வார். இந்த இடத்துல பழைய காலத்துல இறந்தவங்களைப் புதைப்பாங்களாம்.”
“பிறகு அந்த இடத்தை வாங்கி மருத்துவமனை கட்டினாங்க.”
அனிதாவின் உடல் சிலிர்த்தது.
“அப்புறம்?”
“1987-ல இங்கே ஒரு பெரிய தீ விபத்து நடந்தது,” என்றார் முத்து.
“மூன்றாவது மாடியில் தீ பிடிச்சது. ஒரு டாக்டர் அந்தத் தீயில் இறந்துபோனார்.”
“யார் அந்த டாக்டர்?”
“டாக்டர் ராஜசேகர்,” என்றார் முத்து.
“ரொம்ப நல்ல மனுஷன். இரவு நேரத்துல கூட நோயாளிகளைப் பார்ப்பார்.”
“அன்னிக்கு இரவு அவர் வார்டில் இருந்தார். தீ பிடிச்சப்போ நோயாளிகளைக் காப்பாத்தப் போனார்.”
“அவரே தீயில் மாட்டிக்கிட்டார்.”
“அவர் உடல் கூட சரியா கிடைக்கலையாம்.”
அனிதா மௌனமாக நின்றாள்.
“அதுக்கப்புறம் என்ன நடந்தது?”
“அதுக்கப்புறம் இந்த மருத்துவமனையில் இரவில் ஒரு நிழல் சுத்துதுன்னு சொல்ல ஆரம்பிச்சாங்க,” என்றார் முத்து.
“நிறைய செவிலியர்கள் பார்த்ததா சொன்னாங்க.”
“ஆனா யாரும் அதைப் பத்தி பெரிசா பேச மாட்டாங்க.”
“ஏன்?”
“பயம்,” என்றார் முத்து.
“இந்த மருத்துவமனையில் வேலை செய்யணும்னா பயப்படக் கூடாது.”
அனிதா அன்று மாலை வீட்டுக்குப் போகவில்லை.
அவள் நூலகத்துக்குப் போனாள்.
பழைய செய்தித்தாள்களைத் தேடினாள்.
1987-ஆம் ஆண்டு தீ விபத்து பற்றிய செய்தியைக் கண்டுபிடித்தாள்.
அந்தச் செய்தியில் டாக்டர் ராஜசேகரின் புகைப்படம் இருந்தது.
அவர் உயரமாக இருந்தார்.
அவர் முகம் அமைதியாக இருந்தது.
அவர் கண்களில் ஒரு கருணை இருந்தது.
செய்தியில் இப்படி எழுதியிருந்தது: “தீ விபத்தில் சிக்கிய ஐந்து நோயாளிகளைக் காப்பாற்றிய டாக்டர் ராஜசேகர், மேலும் இரண்டு நோயாளிகளைக் காப்பாற்ற முயன்றபோது தீயில் சிக்கி உயிரிழந்தார்.”
அனிதா அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
அந்த உயரம்.
அந்த உடல் அமைப்பு.
நடைபாதையில் நின்ற நிழல் மனிதனின் உயரமும் இதே போலத்தான் இருந்தது.
அனிதாவின் மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது.
அந்த நிழல் மனிதன் டாக்டர் ராஜசேகரா?
அவர் ஏன் இன்னும் இங்கே சுற்றுகிறார்?
அவர் நோயாளிகளைக் கொல்கிறாரா?
அல்லது அவர் வேறு ஏதாவது சொல்ல வருகிறாரா?
அன்று இரவு அனிதா மீண்டும் பணிக்கு வந்தாள்.
அவள் மனதில் பயம் இருந்தது.
ஆனால் அந்தப் பயத்துக்குப் பின்னால் ஒரு உறுதியும் இருந்தது.
அவள் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இரவு பன்னிரண்டு மணி.
அனிதா வார்டைச் சுற்றி வந்தாள்.
ஒரு புதிய நோயாளி வந்திருந்தார்.
ரவி.
வயது இருபத்து நான்கு.
ஒரு விபத்தில் கால் உடைந்து சிகிச்சைக்காக வந்திருந்தான்.
அவன் இளைஞன்.
அவன் உடல்நிலை நன்றாக இருந்தது.
அவன் அனிதாவைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.
“அக்கா, நான் நாளைக்கு வீட்டுக்குப் போயிடுவேனா?” என்று கேட்டான்.
“டாக்டர் சொன்னா போகலாம்,” என்றாள் அனிதா.
“நீ நல்லா இருக்கே.”
ரவி சிரித்தான்.
“எனக்கு இந்த மருத்துவமனை பிடிக்கலை அக்கா.”
“ஏன்?”
“இரவில் இங்கே யாரோ நடக்கிற சத்தம் கேட்குது,” என்றான் ரவி.
“நடைபாதையில் யாரோ நிற்கிற மாதிரி தெரியுது.”
அனிதாவின் இதயம் நின்றுவிட்டது போல இருந்தது.
“நீயும் பார்த்தியா?”
“நேத்து இரவு பார்த்தேன்,” என்றான் ரவி.
“முகம் இல்லாத ஒரு ஆள். நான் கண்ணை மூடிக்கிட்டேன்.”
“காலையில எழுந்தப்போ எனக்கு உடம்பு சரியில்லாம இருந்தது.”
அனிதா ரவியின் கையைப் பிடித்தாள்.
“ரவி, நீ பயப்படாதே. நான் இங்கேயே இருக்கேன்.”
“அக்கா, அந்த ஆள் என்னைப் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தான்,” என்றான் ரவி.
“ஆனா அவன் என்னை நோக்கி வரலை. அவன் மருந்து அறையைப் பார்த்துக்கிட்டு நின்னான்.”
அனிதா திடுக்கிட்டாள்.
மருந்து அறை?
ஏன் நிழல் மனிதன் மருந்து அறையைப் பார்த்துக்கொண்டு நிற்க வேண்டும்?
அன்று இரவு மூன்று மணி.
அனிதா நடைபாதைக்கு வந்தாள்.
அவன் அங்கே இருந்தான்.
அதே இடத்தில்.
அதே உயரமான நிழல்.
இந்த முறை அனிதா கவனமாகப் பார்த்தாள்.
அந்த உருவம் வார்டை நோக்கி நிற்கவில்லை.
அது மருந்து அறையை நோக்கி நின்றுகொண்டிருந்தது.
அதன் ஒரு கை உயர்ந்திருந்தது.
அது மருந்து அறையைச் சுட்டிக்காட்டுவது போல இருந்தது.
அனிதாவின் மூச்சு நின்றது.
அந்த உருவம் அவளிடம் ஏதோ சொல்ல முயல்கிறதா?
அவள் மெதுவாக மருந்து அறையை நோக்கி நடந்தாள்.
அவள் திரும்பிப் பார்த்தபோது அந்த உருவம் இல்லை.
மருந்து அறையின் கதவு பூட்டியிருந்தது.
அனிதா கதவைத் தொட்டாள்.
கதவு குளிராக இருந்தது.
அசாதாரணமாகக் குளிராக இருந்தது.
அவள் கையை எடுத்துக்கொண்டாள்.
அன்று இரவு ரவிக்கு எதுவும் ஆகவில்லை.
அவன் காலையில் நன்றாக எழுந்தான்.
அனிதாவுக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.
நிழல் மனிதன் நின்ற இரவில் ஒரு நோயாளி இறக்கவில்லை.
அப்படியானால் அந்த நிழல் கொலைகாரன் இல்லையா?
அவன் வேறு ஏதோ சொல்ல வருகிறானா?
அனிதா மருந்து அறையைப் பற்றி யோசித்தாள்.
மருந்து அறையில் என்ன இருக்கிறது?
மருந்துகள்.
ஊசிகள்.
பதிவேடுகள்.
அவள் மருந்துப் பதிவேட்டைப் பார்க்க முடிவு செய்தாள்.
மறுநாள் காலையில் அவள் மருந்துப் பதிவேட்டை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
அவள் கண்கள் ஒரு விஷயத்தில் நின்றன.
கடந்த இரண்டு வாரங்களில் இறந்த மூன்று நோயாளிகளுக்கும் ஒரு பொதுவான விஷயம் இருந்தது.
அவர்கள் மூவருக்கும் இரவில் ஒரே மருந்து கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.
அந்த மருந்தின் அளவு மருத்துவர் எழுதிய அளவை விட அதிகமாக இருந்தது.
அனிதாவின் கை நடுங்கியது.
யாரோ மருந்தின் அளவை மாற்றியிருக்கிறார்கள்.
யாரோ நோயாளிகளுக்கு அதிக மருந்து கொடுத்திருக்கிறார்கள்.
அதிக மருந்து என்பது மெதுவான விஷம்.
அது இதயத்தை நிறுத்திவிடும்.
அனிதா பதிவேட்டை மூடினாள்.
அவள் இதயம் வேகமாக அடித்தது.
இது ஆவியின் வேலை இல்லை.
இது ஒரு மனிதனின் வேலை.
ஒரு உயிருள்ள மனிதன் நோயாளிகளைக் கொன்றுகொண்டிருக்கிறான்.
அந்த நிழல் மனிதன் அவளை எச்சரிக்க வருகிறான்.
***
அனிதா அன்று இரவு தூங்கவில்லை.
அவள் மருந்துப் பதிவேட்டின் நகல்களை எடுத்து வைத்துக்கொண்டாள்.
அவள் யாரிடம் சொல்வது?
மருத்துவமனையின் தலைமை மருத்துவரிடம் சொல்லலாம்.
ஆனால் கொலைகாரன் யார் என்று தெரியாமல் யாரிடம் சொல்வது?
கொலைகாரன் மருத்துவராகவும் இருக்கலாம்.
செவிலியராகவும் இருக்கலாம்.
மருந்தாளராகவும் இருக்கலாம்.
அனிதா மருந்து அறையின் பொறுப்பாளரைப் பற்றி நினைத்தாள்.
குமார்.
வயது முப்பத்தெட்டு.
இரவு நேர மருந்தாளர்.
அவன் மருந்து அறையின் சாவியை வைத்திருப்பான்.
அவன் இரவில் மருந்துகளை எடுத்துக் கொடுப்பான்.
அனிதா குமாரைப் பற்றி யோசித்தாள்.
அவன் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பான்.
அதிகம் பேச மாட்டான்.
அவன் கண்கள் எப்போதும் தரையைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்.
அவன் சம்பளம் குறைவு என்று அவன் ஒருமுறை சொன்னது அனிதாவுக்கு நினைவு வந்தது.
அவன் கடனில் இருப்பதாகவும் சொன்னான்.
விலை உயர்ந்த மருந்துகளைத் திருடி விற்றால் நிறைய பணம் கிடைக்கும்.
