Direct answer: காதல் மழை (Kaadhal Mazhai) is an original Tamil romance novel by Nisha Novels Tamil. It is the complete story of Meera, a Tamil teacher near Madurai, and Aadhavan, a Chennai architect restoring his grandmother’s old house next door — from a quarrel in the first monsoon rain to a village library named after Annamalai Amma. Read the full novel below, free, in one piece.
காதல் மழை
மழை முதலில் வந்தது.
மீரா பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து வீட்டுக்கு நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். கையில் இரண்டு புத்தகங்கள். தோளில் ஒரு துணிப்பை. வானம் கறுத்து வந்தது. முதல் துளி அவள் கன்னத்தில் விழுந்த போது, அவள் சிரித்தாள்.
மதுரைக்கு அருகே ஒரு சின்ன கிராமம். அந்த கிராமத்தில் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளியில் தமிழ் ஆசிரியை மீரா. வயது இருபத்தாறு. அப்பா ஐந்து வருடங்களுக்கு முன்பு இறந்து போனார். அம்மா கமலா, வயது ஐம்பத்திரண்டு. தம்பி கார்த்திக், வயது பத்தொன்பது.
மழை வலுத்தது. மீரா ஓடினாள். புளிய மரத்தடியில் நின்றாள். புத்தகங்களை மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்.
அப்போது ஒரு கார் வந்தது.
கார் வேகமாக வந்தது. சாலையில் தேங்கியிருந்த தண்ணீரில் சக்கரம் இறங்கியது. சேறு தெறித்தது. மீராவின் நீலப் புடவை முழுவதும் சேறு.
கார் நின்றது. கதவு திறந்தது. ஒரு இளைஞன் இறங்கினான். வயது இருபத்தொன்பது. உயரமாக, சுத்தமான சட்டை, கையில் ஒரு தோல் பை.
“மன்னிக்கவும்,” என்றான் அவன். “நான் பார்க்கவில்லை. தண்ணீர் தேங்கியிருந்தது தெரியவில்லை.”
மீரா அவனைப் பார்த்தாள். “பார்க்கவில்லையா? இவ்வளவு பெரிய சேறு கண்ணுக்குத் தெரியவில்லையா? நீங்கள் கார் ஓட்டுகிறீர்களா, இல்லை பறக்கிறீர்களா?”
அவன் சிரிக்க முயன்றான். “நான் ஆதவன். சென்னையிலிருந்து வந்திருக்கிறேன்.”
“சென்னையிலிருந்து வந்தால் சேறு தெறிக்கலாமா?” என்றாள் மீரா.
ஆதவன் தன் கைக்குட்டையை நீட்டினான். மீரா அதை வாங்கவில்லை. “என் புடவை என்ன ஆகும்? இது என் அம்மா வாங்கிக் கொடுத்த புடவை.”
“நான் துவைத்துக் கொடுக்கிறேன்,” என்றான் ஆதவன். “இல்லை, புதுப் புடவை வாங்கிக் கொடுக்கிறேன்.”
“வேண்டாம்,” என்றாள் மீரா. “நீங்கள் போங்கள்.”
ஆதவன் காரில் ஏறினான். ஆனால் கார் நகரவில்லை. அவன் மீண்டும் இறங்கினான். “உங்கள் வீடு எங்கே? நான் உங்களை வீட்டில் விடுகிறேன். மழை வலுக்கிறது.”
“வேண்டாம்,” என்றாள் மீரா. “நானே போய்க் கொள்கிறேன்.”
அவள் மழையில் நடந்தாள். ஆதவன் காரில் மெதுவாக அவள் பின்னால் வந்தான். மீரா திரும்பிப் பார்த்தாள். “ஏன் பின்னால் வருகிறீர்கள்?”
“நீங்கள் நனைந்து விடுவீர்கள்,” என்றான் ஆதவன்.
“நான் நனைந்தால் உங்களுக்கு என்ன?” என்றாள் மீரா.
ஆதவன் பதில் சொல்லவில்லை. மீரா வீட்டு வாசலுக்கு வந்தாள். கதவைத் திறந்து உள்ளே போனாள். கதவைச் சாத்தினாள்.
அம்மா கமலா வாசலில் நின்றாள். “என்னம்மா, புடவை முழுவதும் சேறு?”
“ஒரு கார்க்காரன்,” என்றாள் மீரா. “சென்னையிலிருந்து வந்தவனாம். சேறு தெறித்து விட்டான்.”
கமலா சிரித்தாள். “சரி, சரி. உள்ளே வா. காபி குடி.”
மறுநாள் காலை. மீரா பள்ளிக்கூடத்துக்குக் கிளம்பினாள். வாசலில் ஒரு கார் நின்றது. அதே கார். அதே இளைஞன். அவன் அடுத்த வீட்டு கேட்டைத் திறந்து கொண்டிருந்தான்
.
அடுத்த வீடு. பூட்டிக் கிடந்த வீடு. பல வருடங்களாக யாரும் இல்லாத வீடு. ஓடு வேய்ந்த பழைய வீடு. தோட்டம் முழுவதும் செடிகள்.
மீரா நின்றாள். “நீங்கள் இங்கே என்ன செய்கிறீர்கள்?”
ஆதவன் திரும்பினான். “இது என் பாட்டி வீடு. அண்ணாமலை அம்மா வீடு. நான் இதைப் பழுது பார்க்க வந்திருக்கிறேன்.”
மீராவின் முகம் மாறியது. “அண்ணாமலை அம்மாவா?”
“ஆமாம். உங்களுக்குத் தெரியுமா?”
மீரா பதில் சொல்லவில்லை. அவள் வீட்டுக்குள் ஓடினாள். “அம்மா! அம்மா! அடுத்த வீட்டுக்கு ஒருவர் வந்திருக்கிறார். அண்ணாமலை அம்மாவின் பேரனாம்!”
கமலா வெளியே வந்தாள். ஆதவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் விரிந்தன. “நீ… நீ அண்ணாமலை அம்மாவின் பேரனா?”
“ஆமாம், அம்மா. நான் ஆதவன். சென்னையில் கட்டடக் கலைஞனாக வேலை பார்க்கிறேன். பாட்டி இறந்த பிறகு இந்த வீடு பூட்டிக் கிடந்தது. இப்போது அதைப் பழுது பார்க்க வந்திருக்கிறேன்.”
கமலா அவனை உள்ளே அழைத்தாள். “உள்ளே வாருங்கள். காபி சாப்பிடுங்கள்.”
ஆதவன் உள்ளே வந்தான். கமலா பழைய புகைப்பட ஆல்பத்தை எடுத்தாள். ஒரு புகைப்படத்தைக் காட்டினாள். அதில் ஒரு பெண். தமிழ் ஆசிரியை. அண்ணாமலை அம்மா.
“இவர்கள் என் ஆசிரியை,” என்றாள் கமலா. “எனக்குத் தமிழ் சொல்லிக் கொடுத்தவர்கள்.”
ஆதவன் புகைப்படத்தைப் பார்த்தான். “பாட்டியின் கண்கள்… உங்கள் கண்களைப் போலவே இருக்கின்றன, அம்மா.”
கமலா சிரித்தாள். ஆனால் அவள் கண்களில் ஏதோ ஒன்று மறைந்திருந்தது. “நாளைக்குச் சொல்கிறேன்,” என்றாள் அவள்.
“என்ன சொல்கிறீர்கள்?” என்றான் ஆதவன்.
“நாளைக்கு,” என்றாள் கமலா. “இன்று காபி குடியுங்கள்.”
மீரா அவர்களைப் பார்த்தாள். அம்மாவுக்கும் அண்ணாமலை அம்மாவுக்கும் என்ன தொடர்பு? அம்மா ஏன் இவ்வளவு உணர்ச்சிவசப்படுகிறாள்? அவள் மனதில் கேள்விகள் எழுந்தன.
ஆதவன் காபியைக் குடித்துவிட்டு எழுந்தான். “ரொம்ப நன்றி. நாளைக்கு வர்றேன். வீட்டு வேலை இருக்கு.”
அவன் போன பிறகு, மீரா அம்மாவிடம் கேட்டாள்: “அம்மா, சொல்லு. என்ன விஷயம்?”
கமலா ஜன்னல் வழியே பக்கத்து வீட்டைப் பார்த்தாள். மழை மீண்டும் தூறத் தொடங்கியிருந்தது.
“நாளைக்கு, மீரா. நாளைக்குச் சொல்றேன்,” என்றாள்.
இரவு சாப்பாட்டின் போது, கார்த்திக் மீராவைக் கிண்டல் செய்தான்.
“அக்கா, அந்த ஆர்கிடெக்ட் அண்ணா நல்லா இருக்கார்ல? உனக்குப் பிடிச்சிருக்கா?”
“கார்த்திக்! வாயை மூடிட்டு சாப்பிடு,” என்றாள் மீரா. ஆனால் அவள் முகம் சிவந்தது.
கமலா ஒன்றும் பேசவில்லை. அவள் தட்டைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். அவள் மனம் எங்கோ இருந்தது.
சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு, மீரா அம்மாவைக் கவனித்தாள். கமலா பழைய அலமாரியைத் திறந்தாள். உள்ளே இருந்து ஒரு பழைய புகைப்பட ஆல்பத்தை எடுத்தாள். அதை மடியில் வைத்துக் கொண்டு புரட்டினாள்.
மீரா மெதுவாக அருகில் போனாள். ஆல்பத்தில் ஒரு பழைய கருப்பு வெள்ளை புகைப்படம் இருந்தது. பள்ளி மாணவிகள் நின்றிருந்தார்கள். நடுவில் ஒரு டீச்சர். கண்டிப்பான முகம். கையில் புத்தகம்.
“அம்மா, இது யாரு?” என்று கேட்டாள் மீரா.
கமலா புகைப்படத்தை விரலால் தொட்டாள். “அண்ணாமலை டீச்சர்.”
மீரா அந்த முகத்தை உற்றுப் பார்த்தாள். கண்கள் கூர்மையாக இருந்தன. ஏதோ ஒரு விதத்தில், அந்தக் கண்கள் ஆதவனின் கண்களைப் போல இருந்தன.
“அம்மா, நீ ஏன் அழற?” என்று கேட்டாள் மீரா.
கமலா கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள். “அழலை. பழைய நினைவு வந்துடுச்சு. போய் தூங்குடி.”
மீரா தன் அறைக்குப் போனாள். ஜன்னல் ஓரத்தில் நின்று மழையைப் பார்த்தாள்.
நேற்று மழையில் தொடங்கியது. இன்று மழையில் முடிகிறது.
இந்த மழை எதையோ கொண்டு வருகிறது என்று அவளுக்குத் தோன்றியது.
மறுநாள் காலை, மீரா எழுந்ததும் முதல் வேலையாக அம்மாவிடம் போனாள்.
“அம்மா, நேத்து சொல்லலை. இப்ப சொல்லு. அண்ணாமலை டீச்சருக்கும் நம்ம குடும்பத்துக்கும் என்ன தொடர்பு?”
கமலா அடுப்பில் பால் வைத்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அடுப்பை அணைத்தாள். திண்ணையில் உட்கார்ந்தாள். மீராவையும் உட்காரச் சொன்னாள்.
“மீரா, நான் சின்னப் பிள்ளையா இருந்தப்போ, எங்க அப்பா இறந்துட்டார்,” என்று தொடங்கினாள் கமலா. “அம்மாவால என்னைப் படிக்க வைக்க முடியலை. பள்ளிக் கட்டணம் கட்டக் காசு இல்லை. நான் பள்ளிக்கூடத்தை விட்டுட்டு, வீட்டு வேலைக்குப் போக வேண்டியதாயிடுச்சு.”
மீரா அம்மாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இந்தக் கதையை அம்மா இதுவரை சொன்னதில்லை.
“அப்போ அண்ணாமலை டீச்சர் தான் என்னைக் கூப்பிட்டாங்க,” என்றாள் கமலா. “அவங்க சொன்னாங்க: ‘கமலா, நீ படிக்கணும். கட்டணத்தைப் பத்தி நீ கவலைப்படாதே. நான் கட்டுறேன்.'”
“அவங்களே கட்டணம் கட்டினாங்களா?” என்று கேட்டாள் மீரா.