அனிதா தன் எண்ணத்தை நிறுத்தினாள்.
ஆதாரம் இல்லாமல் யாரையும் சந்தேகிக்கக் கூடாது.
ஆனால் அவள் கவனிக்கத் தொடங்கினாள்.
அன்று இரவு அனிதா மருந்து அறையைக் கண்காணித்தாள்.
இரவு ஒரு மணிக்கு குமார் மருந்து அறைக்குள் போனான்.
அவன் பத்து நிமிடம் உள்ளே இருந்தான்.
வெளியே வந்தபோது அவன் கைகள் வெறுமையாக இருந்தன.
ஆனால் அவன் சட்டைப் பை சற்று புடைத்திருந்தது.
அனிதா அதைக் கவனித்தாள்.
இரவு இரண்டு மணிக்கு குமார் மீண்டும் மருந்து அறைக்குள் போனான்.
இந்த முறை அவன் ஒரு சிறிய பையுடன் வெளியே வந்தான்.
அவன் நடைபாதையில் யாரும் இல்லை என்று சுற்றிப் பார்த்தான்.
பிறகு வேகமாக நடந்து படிக்கட்டுகள் பக்கம் போனான்.
அனிதா அவனைப் பின்தொடர நினைத்தாள்.
ஆனால் அவள் பயந்தாள்.
அவள் தனியாக இருந்தாள்.
லட்சுமி அம்மா செவிலியர் அறையில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்.
அனிதா மருந்து அறையின் கதவைத் திறந்து பார்த்தாள்.
அவளிடம் மாற்றுச் சாவி இருந்தது.
உள்ளே மருந்து அலமாரிகள் இருந்தன.
ஒரு அலமாரி திறந்திருந்தது.
அதில் விலை உயர்ந்த இதய மருந்துகள் இருந்தன.
சில பெட்டிகள் காலியாக இருந்தன.
சில பெட்டிகளில் மருந்துகள் குறைந்திருந்தன.
அனிதா பதிவேட்டைப் பார்த்தாள்.
பதிவேட்டில் எழுதிய எண்ணிக்கைக்கும் அலமாரியில் இருந்த எண்ணிக்கைக்கும் வித்தியாசம் இருந்தது.
மருந்துகள் காணாமல் போயிருந்தன.
யாரோ மருந்துகளைத் திருடுகிறார்கள்.
அனிதா அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள்.
அவள் கைகள் நடுங்கின.
அப்போது லிஃப்டின் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
அனிதா திரும்பிப் பார்த்தாள்.
லிஃப்ட் வெறுமையாக இருந்தது.
ஆனால் லிஃப்டின் மேலே இருந்த எண் காட்டி ஒரு எண்ணைக் காட்டியது.
அந்த எண்: 13.
இந்த மருத்துவமனையில் பதிமூன்றாவது மாடி இல்லை.
கட்டடத்தில் பன்னிரண்டு மாடிகள்தான் உண்டு.
அனிதாவின் உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது.
லிஃப்ட் தானாக மூடியது.
அது மேலே போனது.
அனிதா படிக்கட்டுகள் பக்கம் ஓடினாள்.
அவள் மூச்சு வாங்கியது.
அவள் செவிலியர் அறைக்கு வந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.
லட்சுமி அம்மா விழித்துக்கொண்டார்.
“என்னம்மா?”
“அம்மா, லிஃப்ட்… பதிமூன்றாவது மாடிக்குப் போச்சு,” என்றாள் அனிதா.
லட்சுமி அம்மாவின் முகம் வெளுத்தது.
“அந்த லிஃப்ட் பத்தி கேள்விப்பட்டிருக்கேன்,” என்றார் அவர் மெதுவாக.
“தீ விபத்து நடந்த இரவு, அந்த லிஃப்ட் பதிமூன்றாவது மாடியில் நின்றதாம்.”
“டாக்டர் ராஜசேகர் அந்த லிஃப்டில் இருந்தாராம்.”
“அதுக்கப்புறம் அந்த லிஃப்ட் சில இரவுகளில் தானாகப் பதிமூன்றாவது மாடிக்குப் போகுமாம்.”
அனிதா அவரைப் பார்த்தாள்.
“அம்மா, டாக்டர் ராஜசேகர் நோயாளிகளைக் கொல்ல வருகிறாரா?”
லட்சுமி அம்மா தலையை ஆட்டினார்.
“இல்லை அனிதா. அவர் நல்ல மனிதர். அவர் உயிரோடு இருந்தப்போ நோயாளிகளைக் காப்பாற்றினார்.”
“இறந்த பிறகும் அவர் காப்பாற்றத்தான் வருவார்.”
“அவர் யாரையும் கொல்ல மாட்டார்.”
அனிதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“அப்போ நோயாளிகள் ஏன் இறக்கிறார்கள்?”
“அதை நீதான் கண்டுபிடிக்கணும்,” என்றார் லட்சுமி அம்மா.
“அந்த நிழல் உன்னைத்தான் தேடி வருகிறது. உன்னிடம் ஏதோ சொல்ல வருகிறது.”
“நீ பயப்படாதே. கேளு.”
***
அன்று பகலில் அனிதா தூங்க முயன்றாள்.
ஆனால் தூக்கத்தில் கனவுகள் வந்தன.
முதலில் பெருமாள் தாத்தா வந்தார்.
அவர் அனிதாவின் படுக்கை அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தார்.
அவர் கை மருந்து அறையை நோக்கி நீண்டிருந்தது.
“மருந்து… மருந்து…” என்றார் அவர் மெதுவாக.
“பாரு… மருந்தைப் பாரு…”
அனிதா கனவில் கேட்டாள்: “தாத்தா, என்ன சொல்கிறீர்கள்?”
ஆனால் தாத்தா மறைந்துவிட்டார்.
பிறகு கமலா பாட்டி வந்தார்.
அவர் அனிதாவின் கையைப் பிடித்தார்.
“பொண்ணே, ஜாக்கிரதை,” என்றார் பாட்டி.
“அவன் இரவில் வருவான். ஊசியோடு வருவான்.”
“அவனை நிறுத்து.”
அனிதா திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.
அவள் உடல் முழுவதும் வியர்வை.
அவள் கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள்.
மதியம் மூன்று மணி.
அவள் எழுந்து தண்ணீர் குடித்தாள்.
அவள் மனதில் ஒரு உறுதி வந்தது.
இறந்தவர்கள் அவளிடம் பேசுகிறார்கள்.
அவர்கள் அவளை எச்சரிக்கிறார்கள்.
அவள் அவர்களுக்கு செவி கொடுக்க வேண்டும்.
அன்று மாலையில் அனிதா ஒரு முக்கியமான முடிவு செய்தாள்.
அவள் டாக்டர் ராஜசேகரைப் பற்றி மேலும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அவரை நேரில் தெரிந்த ஒருவரைச் சந்திக்க வேண்டும்.
முத்து தாத்தா ஒரு பெயரைச் சொன்னார்.
டாக்டர் கிருஷ்ணன்.
வயது எழுபத்திரண்டு.
ஓய்வு பெற்ற மருத்துவர்.
அவர் 1987-இல் இந்த மருத்துவமனையில் டாக்டர் ராஜசேகருடன் வேலை செய்தவர்.
அனிதா அவர் வீட்டுக்குப் போனாள்.
டாக்டர் கிருஷ்ணன் ஒரு சிறிய வீட்டில் தனியாக வசித்தார்.
அவர் வீட்டில் பழைய மருத்துவப் புத்தகங்கள் நிறைந்திருந்தன.
சுவரில் ஒரு பழைய புகைப்படம் இருந்தது.
அதில் இளம் மருத்துவர்கள் குழுவாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.
அனிதா அந்தப் புகைப்படத்தில் டாக்டர் ராஜசேகரை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.
“நீங்கள் ராஜசேகரைப் பற்றிக் கேட்க வந்திருக்கிறீர்கள்,” என்றார் டாக்டர் கிருஷ்ணன்.
“ஏன்?”
அனிதா தயங்கினாள்.
பிறகு எல்லாவற்றையும் சொன்னாள்.
நிழல் மனிதன்.
மூன்று மணி.
மரணங்கள்.
மருந்து அறை.
டாக்டர் கிருஷ்ணன் அவளை அமைதியாகக் கேட்டார்.
அவர் முகத்தில் ஆச்சரியம் இல்லை.
அவர் முகத்தில் ஒரு சோகம் இருந்தது.
“நான் எதிர்பார்த்தேன்,” என்றார் அவர் மெதுவாக.
“ஒரு நாள் யாராவது வந்து கேட்பார்கள் என்று எதிர்பார்த்தேன்.”
“ராஜசேகர் ஒரு அசாதாரணமான மனிதர்,” என்றார் அவர்.
“அவர் நோயாளிகளுக்காக உயிரையே கொடுத்தவர்.”
“1987-ஆம் ஆண்டு அந்த இரவு எனக்கு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது.”
“அன்று இரவு மூன்றாவது மாடியில் மின் கசிவால் தீ பிடித்தது.”
“தீ வேகமாகப் பரவியது. புகை மூச்சை அடைத்தது.”
“ராஜசேகர் அன்று இரவு பணியில் இருந்தார். அவர் தீயைப் பார்த்ததும் ஓடவில்லை.”
“அவர் நோயாளிகளை ஒவ்வொருவராகத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே கொண்டு வந்தார்.”
“ஐந்து பேரைக் காப்பாற்றினார்.”
“பிறகு உள்ளே இன்னும் இரண்டு பேர் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டார்.”
“நான் அவர் கையைப் பிடித்தேன். ‘ராஜசேகர், வேண்டாம்! தீ அதிகமாகிவிட்டது!’ என்று கத்தினேன்.”
“அவர் என் கையை விடுவித்தார். ‘அவர்கள் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்கள்,’ என்றார்.”
“அவர் உள்ளே போனார். அவர் திரும்பி வரவில்லை.”
டாக்டர் கிருஷ்ணனின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“அவர் உடல் கூட முழுமையாகக் கிடைக்கவில்லை,” என்றார் அவர்.
“தீயில் எரிந்துவிட்டது. அவர் குடும்பத்துக்கு அவர் சாம்பல் கூட சரியாகக் கிடைக்கவில்லை.”
“அதனால்தான் அவர் ஆன்மா இங்கேயே தங்கிவிட்டது என்று பலர் சொல்வார்கள்.”
“அவர் காப்பாற்ற முடியாமல் போன இரண்டு நோயாளிகளுக்காக அவர் இங்கேயே இருக்கிறார்.”
அனிதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“ஐயா, அவர் நோயாளிகளைக் கொல்வாரா?”
டாக்டர் கிருஷ்ணன் தலையை ஆட்டினார்.