“ஆமா. மூணு வருஷம். என் பள்ளிக் கட்டணம் முழுவதையும் அவங்க தான் கட்டினாங்க. புத்தகம் வாங்கிக் கொடுத்தாங்க. எனக்கு தமிழ் சொல்லிக் கொடுத்தாங்க. நான் நல்லா படிச்சேன். அதனால தான், உங்க அப்பாவைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு, உன்னையும் கார்த்திக்கையும் படிக்க வைக்க முடிஞ்சுது.”
கமலாவின் கண்கள் கலங்கின. “அவங்க இறக்கறதுக்கு முன்னாடி, நான் அவங்களைப் பார்க்கப் போனேன். அப்போ நான் ஒரு வாக்கு கொடுத்தேன். ‘டீச்சர், உங்க வீட்டை நான் பார்த்துக்கிறேன்,’னு சொன்னேன்.”
“அப்புறம்?” என்றாள் மீரா.
“அப்புறம் என்ன? வாழ்க்கை நடந்துடுச்சு. உங்க அப்பாவுக்கு உடம்பு சரியில்லாமப் போச்சு. கார்த்திக் பிறந்தான். வீட்டைப் பார்த்துக்க முடியலை. வீடு பூட்டிக் கிடந்தது. என் வாக்கு நிறைவேறலை. அந்தக் குற்ற உணர்ச்சி என் மனசுல இத்தனை வருஷமா இருந்துட்டே இருக்கு.”
மீரா அம்மாவின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
“அம்மா, அழாதே. இப்போ அந்த வீட்டை சரி பண்ண ஆதவன் வந்திருக்கார். நாம அவருக்கு உதவி செய்யலாம். அது தான் உன் வாக்கை நிறைவேத்துற வழி.”
கமலா மீராவைப் பார்த்துச் சிரித்தாள். கண்ணீரோடு சிரிப்பு. “ஆமாடி. அது தான் சரி.”
அன்று மாலையே மீரா பக்கத்து வீட்டுக்குப் போனாள். ஆதவன் தோட்டத்தில் குப்பைகளை அள்ளிக் கொண்டிருந்தான். வீட்டின் கதவு திறந்திருந்தது. உள்ளே இருட்டாகவும், தூசியாகவும் இருந்தது.
“உங்களுக்கு உதவி வேணுமா?” என்று கேட்டாள் மீரா.
ஆதவன் திரும்பிப் பார்த்தான். “நீங்களா? வாங்க. உதவி ரொம்ப வேணும். இந்த வீடு பத்து வருஷமா பூட்டிக் கிடக்கு. எங்க தொடங்குறதுன்னே தெரியலை.”
மீரா வீட்டுக்குள் போனாள். முன் அறையில் ஒரு பழைய மர அலமாரி இருந்தது. மேலே ஒரு மரப் பெட்டி. தூசி படிந்திருந்தது.
“இந்தப் பெட்டியைத் திறந்து பார்க்கலாமா?” என்று கேட்டாள்.
“திறங்க,” என்றான் ஆதவன்.
பெட்டிக்குள் பழைய கடிதங்கள் இருந்தன. மஞ்சள் நிறமாகிவிட்ட காகிதங்கள். அழகான தமிழ் கையெழுத்து. சில புத்தகங்கள். ஒரு சிறிய நோட்டு. அதில் “அண்ணாமலை” என்று எழுதியிருந்தது.
“இது பாட்டியோட கையெழுத்து,” என்றான் ஆதவன். மெதுவாக ஒரு கடிதத்தை எடுத்தான். “என்ன எழுதியிருக்குன்னு படிக்க முடியலை. பழைய தமிழ். சில வார்த்தைகள் புரியலை.”
மீரா கடிதத்தை வாங்கிப் பார்த்தாள். “நான் படிச்சுச் சொல்றேன். நான் தமிழ் டீச்சர் தானே!”
ஆதவன் சிரித்தான். “அப்போ நீங்க தான் என் உதவியாளர். சம்பளம் காபி மட்டும் தான்.”
“காபி போதும்,” என்றாள் மீரா. அவளும் சிரித்தாள்.
அன்றிலிருந்து, மாலை நேரம் அவர்களுக்குப் பழகிவிட்டது. மீரா பள்ளி முடிந்து வந்ததும், பக்கத்து வீட்டுக்குப் போவாள். கடிதங்களைப் படித்துச் சொல்வாள். ஆதவன் வீட்டை அளந்து, வரைபடம் போடுவான். கமலா இருவருக்கும் காபி கொண்டு வருவாள்.>
ஒரு கடிதத்தில் அண்ணாமலை அம்மா எழுதியிருந்தார்: “படிப்பு தான் ஒரு பெண்ணுக்கு உண்மையான சொத்து. அதை யாரும் திருட முடியாது.”
மீரா அதைப் படித்த போது, கமலாவின் கண்கள் மீண்டும் கலங்கின. “இதே வார்த்தையைத் தான் அவங்க என்கிட்டயும் சொன்னாங்க,” என்றாள்.
ஆதவன் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு சொன்னான்: “பாட்டி ஒரு பள்ளிக்கூடம் கட்டணும்னு ஆசைப்பட்டாங்களாம். சின்னதா, ஒரு நூலகம் மாதிரி. ஆனா முடியலை.”
மீரா அவனைப் பார்த்தாள். “அப்போ நாம அதைச் செய்யலாமே?”
ஆதவன் புன்னகைத்தான். “பார்க்கலாம். முதல்ல வீட்டை நிற்க வைக்கணும்.”
அன்று இரவு, மீரா பெட்டியில் இருந்து ஒரு கடிதத்தை எடுத்து வந்தாள்.
“இது பாட்டி தன் மகனுக்கு எழுதிய கடிதம். உங்க அப்பாவுக்கு. இதை நான் படிச்சுச் சொல்றேன்,” என்றாள்.
ஆதவன் உட்கார்ந்தான். மீரா கடிதத்தை மெதுவாகப் படித்தாள்.
“மகனே, இந்த ஊரில் ஒரு பெண் இருக்கிறாள். பெயர் கமலா. அவள் அப்பா இறந்துவிட்டார். அவளால் படிக்க முடியவில்லை. நான் அவளுக்கு உதவி செய்கிறேன். பணம் பெரிதல்ல. ஒரு பெண் படித்தால், ஒரு குடும்பமே படித்தது போல. இதை நீ மறந்துவிடாதே.”
மீராவின் குரல் தழுதழுத்தது. ஆதவன் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
“இந்த வீடு வெறும் சுவர்கள் இல்லை. இது ஒரு நினைவு. இந்த வீட்டில் புத்தகங்கள் இருந்தன. பாடல்கள் இருந்தன. பிள்ளைகள் வந்து படித்தார்கள். நீ ஒரு நாள் இங்கு வந்தால், இந்த வீட்டைப் பார்த்துக்கொள். அதை விட்டுவிடாதே.”
மீரா கடிதத்தை மடித்தாள். இருவரும் சற்று நேரம் ஒன்றும் பேசவில்லை.
“பாட்டி என்னைப் பார்த்திருக்காங்களா?” என்று கேட்டான் ஆதவன். “நான் சின்னப் பையனா இருந்தப்போ, ஒரு முறை வந்திருக்கேன். ஆனா ஞாபகம் இல்லை.”
“அவங்க உங்களைப் பார்த்திருப்பாங்க,” என்றாள் மீரா. “இந்தக் கடிதத்தை எழுதினவங்க, உங்களை மறந்திருக்க மாட்டாங்க.”
ஆதவன் கடிதத்தை வாங்கி, தன் சட்டைப் பையில் வைத்துக் கொண்டான். “இந்தக் கடிதங்களை நூலகத்தில் வைக்கணும். யார் வந்தாலும் படிக்கணும்.”
“சரி,” என்றாள் மீரா. “அது தான் சரி.”
மறுநாள் மாலை, மீரா ஆதவனை ஊரைச் சுற்றிக் காட்ட அழைத்துப் போனாள்.
முதலில் பள்ளிக்கூடம். அண்ணாமலை அம்மா பாடம் நடத்திய அதே பள்ளிக்கூடம். பழைய கட்டடம் இன்னும் இருந்தது. மீரா தன் வகுப்பறையைக் காட்டினாள். கரும்பலகையில் அவள் எழுதிய திருக்குறள் இருந்தது.
“இங்க தான் நான் பாடம் நடத்துறேன்,” என்றாள் மீரா. “முப்பது பிள்ளைகள். சிலர் ரொம்ப சுட்டி. சிலர் ரொம்ப அமைதி. எல்லாரும் எனக்குப் பிடிக்கும்.”
ஆதவன் வகுப்பறையைச் சுற்றிப் பார்த்தான். “உங்க வேலை கஷ்டமானது தான். ஆனா அழகானது.”
அடுத்து ஊர்க் குளம். குளத்தங்கரையில் ஆலமரம். அந்தி வெயில் தண்ணீரில் விழுந்து கொண்டிருந்தது. இருவரும் கரையில் உட்கார்ந்தார்கள்.
“நீங்க ஏன் சென்னையில இருந்து இங்க வந்தீங்க?” என்று கேட்டாள் மீரா. “உண்மையைச் சொல்லுங்க.”
ஆதவன் சற்று நேரம் தண்ணீரையே பார்த்தான். பிறகு சொன்னான்: “பாட்டி இறந்த பிறகு, அவங்க கடிதங்கள் எனக்குக் கிடைச்சுது. அதுல இந்த ஊரைப் பத்தி நிறைய எழுதியிருந்தாங்க. இந்த வீட்டைப் பத்தி. எனக்கு ஏதோ ஒண்ணு இங்க இழுத்துட்டே இருந்தது. சென்னையில எனக்கு வேலை இருக்கு, வீடு இருக்கு. ஆனா மனசு இங்க தான் இருந்தது.”
“அப்போ நீங்க வீட்டை விற்க வரலை?” என்று கேட்டாள் மீரா.
“இல்லை. ஒரு நாளும் இல்லை,” என்றான் ஆதவன். “இந்த வீடு என் பாட்டியோடது. அதை விற்க என்னால முடியாது.”
மீரா அவனைப் பார்த்தாள். அவன் கண்களில் உண்மை இருந்தது. அவள் மனம் லேசானது.
“சரி,” என்றாள். “அப்போ நாளைக்கு வேலையைத் தொடங்கலாம். முதல்ல மேற்கூரை.”
ஆதவன் சிரித்தான். “நீங்க தான் என் மேலாளர். நீங்க சொல்றபடி செய்றேன்.”
இருவரும் குளத்தங்கரையில் இருந்து எழுந்தார்கள். திரும்பி நடந்தார்கள். வழியில், மீரா ஒரு கல்லில் தடுக்கி விழப் பார்த்தாள். ஆதவன் அவள் கையைப் பிடித்து நிறுத்தினான்.
“பார்த்து நடங்க, டீச்சர்,” என்றான்.
மீரா சிரித்தாள். “நன்றி, ஆர்கிடெக்ட்.”
வீட்டை சரி செய்யும் வேலை மெதுவாகத் தொடங்கியது.
முதலில் மேற்கூரை. மழையில் ஓடுகள் உடைந்திருந்தன. சுவரில் வெடிப்பு இருந்தது. மீரா தான் ஊரில் நல்ல கொத்தனாரைக் கண்டுபிடித்தாள். பெருமாள் என்று பெயர். அறுபது வயது. அண்ணாமலை அம்மா வீட்டைக் கட்டிய போது, அவரது அப்பா தான் கொத்தனாராக இருந்தாராம்.
“அந்த வீடா?” என்றார் பெருமாள். “அது நல்ல கட்டடம்மா. சுண்ணாம்பும் மண்ணும் கலந்து கட்டின வீடு. இந்தக் காலத்து சிமெண்ட் வீடு மாதிரி இல்லை. சரி பண்ணிடலாம்.”
ஆதவன் அவரிடம் வரைபடத்தைக் காட்டினான். சுவரை இடிக்கக் கூடாது. பழைய தூண்களை அப்படியே வைக்க வேண்டும். திண்ணையை அகலப்படுத்த வேண்டும். பெருமாள் தலையசைத்தார்.
“சார், உங்களுக்கு ஒண்ணு சொல்லணும்,” என்றார் பெருமாள். “இந்த வீட்டுக்குப் பின்னால ஒரு கிணறு இருக்கு. பழைய கிணறு. அது ஒரு நாளும் வற்றினதில்லை. கோடை காலத்துல, ஊர்ல தண்ணீர் இல்லாதப்போ, அண்ணாமலை அம்மா இந்தக் கிணத்துத் தண்ணீரைத் தெரு முழுவதும் கொடுப்பாங்க.”