“ஒருபோதும் இல்லை,” என்றார் அவர் உறுதியாக.
“ராஜசேகர் உயிரோடு இருந்தபோது ஒரு உயிரைக் கூட வீணாக்கியதில்லை.”
“இறந்த பிறகு அவர் கொலை செய்வாரா? நினைத்துக்கூட பார்க்க முடியாது.”
“அவர் வருகிறார் என்றால் அதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கும்.”
“அவர் யாரையாவது காப்பாற்ற வருகிறார்.”
“அவர் சொல்வதைக் கேள்.”
அனிதா அவர் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தாள்.
மாலை நேரம்.
சென்னையின் தெருக்களில் கூட்டம்.
ஆனால் அனிதாவின் மனம் அமைதியாக இருந்தது.
அவளுக்கு இப்போது தெளிவாகத் தெரிந்தது.
நிழல் மனிதன் கொலைகாரன் இல்லை.
அவன் ஒரு காவலாளி.
அவன் எச்சரிக்கை.
அன்று இரவு அனிதா மருத்துவமனைக்கு வந்தபோது வார்டில் ஒரு புதிய நோயாளி இருந்தார்.
வள்ளியம்மா.
வயது எழுபத்தெட்டு.
அவர் மிகவும் பலவீனமாக இருந்தார்.
ஆனால் அவர் கண்கள் கூர்மையாக இருந்தன.
அவர் அனிதாவை அருகில் அழைத்தார்.
“பொண்ணே, இங்கே வா,” என்றார் அவர் கிசுகிசுப்பாக.
அனிதா அவர் அருகில் குனிந்தாள.
“நேத்து இரவு ஒரு ஆள் என் படுக்கை பக்கத்துல வந்தான்,” என்றார் வள்ளியம்மா.
“வெள்ளை சட்டை போட்ட ஆள். கையில் ஊசி.”
“அவன் எனக்கு ஊசி போட வந்தான். ஆனா நான் விழிச்சுக்கிட்டேன்.”
“நான் கத்தினேன். அவன் ஓடிப் போயிட்டான்.”
அனிதாவின் இதயம் வேகமாக அடித்தது.
“பாட்டி, அந்த ஆள் யார்? முகம் பார்த்தீங்களா?”
“முகம் பார்க்கலை,” என்றார் வள்ளியம்மா.
“ஆனா அவன் கையில் ஒரு பச்சை குத்தியிருந்தது. ஒரு நட்சத்திரம்.”
அனிதா அதிர்ந்தாள்.
குமாரின் கையில் ஒரு நட்சத்திர பச்சை இருந்தது.
அவள் அதைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறாள்.
“பாட்டி, நீங்க பயப்படாதீங்க,” என்றாள் அனிதா.
“இனி அவன் உங்க பக்கத்துல வர மாட்டான். நான் பார்த்துக்கிறேன்.”
அன்று இரவு அனிதா வள்ளியம்மாவின் படுக்கை அருகிலேயே உட்கார்ந்தாள்.
அவள் கண் இமைக்காமல் காத்திருந்தாள்.
இரவு இரண்டு மணிக்கு வார்டின் கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.
ஒரு உருவம் உள்ளே வந்தது.
அது குமார்.
அவன் கையில் ஊசி இருந்தது.
அவன் வள்ளியம்மாவின் படுக்கையை நோக்கி நடந்தான்.
அனிதா எழுந்து நின்றாள்.
அவள் கையில் டார்ச் விளக்கு இருந்தது.
அவள் அதை குமாரின் முகத்தில் அடித்தாள்.
குமார் திடுக்கிட்டான்.
“அனிதா!”
“இந்த நேரத்தில் வள்ளியம்மாவுக்கு ஊசி போட வேண்டியதில்லை,” என்றாள் அனிதா உறுதியாக.
“டாக்டர் எழுதவில்லை. பதிவேட்டில் இல்லை.”
“நீங்கள் ஏன் வந்தீர்கள்?”
குமார் பதில் சொல்லாமல் திரும்பினான்.
அவன் வேகமாக வெளியே போனான்.
அனிதா அவனைப் பின்தொடரவில்லை.
அவள் வள்ளியம்மாவின் அருகில் நின்றாள்.
வள்ளியம்மா தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்.
அவர் நன்றாக இருந்தார்.
அனிதாவின் கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.
ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு தெளிவு இருந்தது.
இப்போது அவளுக்கு நேரடி சாட்சி இருக்கிறது.
வள்ளியம்மா பார்த்தார்.
அனிதா பார்த்தாள்.
குமார் ஊசியுடன் வந்தான்.
அனிதா மறுநாள் காலையில் பழைய இறப்புப் பதிவேடுகளைப் பார்த்தாள்.
கடந்த ஆறு மாதங்களில் இந்த வார்டில் இறந்தவர்களின் பட்டியலை எடுத்தாள்.
ஐந்து பேர் இறந்திருந்தார்கள்.
அவர்களில் மூன்று பேர் இரவு மூன்று மணிக்குப் பிறகு இறந்திருந்தார்கள்.
அவர்கள் மூவருக்கும் ஒரே மருந்து அதிக அளவில் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது.
அவர்கள் மூவரும் குமார் பணியில் இருந்த இரவுகளில் இறந்திருந்தார்கள்.
அனிதா அந்தக் குறிப்புகளை எழுதி வைத்துக்கொண்டாள்.
அவள் ஆதாரங்களைச் சேகரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் அவசரப்படவில்லை.
அவள் உறுதியாக இருக்க வேண்டும்.
அன்று இரவு அவள் மீண்டும் மருந்து அறையைக் கண்காணித்தாள்.
குமார் மருந்து அறைக்குள் போனான்.
அனிதா மெதுவாக அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.
அவள் கதவின் இடுக்கு வழியாகப் பார்த்தாள்.
குமார் ஒரு அலமாரியைத் திறந்தான்.
அவன் சில மருந்துப் பெட்டிகளை எடுத்து தன் பையில் போட்டான்.
பிறகு அவன் பதிவேட்டை எடுத்தான்.
அவன் ஒரு பக்கத்தைக் கிழித்தான்.
அதைத் தன் சட்டைப் பையில் வைத்துக்கொண்டான்.
அனிதாவின் மூச்சு நின்றது.
அவன் ஆதாரங்களை அழிக்கிறான்.
அனிதா பின்னால் நகர்ந்தாள்.
அவள் கால் ஒரு பாத்திரத்தில் இடித்தது.
சத்தம் கேட்டது.
குமார் திரும்பிப் பார்த்தான்.
“யார் அங்கே?”
அனிதா ஓடினாள்.
அவள் நடைபாதையில் ஓடி செவிலியர் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.
அவள் இதயம் வேகமாக அடித்துக்கொண்டிருந்தது.
குமார் அவளைப் பார்த்துவிட்டானா?
அவன் அவளை அடையாளம் கண்டுகொண்டானா?
அனிதா கதவைச் சாத்திக்கொண்டு உட்கார்ந்தாள்.
அவள் கைகள் நடுங்கின.
ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு உறுதி இருந்தது.
இனி காத்திருக்கக் கூடாது.
நாளை காலையில் டாக்டர் மீனாவிடம் சொல்ல வேண்டும்.
அன்று இரவு மூன்று மணிக்கு அனிதா நடைபாதைக்கு வந்தாள்.
அவன் அங்கே இருந்தான்.
நிழல் மனிதன்.
இந்த முறை அவன் அவளுக்கு மிக அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
அனிதா பயப்படவில்லை.
“நீங்கள் என்னைக் காப்பாற்ற வருகிறீர்கள்,” என்றாள் அவள்.
“எனக்குத் தெரியும். நன்றி.”
அந்த உருவம் மெதுவாகத் தலையை ஆட்டியது.
அதன் கை உயர்ந்தது.
அது மருந்து அறையைச் சுட்டிக்காட்டியது.
பிறகு அது வார்டைச் சுட்டிக்காட்டியது.
“நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்,” என்றாள் அனிதா.
“நாளை எல்லாம் முடிந்துவிடும்.”
அந்த உருவம் மறைந்தது.
அனிதா வார்டுக்குள் திரும்பினாள்.
அவள் அன்று இரவு தூங்கவில்லை.
அவள் காவல் இருந்தாள்.
***
அன்று இரவு அனிதா ஒரு முடிவு செய்தாள்.
அவள் இனி ஓட மாட்டாள்.
அவள் அந்த நிழல் மனிதனை எதிர்கொள்வாள்.
அவன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்று கேட்பாள்.
இரவு இரண்டு மணிக்கு அவள் நடைபாதையில் காத்திருந்தாள்.
அவள் கையில் ஒரு டார்ச் விளக்கு இருந்தது.
அவள் இதயம் வேகமாக அடித்தது.
ஆனால் அவள் நகரவில்லை.
மூன்று மணி.
நடைபாதையின் விளக்கு ஒருமுறை சிமிட்டியது.
அவன் வந்தான்.
நடைபாதையின் கடைசியில் நின்றான்.
அனிதா அவனை நோக்கி நடந்தாள்.
ஒவ்வொரு அடியும் அவளுக்கு கனமாக இருந்தது.
காற்று குளிராக இருந்தது.
அவள் மூச்சு வெள்ளை புகை போல வந்தது.
அவள் அவனுக்கு பத்து அடி தொலைவில் நின்றாள்.
“நீங்கள் டாக்டர் ராஜசேகரா?” என்று கேட்டாள்.
அவள் குரல் நடுங்கியது.
அந்த உருவம் அசையவில்லை.
ஆனால் அனிதாவுக்கு ஒரு குரல் கேட்டது.
அது காதில் கேட்ட குரல் இல்லை.
அது அவள் மனதுக்குள் கேட்ட குரல்.
“காப்பாற்று,” என்றது அந்தக் குரல்.
“அவர்களைக் காப்பாற்று.”
அனிதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“யாரைக் காப்பாற்ற?”
“நோயாளிகளை,” என்றது குரல்.
“அவன் வருகிறான். இன்று இரவு வருகிறான்.”
“யார் வருகிறான்?”
ஆனால் குரல் மறைந்தது.
அந்த உருவம் மறைந்தது.
நடைபாதை வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.
அனிதா அங்கேயே நின்றாள்.
அவள் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
இன்று இரவு அவன் வருகிறான்.
யார்?
குமாரா?
அனிதா வார்டுக்குள் ஓடினாள்.
அவள் எல்லா நோயாளிகளையும் பார்த்தாள்.
எல்லோரும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ரவி தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
அவன் முகம் அமைதியாக இருந்தது.
அனிதா அவன் படுக்கை அருகில் உட்கார்ந்தாள்.
அவள் அங்கிருந்து நகர மாட்டாள்.