ஆதவன் வியப்பாகப் பார்த்தான். “அப்படியா? அந்தக் கிணறு இன்னும் இருக்கா?”
“இருக்கு. மூடிக் கிடக்கு. சுத்தம் பண்ணினா, தண்ணீர் வரும்,” என்றார் பெருமாள்.
மீரா உடனே சொன்னாள்: “அந்தக் கிணற்றைச் சுத்தம் பண்ணணும். நூலகத்துக்கு வரும் பிள்ளைகளுக்குத் தண்ணீர் வேணும்.”
ஆதவன் தலையசைத்தான். “சரி. கிணற்றையும் சரி பண்ணலாம்.”
அடுத்த வாரம், கிணறு சுத்தம் செய்யப்பட்டது. தண்ணீர் வந்தது. தெளிவான, குளிர்ந்த தண்ணீர். ஆதவன் முதல் குவளைத் தண்ணீரை எடுத்து, மல்லிகைச் செடிக்கு ஊற்றினான். மீரா சிரித்தாள்.
“சார், நீங்க சென்னை ஆர்கிடெக்ட் தானே? எங்க ஊர் வீட்டைப் பத்தி உங்களுக்கு நல்லாத் தெரியுது,” என்றார்.
அடுத்த வேலை வண்ணம். ஆதவன் வெள்ளை சுண்ணாம்பு அடிக்கச் சொன்னான். கதவுகளுக்கு நீல வண்ணம். மீரா மஞ்சள் வேண்டும் என்றாள்.
“நீலம் தான் நல்லா இருக்கும்,” என்றான் ஆதவன்.
“மஞ்சள் வெயில் மாதிரி இருக்கும். வீடு சந்தோஷமா தெரியும்,” என்றாள் மீரா.
இருவரும் அரை மணி நேரம் வாதம் செய்தார்கள். கடைசியில் ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்கள். கதவு நீலம். ஜன்னல் மஞ்சள். இருவரும் சிரித்தார்கள்.
ஒரு நாள் மாலை, ஆதவன் ஏணியில் ஏறி சுவரில் வண்ணம் அடித்துக் கொண்டிருந்தான். மீரா கீழே நின்று வாளியைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள். திடீரென்று ஏணி சறுக்கியது. ஆதவன் தடுமாறினான். கையில் இருந்த வண்ணக் குவளை கவிழ்ந்தது. நீல வண்ணம் அவன் சட்டை முழுவதும், முகத்தில் கூட விழுந்தது.
மீரா முதலில் பயந்தாள். பிறகு சிரிக்கத் தொடங்கினாள். வயிறு வலிக்கும் வரை சிரித்தாள்.
“என்ன சிரிப்பு?” என்றான் ஆதவன். அவன் முகம் நீலமாக இருந்தது. ஒரு கண் மட்டும் வெள்ளையாகத் தெரிந்தது.
“நீங்க ஆர்கிடெக்ட் இல்லை. நீல முகம் கொண்ட அரக்கன்!” என்றாள் மீரா.
கார்த்திக் அப்போது தான் வந்தான். அவன் ஆதவனைப் பார்த்துவிட்டு, “அண்ணா! அவதார் படத்துல வர்றவர் மாதிரி இருக்கீங்க!” என்று கத்தினான்.
ஆதவன் கண்ணாடியில் தன்னைப் பார்த்தான். அவனுக்கும் சிரிப்பு வந்துவிட்டது. மூவரும் சேர்ந்து சிரித்தார்கள். அந்தச் சிரிப்பு தெரு முழுவதும் கேட்டது.
ஒரு நாள் இரவு, பெரிய மழை வந்தது. இடி மின்னலோடு மழை கொட்டியது. பழைய வீட்டின் மேற்கூரையில் இன்னும் சரி செய்யாத ஒரு இடத்தில் தண்ணீர் ஒழுகத் தொடங்கியது.
ஆதவன் வீட்டுக்குள் இருந்தான். தண்ணீர் தரையில் விழுந்து கொண்டிருந்தது. அவன் வாளிகளை வைத்தான். துணிகளை வைத்தான். ஆனால் தண்ணீர் நிற்கவில்லை.
அப்போது கதவு தட்டப்பட்டது. மீரா நின்றிருந்தாள். கையில் குடை. காலில் சேறு.
“என்னாச்சு? மழைச் சத்தம் கேட்டு வந்தேன்,” என்றாள்.
“மேற்கூரை ஒழுகுது,” என்றான் ஆதவன். “நாளைக்கு பெருமாள் வந்து சரி பண்ணுவார். இன்னைக்கு இரவு தண்ணீரைச் சமாளிக்கணும்.”
மீரா உள்ளே வந்தாள். இருவரும் சேர்ந்து வாளிகளை வைத்தார்கள். தண்ணீரைத் துடைத்தார்கள். மீரா வழுக்கி விழப் பார்த்தாள். ஆதவன் அவளைப் பிடித்தான். இருவரும் சிரித்தார்கள்.
“இது தான் உங்க வீடா? மழை வந்தா நீச்சல் குளம் ஆயிடும் போல!” என்றாள் மீரா.
“நாளைக்கு சரியாயிடும்,” என்றான் ஆதவன். “இன்னைக்கு நீச்சல் குளம் தான்.”
இருவரும் தரையில் உட்கார்ந்து, வாளியில் விழும் தண்ணீரின் சத்தத்தைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். டப். டப். டப். அது ஒரு பாட்டு மாதிரி இருந்தது.
“இந்த வீடு நல்லா இருக்கு,” என்றாள் மீரா திடீரென்று. “மழை ஒழுகினாலும், இந்த வீட்டில் ஒரு அமைதி இருக்கு.”
“அது பாட்டியோட வீடு,” என்றான் ஆதவன். “அதனால தான்.”
மழை நின்ற பிறகு, மீரா வீட்டுக்குத் திரும்பினாள். அவள் சேலை நனைந்திருந்தது. ஆனால் அவள் மனம் சந்தோஷமாக இருந்தது. அவள் மழையில் நனைந்து வேலை செய்த இரவு, அவளுக்கு மறக்க முடியாத இரவாக இருந்தது.
அன்று இரவு, மீரா தன் அறையில் உட்கார்ந்து யோசித்தாள். எப்போது ஆதவன் தன் வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக மாறினான்? தெரியவில்லை. முதலில் சண்டை. பிறகு காபி. பிறகு கடிதங்கள். இப்போது வண்ணம் அடிக்கும் வேலை.
அவள் மனம் ஒன்றை மட்டும் சொன்னது. அவன் இல்லாமல் மாலை நேரம் வெறுமையாக இருக்கும்.
இது தான் காதலா? மீராவுக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அவள் அதைப் பற்றி யோசிக்க விரும்பவில்லை. இப்போதைக்கு, இந்த நாட்கள் போதும் என்று நினைத்தாள்.
சில நாட்களில் வீடு மாறத் தொடங்கியது. மேற்கூரை சரியானது. சுவர்கள் வெள்ளையாகின. திண்ணை சுத்தமானது. தோட்டத்தில் புதிய செடிகள் நடப்பட்டன. மீரா ஒரு மல்லிகைச் செடியை நட்டாள்.
“இது பூத்தா, வீடு முழுக்க வாசனை வரும்,” என்றாள்.
ஆதவன் அந்தச் செடியைப் பார்த்தான். “அப்போ நான் தினமும் தண்ணீர் ஊற்றுவேன்,” என்றான்.
நூலகத்துக்குப் புத்தகங்கள் வாங்க, இருவரும் ஒரு நாள் மதுரைக்குப் போனார்கள்.
பேருந்தில் போனார்கள். ஜன்னல் ஓரத்தில் மீரா உட்கார்ந்தாள். ஆதவன் அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தான். வழி நெடுக வயல்கள். பச்சை பசேலென்று இருந்தது. மீரா வயல்களைப் பார்த்துக் கொண்டே வந்தாள்.
மதுரையில் ஒரு பெரிய புத்தகக் கடைக்குப் போனார்கள். கடை முழுவதும் புத்தகங்கள். சிறுவர் கதைகள். தமிழ் நாவல்கள். கவிதைத் தொகுப்புகள். பொது அறிவு புத்தகங்கள். மீரா ஒவ்வொரு அலமாரியாகப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் மின்னின.
“இது வேணும். இதுவும் வேணும். இதுவும்,” என்று அவள் புத்தகங்களை எடுத்துக் கொண்டே இருந்தாள்.
ஆதவன் சிரித்தான். “மீரா, நாம நூலகம் கட்டுறோம். புத்தகக் கடையை வாங்கப் போறதில்லை.”
“பிள்ளைகளுக்கு நிறைய புத்தகம் வேணும்,” என்றாள் மீரா. “சிறுவர் கதைகள் நிறைய வேணும். இல்லைன்னா பிள்ளைகள் வர மாட்டாங்க.”
கடைக்காரர் அவர்களைப் பார்த்துச் சிரித்தார். “அம்மா, நீங்க டீச்சரா? பள்ளிக்கூட நூலகத்துக்கா?”
“இல்லை. கிராம நூலகத்துக்கு,” என்றாள் மீரா.
“அப்போ விலை குறைச்சுத் தர்றேன்,” என்றார் கடைக்காரர். “நல்ல காரியம் செய்றீங்க.”
இருவரும் ஒரு பெரிய பையில் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொண்டு திரும்பினார்கள். பேருந்தில், மீரா ஒரு சிறுவர் கதைப் புத்தகத்தைப் புரட்டினாள். அதில் ஒரு படம் இருந்தது. மழையில் நனையும் ஒரு சிறுவன்.
“இந்தப் படம் என்னை ஞாபகப்படுத்துது,” என்றாள் மீரா.
“யாரை?” என்று கேட்டான் ஆதவன்.
“என்னைத் தான். சின்ன வயசுல, மழையில நனைஞ்சு விளையாடுவேன். அம்மா திட்டுவாங்க. அப்பா சிரிப்பார்,” என்றாள் மீரா.
ஆதவன் அவளைப் பார்த்தான். “அப்போ நீங்க அப்பவே மழைப் பெண் தான்.”
மீரா சிரித்தாள். பேருந்து ஊரை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருந்தது.
ஒரு நாள் மாலை, வேலை முடிந்த பிறகு, மீராவும் ஆதவனும் மீண்டும் குளத்தங்கரைக்குப் போனார்கள்.
“உங்களுக்கு என்ன ஆசை?” என்று கேட்டான் ஆதவன்.
மீரா யோசித்தாள். “எனக்கு கதை எழுதணும்னு ஆசை. சின்ன வயசுல நிறைய கதை எழுதுவேன். அப்பா படிச்சுட்டு சிரிப்பார். அப்புறம் பள்ளி, வேலை, குடும்பம்னு எழுதுறதை நிறுத்திட்டேன்.”
“ஏன் நிறுத்தினீங்க? மறுபடியும் எழுதுங்க,” என்றான் ஆதவன்.
“எழுதுறது அவ்வளவு சுலபம் இல்லை. நேரம் வேணும். மனசு வேணும்,” என்றாள் மீரா.
“உங்க ஆசை என்ன?” என்று கேட்டாள் மீரா.
ஆதவன் சிரித்தான். “நான் கட்டடங்கள் கட்டுறேன். ஆனா எனக்கு ஆசை, வீடு மாதிரி இருக்கிற கட்டடங்கள் கட்டணும்னு. மனுஷங்க உள்ளே நுழைஞ்சா, வீட்டுக்கு வந்த மாதிரி இருக்கணும். சென்னையில நான் கட்டுற கட்டடங்கள் எல்லாம் கண்ணாடி கட்டடங்கள். அழகா இருக்கும். ஆனா வீடு மாதிரி இருக்காது.”
“இந்த நூலகம் வீடு மாதிரி இருக்கும்,” என்றாள் மீரா.
“ஆமா,” என்றான் ஆதவன். “அது தான் என் ஆசை.”
இருவரும் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தார்கள். குளத்தில் மீன்கள் துள்ளின. தூரத்தில் கோயில் மணி ஒலித்தது.
அப்போது கார்த்திக்கின் குரல் கேட்டது. “அக்கா! அண்ணா! சாப்பாடு ரெடி! வாங்க!”
மீரா எழுந்தாள். “வர்றோம்டா! இரு!”