அவள் காவல் இருப்பாள்.
மூன்று மணி முப்பது நிமிடம்.
வார்டின் கதவு மெதுவாகத் திறந்தது.
ஒரு உருவம் உள்ளே வந்தது.
அது குமார்.
அவன் கையில் ஒரு ஊசி இருந்தது.
அவன் ரவியின் படுக்கையை நோக்கி நடந்தான்.
அனிதா எழுந்தாள்.
“நில்லுங்கள்!” என்று கத்தினாள்.
குமார் திடுக்கிட்டான்.
அவன் கையில் இருந்த ஊசி கீழே விழுந்தது.
“அனிதா… நீங்கள் இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?”
“நீங்கள் இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டாள் அனிதா.
“இந்த நேரத்தில் ரவிக்கு ஊசி போட வேண்டியதில்லை.”
“டாக்டர் சொன்னார்,” என்றான் குமார்.
அவன் குரல் நடுங்கியது.
“எந்த டாக்டர்? பெயர் சொல்லுங்கள்,” என்றாள் அனிதா.
குமார் பதில் சொல்லவில்லை.
அவன் கதவை நோக்கி நகர்ந்தான்.
அனிதா அவன் வழியை மறித்தாள்.
“நீங்கள் பெருமாள் தாத்தாவுக்கும் கமலா பாட்டிக்கும் அதிக மருந்து கொடுத்தீர்கள், இல்லையா?”
குமாரின் முகம் வெளுத்தது.
“என்ன சொல்கிறீர்கள்?”
“மருந்துப் பதிவேட்டைப் பார்த்தேன்,” என்றாள் அனிதா.
“மருந்தின் அளவு மாற்றப்பட்டிருக்கிறது. மருந்துகள் காணாமல் போயிருக்கின்றன.”
“நீங்கள் மருந்துகளைத் திருடி விற்கிறீர்கள். அதை மறைக்க நோயாளிகளைக் கொல்கிறீர்கள்.”
குமார் ஒரு நொடி மௌனமாக நின்றான்.
பிறகு அவன் முகம் மாறியது.
அவன் கண்களில் ஒரு கோபம் வந்தது.
“உனக்கு என்ன தெரியும்?” என்றான் அவன்.
“நான் கடனில் இருக்கிறேன். என் குடும்பம் பட்டினியால் சாகிறது.”
“இந்த மருத்துவமனை எனக்கு சம்பளம் கொடுக்கவில்லை. நான் என்ன செய்வேன்?”
“அதற்காக நோயாளிகளைக் கொல்வீர்களா?” என்று கத்தினாள் அனிதா.
“அவர்கள் வயதானவர்கள். அவர்கள் எப்படியும் இறக்கத்தான் போகிறார்கள்,” என்றான் குமார்.
“யாருக்கும் சந்தேகம் வராது.”
அனிதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
கோபமும் பயமும் சேர்ந்து வந்தது.
“ரவிக்கு வயது இருபத்து நான்கு. அவன் வயதானவன் இல்லை.”
“அவன் நன்றாக இருக்கிறான். நீங்கள் அவனை ஏன் கொல்ல வந்தீர்கள்?”
குமார் பதில் சொல்லவில்லை.
அவன் கீழே விழுந்த ஊசியை எடுக்கக் குனிந்தான்.
அப்போது வார்டின் விளக்குகள் அணைந்தன.
முழு வார்டும் இருட்டாகியது.
அனிதா கத்தினாள்.
ஆனால் அவள் குரல் வெளியே கேட்கவில்லை.
இருட்டில் ஒரு குளிர் காற்று வீசியது.
அனிதா தன் முன்னால் ஒரு உருவம் நிற்பதை உணர்ந்தாள்.
அது குமார் இல்லை.
அது அந்த நிழல் மனிதன்.
அவன் குமாருக்கும் அனிதாவுக்கும் இடையில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
குமார் பின்னால் நகர்ந்தான்.
“யார் அங்கே?” என்று கத்தினான் குமார்.
“என்னை விட்டுவிடு! என்னை விட்டுவிடு!”
அவன் குரலில் பயம் இருந்தது.
அவன் திரும்பி ஓடினான்.
கதவைத் திறந்து நடைபாதைக்கு ஓடினான்.
விளக்குகள் மீண்டும் எரிந்தன.
அனிதா வார்டில் தனியாக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
ரவி தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
அவன் நன்றாக இருந்தான்.
அனிதா நடைபாதைக்கு ஓடினாள்.
குமார் லிஃப்ட் பக்கம் ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.
அனிதா அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.
“நில்லுங்கள்!” என்று கத்தினாள்.
ஆனால் குமார் நிற்கவில்லை.
அவன் லிஃப்டுக்குள் நுழைந்து கதவை மூடினான்.
லிஃப்ட் கீழே போனது.
அனிதா படிக்கட்டுகளில் இறங்கினாள்.
அவள் மூச்சு வாங்கியது.
அவள் கீழே வந்தபோது குமார் அங்கே இல்லை.
அவன் மருத்துவமனையை விட்டு வெளியே ஓடிவிட்டான்.
அனிதா திரும்பி மேலே வந்தாள்.
அவள் கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.
ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு தெளிவு இருந்தது.
கொலைகாரன் யார் என்று இப்போது அவளுக்குத் தெரியும்.
அந்த நிழல் மனிதன் அவளைக் காப்பாற்ற வந்தான் என்பதும் தெரியும்.
அவன் கொலைகாரன் இல்லை.
அவன் ஒரு காவலாளி.
***
மறுநாள் காலையில் அனிதா தலைமை மருத்துவர் டாக்டர் மீனாவைச் சந்தித்தாள்.
டாக்டர் மீனாவுக்கு வயது நாற்பத்தைந்து.
அவர் இந்த மருத்துவமனையின் மிகவும் மதிக்கப்படும் மருத்துவர்.
அவர் அனிதாவை அமைதியாகக் கேட்டார்.
அனிதா எல்லாவற்றையும் சொன்னாள்.
மருந்துப் பதிவேட்டில் இருந்த வித்தியாசம்.
காணாமல் போன மருந்துகள்.
இரவில் குமார் மருந்து அறைக்குள் போனது.
ரவியின் படுக்கை அருகில் ஊசியுடன் அவன் நின்றது.
அவன் வாயால் ஒப்புக்கொண்டது.
டாக்டர் மீனா அனிதாவை உற்றுப் பார்த்தார்.
“அனிதா, இது மிகப் பெரிய குற்றச்சாட்டு,” என்றார் அவர்.
“ஆதாரம் இல்லாமல் இதைச் சொல்ல முடியாது.”
“ஆதாரம் இருக்கிறது,” என்றாள் அனிதா.
அவள் மருந்துப் பதிவேட்டின் நகல்களைக் கொடுத்தாள்.
அவள் கீழே விழுந்த ஊசியையும் எடுத்து வைத்திருந்தாள்.
அந்த ஊசியில் இருந்த மருந்து ரவிக்கு எழுதப்பட்ட மருந்து இல்லை.
அது இதயத்தை நிறுத்தும் மருந்து.
டாக்டர் மீனாவின் முகம் மாறியது.
“இதை உடனே காவல்துறைக்குச் சொல்ல வேண்டும்,” என்றார் அவர்.
“ஆனால் அதற்கு முன் ஒரு விஷயம்.”
“குமார் இன்று இரவு மீண்டும் வருவான். அவன் தன் தவறை மறைக்க வருவான்.”
“அவன் பதிவேடுகளை அழிக்க வருவான். அல்லது ரவியை மீண்டும் கொல்ல வருவான்.”
“நாம் அவனைப் பிடிக்க வேண்டும்.”
அனிதா தலையை ஆட்டினாள்.
“நான் தயார்.”
டாக்டர் மீனா காவல்துறைக்கு தகவல் கொடுத்தார்.
காவல் ஆய்வாளர் செல்வம் வந்தார்.
அவருக்கு வயது ஐம்பது.
அவர் அனிதாவைப் பார்த்து, “பயப்படாதே அம்மா,” என்றார்.
“நாங்கள் இங்கேயே இருப்போம். நீங்கள் வழக்கம் போல வேலை செய்யுங்கள்.”
அன்று இரவு மருத்துவமனையில் எல்லாம் வழக்கம் போல இருந்தது.
ஆனால் உண்மையில் எதுவும் வழக்கம் போல இல்லை.
இரண்டு காவலர்கள் சாதாரண உடையில் வார்டில் இருந்தார்கள்.
ஆய்வாளர் செல்வம் செவிலியர் அறையில் இருந்தார்.
அனிதா வழக்கம் போல சுற்றி வந்தாள்.
அவள் இதயம் வேகமாக அடித்தது.
ஆனால் அவள் முகத்தில் அதைக் காட்டவில்லை.
இரவு ஒரு மணி.
இரண்டு மணி.
அனிதா காத்திருந்தாள்.
இரவு இரண்டு மணி முப்பது நிமிடம்.
நடைபாதையில் காலடிச் சத்தம் கேட்டது.
குமார் வந்தான்.
அவன் கையில் ஒரு பை இருந்தது.
அவன் மருந்து அறையை நோக்கி நடந்தான்.
அனிதா அவனைப் பார்த்தாள்.
அவன் கதவைத் திறந்தான்.
உள்ளே போனான்.
ஆய்வாளர் செல்வம் அனிதாவைப் பார்த்து தலையை ஆட்டினார்.
“காத்திருங்கள்,” என்றார் மெதுவாக.
ஐந்து நிமிடங்கள் கழிந்தன.
குமார் வெளியே வந்தான்.
அவன் பை இப்போது நிறைந்திருந்தது.
அவன் வார்டை நோக்கி நடந்தான்.
அவன் ரவியின் படுக்கையை நோக்கிப் போனான்.
அவன் கையில் ஊசி இருந்தது.
அனிதா எழுந்தாள்.
“நில்லுங்கள்!” என்று கத்தினாள்.
அந்த நொடியில் வார்டின் விளக்குகள் எரிந்தன.
காவலர்கள் எழுந்தார்கள்.
ஆய்வாளர் செல்வம் குமாரின் கையைப் பிடித்தார்.
“குமார், நீ கைது செய்யப்படுகிறாய்,” என்றார் அவர்.
குமார் திமிறினான்.
“என்னை விடுங்கள்! நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை!”
“உன் பையில் என்ன இருக்கிறது?” என்று கேட்டார் ஆய்வாளர்.
பையைத் திறந்தார்கள்.
உள்ளே விலை உயர்ந்த மருந்துகள் இருந்தன.
பதிவேட்டில் இல்லாத மருந்துகள்.
திருடப்பட்ட மருந்துகள்.
குமாரின் கையில் இருந்த ஊசியை ஆய்வு செய்தார்கள்.