ஆதவன் சிரித்தான். “உங்க தம்பி நம்மளைக் கண்காணிக்கிறான்.”
“அவன் எப்பவும் அப்படித்தான்,” என்றாள் மீரா. ஆனால் அவள் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.
கார்த்திக்குக்கு கல்லூரியில் கணக்குப் பாடம் கஷ்டமாக இருந்தது. அவன் மீராவிடம் சொல்லவில்லை. ஆனால் ஆதவன் கவனித்தான். ஒரு நாள் மாலை, கார்த்திக் புத்தகத்தை வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தான். முகம் வாடியிருந்தது.
“என்னடா? கணக்கு வரலையா?” என்று கேட்டான் ஆதவன்.
கார்த்திக் தலையசைத்தான். “வரமாட்டேங்குது, அண்ணா. இந்தச் சூத்திரம் புரியலை.”
ஆதவன் அவன் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தான். “நான் கணக்குல நல்லா இருந்தவன். கட்டடம் கட்ட கணக்கு தெரிஞ்சிருக்கணும். வா, சொல்லித் தர்றேன்.”
அவன் கணக்கை ஒரு கட்டடம் மாதிரி விளக்கினான். அடித்தளம், சுவர், மேற்கூரை. கார்த்திக்குக்குப் புரியத் தொடங்கியது. அவன் கண்கள் மின்னின.
“அண்ணா, இப்படிச் சொன்னா புரியுது! எங்க சார் இப்படிச் சொல்லித் தர மாட்டார்,” என்றான்.
அன்றிலிருந்து, ஒவ்வொரு நாளும் மாலையில் ஆதவன் கார்த்திக்குக்கு கணக்கு சொல்லிக் கொடுத்தான். சில நேரம் ஓவியம் வரையவும் கற்றுக் கொடுத்தான். கார்த்திக் ஆதவனை “அண்ணா” என்று கூப்பிடத் தொடங்கினான். அது வெறும் வார்த்தை இல்லை. அது அன்பின் வார்த்தை.
மீரா இதைப் பார்த்தாள். அவள் மனம் நெகிழ்ந்தது. ஒருவன் தன் தம்பியிடம் இவ்வளவு அன்பாக இருக்கிறான் என்றால், அவன் எப்படிப்பட்டவன் என்று அவளுக்குப் புரிந்தது.
ஒரு நாள், கார்த்திக் மீராவிடம் ரகசியமாகச் சொன்னான்: “அக்கா, அண்ணா ரொம்ப நல்லவர். அவரை விட்டுடாதே.”
மீரா அவன் தலையில் குட்டினாள். “படிடா, படி. கணக்கு படி.”
ஆனால் அவள் முகம் சிவந்தது. கார்த்திக் சிரித்துக் கொண்டே ஓடினான்.
பள்ளியில் ஆண்டு விழா நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.
மீராவின் வகுப்பு மாணவர்கள் ஒரு நாடகம் போடப் போனார்கள். தமிழ் நாடகம். மேடை அலங்காரம் செய்ய வேண்டும். பள்ளியில் அதற்கு ஆள் இல்லை. மீரா கவலையாக இருந்தாள்.
அன்று மாலை, காபி குடித்துக் கொண்டே அவள் ஆதவனிடம் சொன்னாள்.
“நாடகத்துக்கு மேடை வேணும். ஒரு கிராமம் மாதிரி காட்டணும். வீடு, மரம், கிணறு. என்னால முடியலை.”
ஆதவன் உடனே சொன்னான்: “நான் வர்றேன். அட்டை, வண்ணம், கொஞ்சம் மரம் இருந்தா போதும். நாளைக்கு பள்ளிக்கு வர்றேன்.”
மறுநாள், ஆதவன் பள்ளிக்கு வந்தான். மாணவர்கள் அவனைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். அவன் அவர்களோடு சேர்ந்து மேடையைக் கட்டினான். அட்டையில் வீடு வரைந்தான். மரம் செய்தான். கிணறு கட்டினான். மாணவர்கள் வண்ணம் அடித்தார்கள்.
மீரா ஒரு ஓரமாக நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆதவன் மாணவர்களோடு மாணவனாக இருந்தான். அவன் சிரித்துக் கொண்டே வேலை செய்தான். ஒரு சிறுவன் வண்ணத்தைத் தன் சட்டையில் பூசிக் கொண்ட போது, ஆதவன் அவனைத் திட்டவில்லை. “அட, நீயும் நீல அரக்கன் ஆயிட்ட!” என்று சொல்லி சிரித்தான்.
அன்று மாலை, மேடை தயாரானது. அது உண்மையான கிராமம் போல இருந்தது. தலைமை ஆசிரியர் வந்து பார்த்தார். “மீரா, இது ரொம்ப அழகா இருக்கு. உன் தம்பி தான் செய்தானா?” என்று கேட்டார்.
“இல்லை சார். பக்கத்து வீட்டு ஆதவன் செய்தார்,” என்றாள் மீரா.
ஆதவன் கூச்சத்தோடு சிரித்தான். “சின்ன உதவி சார்.”
ஆண்டு விழா நாளில், நாடகம் நன்றாக நடந்தது. மாணவர்கள் சிறப்பாக நடித்தார்கள். கூட்டத்தில் இருந்த பெற்றோர்கள் கைதட்டினார்கள். மீரா மேடையின் பக்கத்தில் நின்று, ஆதவனைப் பார்த்தாள். அவன் கடைசி வரிசையில் உட்கார்ந்து, நாடகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் முகத்தில் மகிழ்ச்சி இருந்தது.
விழா முடிந்த பிறகு, மீரா அவனிடம் சொன்னாள்: “இன்னைக்கு நீங்க இல்லைன்னா, இந்த நாடகம் நடந்திருக்காது. ரொம்ப நன்றி.”
“நன்றி எதுக்கு? நான் தான் உங்க ஊர்க்காரன் ஆயிட்டேனே,” என்றான் ஆதவன்.
அந்த வார்த்தை மீராவின் மனதில் தங்கியது. உங்க ஊர்க்காரன். அவன் இந்த ஊரைச் சொந்தமாக நினைக்கத் தொடங்கிவிட்டான்.
அந்த வாரத்தில் ஊரில் கோயில் திருவிழா வந்தது.