அதில் இதயத்தை நிறுத்தும் மருந்து இருந்தது.
அது ரவிக்கு எழுதப்பட்ட மருந்து இல்லை.
குமார் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டான்.
“நான்… நான் தப்பு செய்துவிட்டேன்,” என்றான் அவன்.
“எனக்கு பணம் தேவைப்பட்டது. நான் மருந்துகளை விற்றேன்.”
“நோயாளிகள் இறந்தால் யாருக்கும் சந்தேகம் வராது என்று நினைத்தேன்.”
“பெருமாள் தாத்தாவும் கமலா பாட்டியும்… நான்தான்…”
அவன் மேலும் பேச முடியாமல் அழுதான்.
காவலர்கள் அவனை அழைத்துச் சென்றார்கள்.
அனிதா ரவியின் படுக்கை அருகில் நின்றாள்.
ரவி தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
அவன் உயிரோடு இருந்தான்.
அனிதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
இந்த முறை அது நிம்மதியின் கண்ணீர்.
அன்று காலையில் அனிதா வீட்டுக்குப் போனாள்.
அவள் மிகவும் களைத்திருந்தாள்.
பல இரவுகளாக அவள் சரியாகத் தூங்கவில்லை.
அவள் படுக்கையில் படுத்ததும் தூங்கிவிட்டாள்.
ஆனால் அந்தத் தூக்கத்தில் ஒரு கனவு வந்தது.
அது ஒரு சாதாரண கனவு இல்லை.
அது ஒரு நினைவு போல இருந்தது.
அனிதா கனவில் மருத்துவமனையில் இருந்தாள்.
ஆனால் அது இன்றைய மருத்துவமனை இல்லை.
அது பழைய மருத்துவமனை.
சுவர்கள் புதியதாக இருந்தன.
விளக்குகள் வேறு மாதிரி இருந்தன.
நடைபாதையில் ஒரு கடிகாரம் இருந்தது.
அது மூன்று மணியைக் காட்டியது.
திடீரென்று புகை வந்தது.
அடர்த்தியான கருப்புப் புகை.
அனிதாவின் கண்கள் எரிந்தன.
அவள் மூச்சு விட சிரமப்பட்டாள்.
எங்கோ யாரோ கத்தும் சத்தம் கேட்டது.
“தீ! தீ!”
அனிதா ஓடினாள்.
ஆனால் அவள் கால்கள் அவளுடையவை இல்லை போல இருந்தன.
அவள் ஒரு ஆணின் உடலில் இருப்பது போல உணர்ந்தாள்.
அவள் கைகள் பெரியதாக இருந்தன.
அவள் ஒரு வெள்ளை கோட் அணிந்திருந்தாள்.
அவள் டாக்டர் ராஜசேகராக இருந்தாள்.
அவள் அவர் கண்களால் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
தீ மூன்றாவது மாடியில் பரவிக்கொண்டிருந்தது.
நோயாளிகள் படுக்கைகளில் கத்திக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ராஜசேகர் ஒரு நோயாளியைத் தூக்கினார்.
அவரைப் படிக்கட்டுகள் வழியாகக் கீழே கொண்டு வந்தார்.
பிறகு மீண்டும் மேலே ஓடினார்.
இன்னொரு நோயாளியைத் தூக்கினார்.
அவர் உடல் வியர்வையால் நனைந்திருந்தது.
புகை அவர் நுரையீரலை நிறைத்தது.
ஆனால் அவர் நிற்கவில்லை.
மூன்றாவது நோயாளி.
நான்காவது நோயாளி.
ஐந்தாவது நோயாளி.
அவர் ஐந்து பேரைக் காப்பாற்றினார்.
அவர் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டு நின்றார்.
அப்போது ஒரு செவிலியர் கத்தினார்: “உள்ளே இன்னும் இரண்டு பேர் இருக்கிறார்கள்!”
ராஜசேகர் திரும்பிப் பார்த்தார்.
தீ அந்தப் பக்கம் முழுவதும் பரவியிருந்தது.
அவர் நண்பர் கிருஷ்ணன் அவர் கையைப் பிடித்தார்.
“வேண்டாம், ராஜசேகர்! உள்ளே போகாதே!”
ஆனால் ராஜசேகர் அவர் கையை விடுவித்தார்.
அவர் தீக்குள் ஓடினார்.
அனிதா அந்த வெப்பத்தை உணர்ந்தாள்.
அவள் தோல் எரிவது போல இருந்தது.
அவள் கண்கள் புகையால் மூடின.
அவள் இரண்டு நோயாளிகளைப் பார்த்தாள்.
அவர்கள் படுக்கையில் கிடந்தார்கள்.
அவர்கள் அசைய முடியாதவர்கள்.
ராஜசேகர் ஒருவரைத் தூக்கினார்.
அவர் கதவை நோக்கி நடந்தார்.
ஆனால் கூரையிலிருந்து ஒரு பெரிய கட்டை விழுந்தது.
அது கதவை மூடியது.
வழி அடைபட்டது.
ராஜசேகர் ஜன்னலை நோக்கி ஓடினார்.
ஆனால் தீ ஜன்னலையும் மூடியது.
அவர் அந்த நோயாளியைத் தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டார்.
அவர் கண்களை மூடினார்.
அவர் கடைசியாக நினைத்தது ஒன்றுதான்.
“என்னால் இவர்களைக் காப்பாற்ற முடியவில்லை.”
அனிதா திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.
அவள் உடல் முழுவதும் வியர்வை.
அவள் அறையில் இருந்தாள்.
அவள் வீட்டில் இருந்தாள்.
தீ இல்லை.
புகை இல்லை.
ஆனால் அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
அவளுக்கு இப்போது புரிந்தது.
டாக்டர் ராஜசேகர் ஏன் இத்தனை ஆண்டுகளாக மருத்துவமனையில் தங்கியிருந்தார்?
அவர் தன்னை மன்னிக்கவில்லை.
அவர் காப்பாற்ற முடியாமல் போன இரண்டு நோயாளிகளுக்காக அவர் வருந்திக்கொண்டிருந்தார்.
அவர் அந்த வருத்தத்திலிருந்து விடுபடவில்லை.
ஆனால் இப்போது அவர் விடுபட்டுவிட்டார்.
ஏனென்றால் அவர் மூன்று நோயாளிகளைக் காப்பாற்ற உதவினார்.
பெருமாள் தாத்தா, கமலா பாட்டி, சுப்பிரமணி ஆகியோருக்கு நீதி கிடைத்தது.
ரவி உயிர் பிழைத்தான்.
வள்ளியம்மா உயிர் பிழைத்தார்.
டாக்டர் ராஜசேகரின் கடைசி வருத்தம் தீர்ந்தது.
அனிதா ஜன்னல் பக்கம் போனாள்.
வெளியே மாலை நேரம்.
சென்னையின் தெருக்களில் விளக்குகள் எரியத் தொடங்கின.
அனிதா மெதுவாகச் சொன்னாள்: “நன்றி, டாக்டர். நீங்கள் இனி நிம்மதியாக இருங்கள்.”
அந்த நொடியில் அவள் அறையில் ஒரு மெல்லிய காற்று வீசியது.
ஜன்னல் திரைச்சீலை அசைந்தது.
அது ஒரு விடைபெறுதல் போல இருந்தது.
***
மறுநாள் காலையில் மருத்துவமனை முழுவதும் அந்தச் செய்தி பரவியது.
இரவு மருந்தாளர் குமார் கைது செய்யப்பட்டான்.
அவன் மூன்று நோயாளிகளைக் கொன்றதாக ஒப்புக்கொண்டான்.
எல்லோரும் அதிர்ச்சியில் இருந்தார்கள்.
“குமாரா? அவன் இப்படிச் செய்வானா?” என்று பலர் கேட்டார்கள்.
“அவன் எப்போதும் அமைதியாக இருப்பானே.”
அனிதா அந்தப் பேச்சுகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது.
கொலைகாரர்கள் எப்போதும் பயங்கரமாகத் தெரிய மாட்டார்கள்.
அவர்கள் சாதாரணமாகத் தெரிவார்கள்.
அவர்கள் அமைதியாக இருப்பார்கள்.
அதுதான் அவர்களை ஆபத்தானவர்களாக ஆக்குகிறது.
காவல்துறை விசாரணையில் மேலும் பல விஷயங்கள் வெளியே வந்தன.
குமார் கடந்த ஆறு மாதங்களாக மருந்துகளைத் திருடி விற்றுக்கொண்டிருந்தான்.
அவன் கடன் வாங்கியிருந்தான்.
கடன் கொடுத்தவர்கள் அவனை மிரட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
அவன் முதலில் சிறிய மருந்துகளைத் திருடினான்.
பிறகு விலை உயர்ந்த மருந்துகளைத் திருடத் தொடங்கினான்.
மருந்துகள் காணாமல் போனது தெரியாமல் இருக்க, அவன் பதிவேட்டில் எண்ணிக்கையை மாற்றினான்.
ஆனால் ஒரு நாள் பெருமாள் தாத்தா அவனைப் பார்த்துவிட்டார்.
தாத்தா இரவில் விழித்துக்கொண்டு, குமார் மருந்துகளைப் பையில் போடுவதைப் பார்த்தார்.
தாத்தா அதைப் பற்றி செவிலியரிடம் சொல்லப் போவதாகச் சொன்னார்.
குமார் பயந்தான்.
அவன் தாத்தாவுக்கு அதிக மருந்து கொடுத்தான்.
தாத்தா அன்று இரவு இறந்தார்.
யாருக்கும் சந்தேகம் வரவில்லை.
தாத்தா வயதானவர், இதய நோய் உள்ளவர் என்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள்.
அதே போல கமலா பாட்டியும் குமாரைப் பார்த்துவிட்டார்.
அவரும் அதிக மருந்தால் இறந்தார்.
மூன்றாவதாக இறந்தவர் யார் என்று விசாரணையில் தெரிந்தது.
அவர் பெயர் சுப்பிரமணி.
வயது அறுபத்தெட்டு.
அவர் இரண்டு வாரங்களுக்கு முன் இறந்திருந்தார்.
அவரும் குமார் மருந்து திருடுவதைப் பார்த்துவிட்டார்.
குமார் அவரையும் கொன்றான்.
அனிதா அந்த விவரங்களைக் கேட்டபோது அவள் உடல் நடுங்கியது.
மூன்று உயிர்கள்.
மூன்று குடும்பங்கள்.
அவர்கள் எல்லோரும் இயற்கையாக இறந்ததாக நினைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ஆனால் உண்மை வேறு.
ரவி நான்காவது உயிராக இருந்திருப்பான்.
அவன் இளைஞன்.
அவன் உடல்நிலை நன்றாக இருந்தது.
அவன் இறந்திருந்தால் யாருக்காவது சந்தேகம் வந்திருக்கும்.
ஆனால் குமார் அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை.
அவன் பணத்துக்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருந்தான்.
அனிதா ரவியைப் பார்க்கப் போனாள்.
ரவி படுக்கையில் உட்கார்ந்திருந்தான்.
அவன் காலில் கட்டு இருந்தது.
ஆனால் அவன் முகம் மலர்ந்திருந்தது.
“அக்கா, நீங்க என்னைக் காப்பாத்தினீங்க,” என்றான் ரவி.
“எனக்குத் தெரியும். அன்னிக்கு இரவு நீங்க என் பக்கத்துலயே உட்கார்ந்திருந்தீங்க.”
“நான் மட்டும் இல்லை ரவி,” என்றாள் அனிதா.
“இன்னொருவரும் உன்னைக் காப்பாற்றினார்.”
“யார் அக்கா?”
அனிதா புன்னகைத்தாள்.
“அந்த நிழல் மனிதன்.”
ரவி அவளைப் பார்த்தான்.
“அவன் பேயா அக்கா?”
“இல்லை ரவி,” என்றாள் அனிதா.
“அவன் ஒரு டாக்டர். நல்ல டாக்டர். அவர் இறந்த பிறகும் நோயாளிகளைக் காப்பாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்.”
ரவி சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தான்.
பிறகு சொன்னான்: “அக்கா, அவர் இனிமேல் வர மாட்டாரா?”
“தெரியவில்லை,” என்றாள் அனிதா.
“ஆனால் அவர் வேலை முடிந்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்.”
அன்று மாலையில் அனிதா வீட்டுக்குப் போனாள்.
அவள் அம்மா கமலா அவளுக்காகக் காத்திருந்தார்.
“அனிதா, செய்தியில் உன் மருத்துவமனை பற்றி வந்திருக்கிறது,” என்றார் அம்மா.
“ஒரு மருந்தாளர் கைது செய்யப்பட்டானாம்.”
“ஆமாம் அம்மா,” என்றாள் அனிதா.
“நான்தான் அவனைக் கண்டுபிடித்தேன்.”
அம்மா அவளைக் கட்டிப்பிடித்தார்.
“என் பொண்ணு தைரியசாலி,” என்றார் அம்மா.
“ஆனா இனிமேல் இரவு பணிக்குப் போக வேண்டாம்.”
அனிதா சிரித்தாள்.
“அம்மா, நான் செவிலியர். இரவு பணி என் வேலை.”
“நான் பயப்பட மாட்டேன்.”
அன்று இரவு அனிதா மீண்டும் பணிக்கு வந்தாள்.
அவள் மனதில் ஒரு கேள்வி இருந்தது.
அந்த நிழல் மனிதன் இன்று இரவு வருவானா?
அவன் வேலை முடிந்துவிட்டது.
கொலைகாரன் பிடிபட்டுவிட்டான்.
அவன் இனி வர வேண்டிய அவசியம் இல்லை.
ஆனால் அனிதா அவனை ஒருமுறை பார்க்க விரும்பினாள்.
அவனுக்கு நன்றி சொல்ல விரும்பினாள்.
இரவு பன்னிரண்டு மணி.
ஒரு மணி.
இரண்டு மணி.
வார்டு அமைதியாக இருந்தது.
எல்லா நோயாளிகளும் நன்றாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
அனிதா நடைபாதையில் நடந்தாள்.
அவளுக்கு பயம் இல்லை.
ஒரு விதமான அமைதி இருந்தது.
மூன்று மணி.
அனிதா நடைபாதையின் கடைசியைப் பார்த்தாள்.
அவன் அங்கே இருந்தான்.
அதே உயரமான உருவம்.
அதே கருப்பு உடல்.
ஆனால் இந்த முறை ஏதோ வித்தியாசமாக இருந்தது.
அந்த உருவம் முன்பு போல கருப்பாக இல்லை.
அது சற்று ஒளி பொருந்தியதாக இருந்தது.
அனிதா மெதுவாக அவனை நோக்கி நடந்தாள்.
அவள் பயப்படவில்லை.
அவள் ஐந்து அடி தொலைவில் நின்றாள்.
“நன்றி,” என்றாள் அனிதா.
“நீங்கள் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் ரவி இறந்திருப்பான்.”
“இன்னும் பலர் இறந்திருப்பார்கள்.”
அந்த உருவம் அசைந்தது.
மெதுவாகத் தலையை ஆட்டியது.
அனிதாவின் கண்கள் விரிந்தன.
அந்த உருவத்தின் முகத்தில் மெதுவாக ஒரு மாற்றம் தெரிந்தது.
கருப்பு வெறுமை மறையத் தொடங்கியது.
ஒரு முகம் தோன்றியது.
அது ஒரு மனிதனின் முகம்.
அமைதியான முகம்.
கருணை நிறைந்த கண்கள்.
மெல்லிய புன்னகை.
அனிதா அந்த முகத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டாள்.
அது டாக்டர் ராஜசேகர்.
செய்தித்தாளில் பார்த்த அதே முகம்.
அதே கண்கள்.
அதே புன்னகை.
“டாக்டர்…” என்றாள் அனிதா.
அவள் குரல் நடுங்கியது.
ஆனால் இந்த முறை அது பயத்தால் இல்லை.
அது நன்றியால்.
டாக்டர் ராஜசேகர் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.
அவர் குரல் அவள் மனதுக்குள் கேட்டது.
“நீ தைரியசாலி,” என்றது குரல்.
“நீ கேட்டாய். நீ பார்த்தாய். நீ நம்பினாய்.”
“பலர் பார்த்தும் பார்க்காதது போல போய்விட்டார்கள்.”
“நீ போகவில்லை.”
“நன்றி, அனிதா.”
அனிதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“டாக்டர், நீங்கள் ஏன் இத்தனை ஆண்டுகளாக இங்கே இருந்தீர்கள்?”
“நான் நோயாளிகளைக் காப்பாற்ற வேண்டும்,” என்றது குரல்.
“தீயில் இறந்த அன்று நான் இரண்டு நோயாளிகளைக் காப்பாற்ற முடியாமல் போனேன்.”
“அந்த வருத்தம் என்னை இங்கேயே வைத்திருந்தது.”
“இப்போது என் வேலை முடிந்தது.”
“இனி நான் போகலாம்.”
அனிதா கையை நீட்டினாள்.
“போகாதீர்கள்,” என்றாள்.
ஆனால் அவளுக்கே தெரியும், அவர் போக வேண்டும்.
டாக்டர் ராஜசேகர் மீண்டும் புன்னகைத்தார்.
அவர் உருவம் மெதுவாக மங்கத் தொடங்கியது.
ஒளி போல மறையத் தொடங்கியது.
“அனிதா,” என்றது குரல்.
“இரவில் பயப்படாதே. இருளில் கூட நல்லவர்கள் இருக்கிறார்கள்.”
“நோயாளிகளைப் பார்த்துக்கொள். அதுதான் உன் வேலை.”
“அதுதான் என் வேலையாகவும் இருந்தது.”
அவர் உருவம் மறைந்தது.
நடைபாதை வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.
ஆனால் இந்த முறை அந்த வெறுமை பயமாக இல்லை.
அது அமைதியாக இருந்தது.
அனிதா அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவள் கண்களில் கண்ணீர்.
ஆனால் அவள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை.
அப்போது லிஃப்டின் கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்டது.
அனிதா திரும்பிப் பார்த்தாள்.
லிஃப்ட் வெறுமையாக இருந்தது.
அதன் மேலே இருந்த எண் காட்டி ஒரு எண்ணைக் காட்டியது.
அந்த எண்: 13.
லிஃப்ட் மெதுவாக மூடியது.
அது மேலே போனது.
அனிதா புன்னகைத்தாள்.
அவளுக்குப் புரிந்தது.
டாக்டர் ராஜசேகர் தன் வீட்டுக்குப் போகிறார்.
அவர் இனி வர மாட்டார்.
அவர் அமைதியடைந்துவிட்டார்.
***
அதற்குப் பிறகு வந்த வாரங்களில் மருத்துவமனையில் நிறைய மாற்றங்கள் நடந்தன.
மருந்து அறையில் புதிய விதிகள் வந்தன.
இனி மருந்துகளை எடுக்கும்போது இரண்டு பேர் கையெழுத்து போட வேண்டும்.
ஒவ்வொரு வாரமும் மருந்துகளின் எண்ணிக்கை சரிபார்க்கப்படும்.
மருந்து அறையில் கண்காணிப்பு கேமரா பொருத்தப்பட்டது.
இரவு நேரத்தில் மருந்து கொடுக்கும்போது செவிலியர் ஒருவர் உடன் இருக்க வேண்டும்.
டாக்டர் மீனா இந்த மாற்றங்களைத் தானே முன்னின்று செய்தார்.
“இனி ஒரு உயிர் கூட இப்படிப் போகக் கூடாது,” என்றார் அவர்.
“அனிதா கண்டுபிடித்தது நமக்கு ஒரு பாடம்.”
குமாரின் வழக்கு நீதிமன்றத்தில் நடந்தது.
அவன் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டான்.
அவனுக்கு தண்டனை கிடைத்தது.
அனிதா நீதிமன்றத்தில் சாட்சி சொன்னாள்.
அவள் பயப்படவில்லை.
அவள் உண்மையைச் சொன்னாள்.
பெருமாள் தாத்தாவின் குடும்பம் அனிதாவைச் சந்தித்தது.
தாத்தாவின் மகன் கண்ணீருடன் அவள் கையைப் பிடித்தார்.
“அப்பா இயற்கையாக இறந்தார் என்று நினைத்தோம்,” என்றார் அவர்.
“உண்மையைக் கண்டுபிடித்ததற்கு நன்றி.”
கமலா பாட்டியின் மகளும் வந்தாள்.
“அம்மா கடைசியாக ‘அவன் வந்தான்’ என்று சொன்னாராம்,” என்றாள் அவள்.
“அப்போது எங்களுக்குப் புரியவில்லை. இப்போது புரிகிறது.”
“அம்மா குமாரைப் பார்த்திருக்கிறார். அவர் எச்சரிக்க முயன்றிருக்கிறார்.”
அனிதா அவர்களை ஆறுதல் சொன்னாள்.
ஆனால் அவளுக்குத் தெரியும், ஆறுதல் வார்த்தைகள் இழந்த உயிரைத் திருப்பித் தராது.
அவளால் செய்ய முடிந்தது ஒன்றுதான்.
இனி யாரும் இப்படி இறக்காமல் பார்த்துக்கொள்வது.
ரவி மருத்துவமனையில் இருந்து வீட்டுக்குப் போனான்.
அவன் கால் குணமாகிவிட்டது.
அவன் போகும்போது அனிதாவிடம் வந்து நன்றி சொன்னான்.
“அக்கா, நான் பெரியவனானதும் செவிலியர் ஆகப் போவதில்லை,” என்றான் அவன் சிரித்துக்கொண்டே.
“ஆனா உங்களைப் போல தைரியமா இருப்பேன்.”
அனிதா சிரித்தாள்.
“தைரியம் மட்டும் போதாது ரவி,” என்றாள்.
“கவனமும் வேண்டும். சந்தேகம் வந்தால் கேட்க வேண்டும்.”
“பயத்தில் மௌனமாக இருக்கக் கூடாது.”
லட்சுமி அம்மா அனிதாவை ஒரு நாள் தனியாக அழைத்தார்.
“அனிதா, உனக்கு ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும்,” என்றார் அவர்.
“நான் இந்த மருத்துவமனையில் இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக வேலை செய்கிறேன்.”
“இந்த ஆண்டுகளில் நான் அந்த நிழலைப் பலமுறை பார்த்திருக்கிறேன்.”
அனிதா திடுக்கிட்டாள்.
“நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? என்னிடம் இல்லை என்று சொன்னீர்களே!”
லட்சுமி அம்மா புன்னகைத்தார்.
“நான் பொய் சொன்னேன்,” என்றார் அவர்.
“நீ புதியவள். நீ பயந்துவிடுவாய் என்று நினைத்தேன்.”
“ஆனால் நீ பயப்படவில்லை. நீ உண்மையைத் தேடினாய்.”
“நான் பார்த்தபோது நான் பயந்து ஓடிவிட்டேன். நீ ஓடவில்லை.”
“அதுதான் உனக்கும் எனக்கும் வித்தியாசம்.”
அனிதா அவர் கையைப் பிடித்தாள்.
“அம்மா, நீங்கள் ஏன் அவரிடம் பேசவில்லை?”
“நான் முயன்றேன்,” என்றார் லட்சுமி அம்மா.
“ஆனால் அவர் என்னிடம் பேசவில்லை. அவர் உன்னிடம் பேசினார்.”
“அவர் யாரிடம் பேச வேண்டும் என்று அவருக்குத் தெரியும்.”
முத்து தாத்தாவும் ஒரு நாள் அனிதாவிடம் வந்தார்.
“அம்மா, டாக்டர் ராஜசேகர் இனிமேல் வர மாட்டாரா?” என்று கேட்டார்.
“நான் நினைக்கிறேன், அவர் போய்விட்டார்,” என்றாள் அனிதா.
“அவர் வேலை முடிந்தது.”
முத்து தலையை ஆட்டினார்.
“நல்லது,” என்றார்.
“அவர் நீண்ட காலம் காத்திருந்தார். இப்போது அவர் நிம்மதியாகப் போகலாம்.”
மருத்துவமனையின் நுழைவாயிலில் ஒரு புதிய பலகை வைக்கப்பட்டது.
அதில் இப்படி எழுதியிருந்தது: “டாக்டர் ராஜசேகர் நினைவாக — 1987 தீ விபத்தில் நோயாளிகளைக் காப்பாற்றி உயிர் நீத்தவர்.”
அந்தப் பலகையின் கீழே ஒரு சிறிய தோட்டம் அமைக்கப்பட்டது.
பூக்கள் நடப்பட்டன.
அனிதா அந்தத் தோட்டத்தைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் டாக்டர் ராஜசேகரின் புன்னகை நினைவுக்கு வரும்.
ஒரு நாள் அனிதாவின் அம்மா கமலா அவளிடம் மீண்டும் கேட்டார்.
“அனிதா, நீ இரவு பணியை விட்டுவிட்டு பகல் பணிக்கு மாறிவிடு,” என்றார் அம்மா.
“இரவில் அங்கே என்ன நடக்கும் என்று யாருக்குத் தெரியும்?”
“நீ எனக்கு ஒரே பொண்ணு. உனக்கு ஏதாவது ஆனால் நான் என்ன செய்வேன்?”
அனிதா அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
“அம்மா, இரவில் நோயாளிகளுக்கு யாராவது வேண்டும்,” என்றாள் அவள்.
“பகலில் எல்லோரும் இருப்பார்கள். இரவில் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.”
“இரவில்தான் நோயாளிகள் அதிகம் பயப்படுவார்கள். அவர்களுக்கு அருகில் யாராவது இருக்க வேண்டும்.”
“அதுதான் என் வேலை. அதை நான் விட மாட்டேன்.”
அம்மா சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார்.
பிறகு அவர் அனிதாவின் தலையைத் தடவினார்.
“சரி,” என்றார் அம்மா.
“நீ சொல்வது சரிதான். உன் அப்பா இருந்திருந்தால் உன்னைப் பார்த்து பெருமைப்பட்டிருப்பார்.”
அனிதாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அவள் அப்பா ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்துவிட்டார்.
அவர் ஒரு ஆசிரியர்.
அவர் எப்போதும் சொல்வார்: “பயம் வந்தால் ஓடாதே. நின்று பார்.”
அனிதா அந்த வார்த்தைகளை மறக்கவில்லை.
அன்று இரவு வார்டில் ஒரு சிறிய பையன் இருந்தான்.
அவன் பெயர் அருண்.
வயது ஏழு.
அவனுக்கு காய்ச்சல்.
அவன் தூக்கத்தில் அழுதுகொண்டிருந்தான்.
அனிதா அவன் அருகில் உட்கார்ந்தாள்.
அவன் தலையைத் தடவினாள்.
“பயப்படாதே,” என்றாள் அவள் மெதுவாக.
“அக்கா இங்கேயே இருக்கேன்.”
அருண் கண்களைத் திறந்தான்.
அவன் அனிதாவைப் பார்த்துச் சிரித்தான்.
“அக்கா, நீங்க இரவில் பேய்க்கு பயப்பட மாட்டீங்களா?” என்று கேட்டான்.
அனிதா சிரித்தாள்.
“இல்லை,” என்றாள்.
“ஏனென்றால் இரவில் நல்லவர்களும் இருக்கிறார்கள்.”
அருண் மீண்டும் தூங்கிவிட்டான்.
அவன் முகத்தில் ஒரு புன்னகை இருந்தது.
அனிதா அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
இதுதான் அவள் வேலை.
இதுதான் அவள் வாழ்க்கை.
ஒரு மாதம் கழிந்தது.
இரண்டு மாதங்கள் கழிந்தன.
அனிதா இரவு பணிக்கு வந்துகொண்டிருந்தாள்.
நடைபாதையில் இனி நிழல் மனிதன் நிற்கவில்லை.
மூன்று மணிக்கு நடைபாதை வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.
அது அமைதியாக இருந்தது.
லிஃப்ட் இனி தானாகப் பதிமூன்றாவது மாடிக்குப் போகவில்லை.
மருந்து அறையின் கதவு இனி குளிராக இல்லை.
எல்லாம் சாதாரணமாகிவிட்டது.
ஆனால் அனிதா மாறிவிட்டாள்.
அவள் இனி இரவைப் பார்த்து பயப்படுவதில்லை.
அவள் இருளைப் பார்த்து பயப்படுவதில்லை.
அவளுக்கு ஒரு விஷயம் புரிந்தது.
பயம் என்பது இருளில் இல்லை.
பயம் என்பது மனிதர்களின் மனதில் இருக்கிறது.
ஒரு நல்ல மனிதர் இறந்த பிறகும் நல்லவராகவே இருப்பார்.
ஒரு கெட்ட மனிதர் உயிரோடு இருக்கும்போதே ஆபத்தானவர்.
அனிதா இதைத் தன் வாழ்க்கையில் மறக்க மாட்டாள்.
ஒரு நாள் காலையில் அனிதா சுப்பிரமணியின் குடும்பத்தைச் சந்தித்தாள்.
சுப்பிரமணியின் மனைவி வயதானவர்.
அவர் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
“என் கணவர் இறந்தபோது நான் நினைத்தேன், அவர் நோயால் இறந்தார் என்று,” என்றார் அவர்.
“இப்போது உண்மை தெரிந்தது. அவர் கொலை செய்யப்பட்டார்.”
“அந்த வலி என்னால் தாங்க முடியவில்லை.”
அனிதா அவர் கையைப் பிடித்தாள்.
“அம்மா, உங்கள் கணவருக்கு நீதி கிடைத்தது,” என்றாள் அவள் மெதுவாக.
“அவர் கதை இனி யாரும் மறக்க மாட்டார்கள்.”
“மருத்துவமனை இனி மாறிவிட்டது. இனி யாரும் இப்படி இறக்க மாட்டார்கள்.”
சுப்பிரமணியின் மகன் அனிதாவைப் பார்த்தான்.
“அக்கா, நீங்கள் எப்படி இதைக் கண்டுபிடித்தீர்கள்?” என்று கேட்டான்.
“யாரும் கவனிக்காததை நீங்கள் எப்படிக் கவனித்தீர்கள்?”
அனிதா சிறிது நேரம் யோசித்தாள்.
“நான் கவனித்தேன்,” என்றாள் அவள்.
“இரவில் நடப்பதைக் கவனித்தேன். மருந்துகளைக் கவனித்தேன்.”
“எனக்கு உதவி செய்தவர்களும் இருந்தார்கள்.”
“இறந்தவர்களும், உயிரோடு இருப்பவர்களும்.”
அவன் அவளைப் புரியாமல் பார்த்தான்.
அனிதா புன்னகைத்தாள்.
“சில விஷயங்களை விளக்க முடியாது,” என்றாள்.
“ஆனால் அவை உண்மை.”
அன்று மாலையில் அனிதா மருத்துவமனையின் தோட்டத்துக்குப் போனாள்.
டாக்டர் ராஜசேகரின் நினைவுப் பலகை அங்கே இருந்தது.
பூக்கள் மலர்ந்திருந்தன.
முத்து தாத்தா அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தார்.
“அம்மா, நீங்கள் இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?” என்று கேட்டார் அவர்.
“டாக்டருக்கு நன்றி சொல்ல வந்தேன்,” என்றாள் அனிதா.
முத்து தலையை ஆட்டினார்.
“அவர் இந்த இடத்தைக் காப்பாற்றினார்,” என்றார் அவர்.
“இந்த இடம் பழைய சுடுகாடு. இங்கே இறந்தவர்கள் பலர்.”
“ஆனால் ராஜசேகர் அவர்களில் ஒருவர் இல்லை. அவர் இந்த இடத்தின் காவலாளி.”
“அவர் போய்விட்டார். ஆனால் இந்த இடம் இனி பாதுகாப்பாக இருக்கும்.”
“ஏன்?” என்று கேட்டாள் அனிதா.
“ஏனென்றால் நீ இருக்கிறாய்,” என்றார் முத்து.
“நீதான் இனி இந்த இடத்தின் காவலாளி.”
அனிதா அந்த வார்த்தைகளை மனதில் வைத்துக்கொண்டாள்.
அவள் அன்று இரவு பணிக்கு வந்தபோது அவள் மனம் உறுதியாக இருந்தது.
அவள் இனி ஒரு சாதாரண செவிலியர் இல்லை.
அவள் ஒரு காவலாளி.
ஒரு நாள் இரவு, ஒரு புதிய செவிலியர் வார்டுக்கு வந்தாள்.
அவள் பெயர் திவ்யா.
வயது இருபத்து இரண்டு.
அவளுக்கு முதல் இரவு பணி.
அவள் பயந்துகொண்டிருந்தாள்.
“அக்கா, இரவில் இங்கே பேய் இருக்கிறதாமே?” என்று கேட்டாள் திவ்யா.
“யாரோ சொன்னார்கள்.”
அனிதா புன்னகைத்தாள்.
“இங்கே ஒரு நிழல் மனிதன் இருந்தார்,” என்றாள் அனிதா.
“அவர் ஒரு டாக்டர். நல்ல டாக்டர்.”
“அவர் நோயாளிகளைக் காப்பாற்ற வந்தார்.”
“அவர் இப்போது இல்லை. அவர் அமைதியடைந்துவிட்டார்.”
“நீ பயப்படாதே. இரவில் நீ தனியாக இல்லை.”
திவ்யா அனிதாவைப் பார்த்தாள்.
“அக்கா, நீங்கள் அவரைப் பார்த்தீர்களா?”
“பார்த்தேன்,” என்றாள் அனிதா.
“அவர் முகம் இல்லாமல் இருந்தார். பிறகு அவர் முகம் தெரிந்தது.”
“அவர் சிரித்தார். அவர் நன்றி சொன்னார்.”
திவ்யாவின் கண்கள் விரிந்தன.
“உண்மையாகவா?”
“உண்மையாக,” என்றாள் அனிதா.
“ஆனால் ஒன்றை நினைவில் வைத்துக்கொள்.”
“பேய்களைப் பார்த்து பயப்படாதே. மனிதர்களைத்தான் கவனமாகப் பார்க்க வேண்டும்.”
“ஏனென்றால் உண்மையான ஆபத்து எப்போதும் மனிதர்களிடம்தான் இருக்கிறது.”
திவ்யா தலையை ஆட்டினாள்.
அவள் பயம் சற்று குறைந்தது.
அன்று இரவு மூன்று மணிக்கு அனிதா நடைபாதையில் நடந்தாள்.
நடைபாதை வெறிச்சோடிக் கிடந்தது.
விளக்குகள் எரிந்துகொண்டிருந்தன.
ஜன்னலுக்கு வெளியே சென்னையின் இரவு விளக்குகள் மின்னிக்கொண்டிருந்தன.
அனிதா நடைபாதையின் கடைசிக்குப் போனாள்.
அங்கே யாரும் இல்லை.
அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்: “நன்றி, டாக்டர்.”
அந்த நொடியில் நடைபாதையின் கடைசியில் இருந்த விளக்கு ஒருமுறை மெதுவாக சிமிட்டியது.
அது ஒரு கண் சிமிட்டல் போல இருந்தது.
ஒரு விடைபெறுதல் போல இருந்தது.
அனிதா புன்னகைத்தாள்.
“நீங்கள் எங்கிருந்தாலும் நன்றாக இருங்கள்,” என்றாள் அவள்.
“இந்த மருத்துவமனையை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”
“இனி இங்கே யாருக்கும் எதுவும் ஆகாது.”
“நான் இருக்கிறேன்.”
அவள் சொன்ன வார்த்தைகள் நடைபாதையில் எதிரொலித்தன.
அது ஒரு உறுதிமொழி போல இருந்தது.
அனிதா அங்கே சிறிது நேரம் நின்றாள்.
பிறகு அவள் திரும்பினாள்.
அவள் நடைபாதையில் நடந்தாள்.
அவள் காலடிச் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.
வேறு எந்தச் சத்தமும் இல்லை.
அமைதி.
முழு அமைதி.
காற்று மெதுவாக வீசியது.
அது ஒரு பதில் போல இருந்தது.
அனிதா திரும்பி வார்டுக்குள் வந்தாள்.
அவள் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.
நோயாளிகளைப் பார்த்தாள்.
மருந்து கொடுத்தாள்.
அறிக்கை எழுதினாள்.
காலை ஆறு மணிக்கு அவள் பணி முடிந்தது.
அவள் வெளியே வந்தபோது சென்னையில் விடியல் வந்துகொண்டிருந்தது.
சூரியன் உதித்துக்கொண்டிருந்தது.
தெருக்களில் மக்கள் நடக்கத் தொடங்கினார்கள்.
அனிதா வீட்டுக்கு நடந்தாள்.
அவள் மனம் அமைதியாக இருந்தது.
அவள் இனி இரவைப் பார்த்து பயப்பட மாட்டாள்.
ஏனென்றால் அவளுக்குத் தெரியும்.
இருளில் நிற்கும் ஒவ்வொரு நிழலும் பேய் இல்லை.
சில நிழல்கள் காவலாளிகள்.
சில நிழல்கள் எச்சரிக்கைகள்.
சில நிழல்கள் உண்மையைச் சொல்ல வரும் நல்ல ஆன்மாக்கள்.
அனிதா வீட்டுக்கு வந்தாள்.
அவள் அம்மா கமலா வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்தார்.
“எப்படி இருந்தது இரவு பணி?” என்று கேட்டார் அம்மா.
“நன்றாக இருந்தது அம்மா,” என்றாள் அனிதா.
“அமைதியாக இருந்தது.”
“இனி எப்போதும் அமைதியாகத்தான் இருக்கும்.”
அம்மா அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.
“சரி, உள்ளே வா. சாப்பிட்டுவிட்டுத் தூங்கு.”
அனிதா உள்ளே போனாள்.
அவள் படுக்கையில் படுத்தாள்.
அவள் கண்களை மூடினாள்.
இந்த முறை அவள் கண்ணுக்குள் கருப்பு உருவம் தெரியவில்லை.
ஒரு புன்னகை தெரிந்தது.
ஒரு டாக்டரின் புன்னகை.
அனிதா தூங்கிவிட்டாள்.
அவள் நிம்மதியாகத் தூங்கினாள்.
மருத்துவமனையில் அன்று இரவு யாரும் இறக்கவில்லை.
மறுநாள் இரவும் யாரும் இறக்கவில்லை.
அதற்குப் பிறகு வந்த பல இரவுகளிலும் யாரும் இறக்கவில்லை.
நிழல் மனிதன் போய்விட்டான்.
ஆனால் அவன் சொன்ன பாடம் அங்கேயே இருந்தது.
கவனமாக இருங்கள்.
கேளுங்கள்.
பாருங்கள்.
பயத்தில் மௌனமாக இருக்காதீர்கள்.
ஏனென்றால் சில நேரங்களில் உண்மை ஒரு நிழல் போல வந்து உங்கள் முன்னால் நிற்கும்.
அதைப் பார்க்கத் தைரியம் வேண்டும்.
அனிதாவுக்கு அந்தத் தைரியம் இருந்தது.
அதனால்தான் அவள் உண்மையைக் கண்டுபிடித்தாள்.
அதனால்தான் ரவி உயிர் பிழைத்தான்.
அதனால்தான் வள்ளியம்மா உயிர் பிழைத்தார்.
அதனால்தான் அருண் போன்ற சிறுவர்கள் இனி பயமில்லாமல் தூங்குகிறார்கள்.
ஒவ்வொரு காலையிலும் வார்டில் இருந்து யாராவது வீட்டுக்குப் போகும்போது, அனிதா அவர்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பாள்.
அவர்கள் சிரிப்பில் அவளுக்கு ஒரு நிம்மதி கிடைக்கும்.
அந்த நிம்மதிதான் அவள் வேலையின் பலன்.
அந்த நிம்மதிதான் டாக்டர் ராஜசேகரின் பரிசு.
அனிதா இன்று இரவு பணிக்குப் போகும்போது ஒவ்வொரு முறையும் நடைபாதையின் கடைசியைப் பார்ப்பாள்.
அங்கே யாரும் இல்லை.
ஆனால் அவளுக்குத் தெரியும், அந்த இடம் வெறுமை இல்லை.
அந்த இடத்தில் ஒரு நல்ல மனிதரின் நினைவு இருக்கிறது.
ஒரு டாக்டரின் தியாகம் இருக்கிறது.
ஒரு காவலாளியின் கதை இருக்கிறது.
அந்தக் கதையை அனிதா யாரிடமும் சொல்ல மாட்டாள்.
ஆனால் அவள் அதை மறக்கவும் மாட்டாள்.
அதனால்தான் டாக்டர் ராஜசேகர் அமைதியடைந்தார்.
அவர் கதை முடிந்தது. அனிதாவின் கதை தொடர்கிறது. ஒவ்வொரு இரவும், ஒவ்வொரு நோயாளியும், ஒவ்வொரு மூன்று மணியும் அவளுக்கு அந்த உண்மையை நினைவூட்டுகிறது. அந்த நினைவு அவளை எப்போதும் காப்பாற்றும். இனி அவள் ஒருபோதும் எதற்கும் பயப்பட மாட்டாள்.
— Nisha Novels Tamil
If you liked this story, read our Best Tamil Thriller Novels guide, and try our other original novel, Kaadhal Mazhai Tamil Novel — a gentle Tamil romance with a happy ending.
What is Nizhal Manithan about?
Nizhal Manithan is a Tamil thriller novel set in a big Chennai hospital on the night shift. Anitha, a 26-year-old nurse, sees a tall, faceless shadow man at the end of the corridor at 3 a.m., and every night he appears, a patient in her ward dies.
Who is the shadow man?
A faceless shadow who appears at 3 a.m. in the third-floor ward. Anitha slowly learns he is not what she feared — he is trying to warn her about something in the hospital.
Why does the lift stop at the 13th floor?
The lift sometimes stops at a floor that does not exist. It is one of the hospital’s mysteries, and it is connected to the shadow man and to a fire in the hospital’s past.
Is Nizhal Manithan very frightening?
It is a slow-burn thriller, so the fear builds through silence, dreams and a corridor at 3 a.m. rather than gore. It suits readers who like ghost stories with a real mystery inside them.
Does the novel end completely?
Yes. The real killer is caught, the shadow man finds peace, and Anitha stays on night duty without fear. There is no cliffhanger.