தெரு முழுவதும் விளக்குகள். கடைகள். பாட்டுச் சத்தம். மீரா, கமலா, கார்த்திக் மூவரும் திருவிழாவுக்குப் போனார்கள். ஆதவனும் வந்தான். அவன் திருவிழாவைப் பார்த்து வியந்தான். சென்னையில் இப்படி ஒரு திருவிழா இல்லை.
“இதைப் பாருங்க,” என்று கார்த்திக் ஒரு கடையைக் காட்டினான். “முறுக்கு, அதிரசம், லட்டு. எல்லாம் வீட்டில் செய்தது.”
ஆதவன் முறுக்கு வாங்கினான். மீராவுக்குக் கொடுத்தான். “சாப்பிடுங்க.”
மீரா சிரித்துக் கொண்டே வாங்கினாள். “நீங்க திருவிழாவுக்கு வந்திருக்கீங்க. ஆனா திருவிழா சாப்பாடு தெரியாதா?”
இருவரும் கோயில் முன் நின்றார்கள். தேர் வந்து கொண்டிருந்தது. மக்கள் கூட்டமாக இழுத்தார்கள். வாணவேடிக்கை வானத்தில் வெடித்தது. வண்ண வண்ணமாக ஒளி வீசியது. மீரா வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் வாணவேடிக்கையின் ஒளி விழுந்தது.
ஆதவன் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
“என்ன பார்க்கிறீங்க?” என்று கேட்டாள் மீரா.
“ஒண்ணுமில்லை,” என்றான் ஆதவன். ஆனால் அவன் பார்வை சொன்னது, எல்லாம்.
திருவிழா முடிந்து வீடு திரும்பும் போது, கார்த்திக் முன்னால் நடந்தான். கமலா பின்னால் வந்தாள். நடுவில் மீராவும் ஆதவனும் நடந்தார்கள். தெரு விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன. தூரத்தில் பாட்டுச் சத்தம் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.
“இன்னைக்கு நல்ல நாள்,” என்றாள் மீரா மெதுவாக.
“ஆமா,” என்றான் ஆதவன். “ரொம்ப நல்ல நாள்.”
அன்று இரவு மழை வந்தது. சிறு தூறல். மீரா பள்ளியிலிருந்து திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தாள். குடை இல்லை. தெரு முனையில் ஆதவன் நின்றிருந்தான். கையில் ஒரு பெரிய குடை.
“இங்க வாங்க,” என்றான். “ஒரே குடையில போகலாம்.”
மீரா தயங்கினாள். பிறகு அவன் குடையின் கீழ் வந்தாள். இருவரும் மெதுவாக நடந்தார்கள். மழைத் துளிகள் குடையில் விழுந்து சத்தம் போட்டன. தெரு விளக்கு மங்கலாக எரிந்தது.
“உங்களுக்கு மழை பிடிக்குமா?” என்று கேட்டான் ஆதவன்.
“ரொம்பப் பிடிக்கும்,” என்றாள் மீரா. “மழை வந்தா, அப்பா ஞாபகம் வரும். அவர் சொல்வார், மழைன்னா வானம் பூமியைக் கட்டிப் பிடிக்குதுன்னு.”
ஆதவன் சிரித்தான். “நல்ல வார்த்தை. என் பாட்டி சொல்வாங்க, மழை வந்தா வீட்டுக்கு நல்லதுன்னு. மண் குளிரும். மனசும் குளிரும்.”
இருவரும் வீடு வந்து சேர்ந்தார்கள். வாசலில் நின்று, ஆதவன் குடையை மடக்கினான்.
“நாளைக்கு அந்தப் பழைய நோட்டைப் படிக்கலாம்,” என்றாள் மீரா. “பாட்டியோட நோட்டுல என்ன எழுதியிருக்குன்னு தெரிஞ்சுக்கணும்.”
“சரி,” என்றான் ஆதவன். “நாளைக்கு மாலை. காபியோடு.”
மறுநாள் மாலை, இருவரும் திண்ணையில் உட்கார்ந்து, பாட்டியின் நோட்டைப் புரட்டினார்கள். அதில் அண்ணாமலை அம்மா தன் மாணவிகளைப் பற்றி எழுதியிருந்தார். ஒரு பக்கத்தில் கமலாவின் பெயர் இருந்தது.
“கமலா நல்ல பிள்ளை. படிப்பில் ஆர்வம் அதிகம். அவளுக்கு உதவி செய்ய வேண்டும்,” என்று எழுதியிருந்தது.
மீரா அதைப் படித்துவிட்டு, ஆதவனைப் பார்த்தாள். ஆதவன் அவளைப் பார்த்தான். இருவரும் ஒன்றும் பேசவில்லை. ஆனால் அந்த அமைதியில் ஏதோ ஒன்று இருந்தது. சொல்லாமலே புரிந்த ஒன்று.
கமலா உள்ளே இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை இருந்தது. அவளுக்குப் புரிந்தது. தன் மகளின் மனதில் என்ன நடக்கிறது என்று ஒரு அம்மாவுக்குத் தெரியாதா?
ஒரு நாள் மாலை, மீரா திண்ணையில் உட்கார்ந்து பாரதியார் கவிதை ஒன்றைப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆதவன் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் கையில் ஒரு நோட்டு இருந்தது. அவன் எதையோ வரைந்து கொண்டிருந்தான்.
“என்ன வரையுறீங்க?” என்று கேட்டாள் மீரா.
ஆதவன் நோட்டை மறைத்தான். “ஒண்ணுமில்லை.”
மீரா நோட்டைப் பிடுங்கிப் பார்த்தாள். அதில் அவள் படம் வரையப்பட்டிருந்தது. திண்ணையில் உட்கார்ந்து, புத்தகம் படிக்கும் அவள். அவள் முகம் சிவந்தது.
“நீங்க என்னை வரைஞ்சீங்களா?”
“நீங்க படிக்கும் போது அழகா இருக்கீங்க,” என்றான் ஆதவன். “அதனால வரைஞ்சேன்.”
மீரா நோட்டை அவனிடம் திருப்பிக் கொடுத்தாள். “இந்தப் படத்தை நூலகத்தில் வைக்கணும். என் படத்தை அல்ல. இந்த வீட்டின் படத்தை வரையுங்க.”
ஆதவன் சிரித்தான். “இரண்டையும் வரைவேன்.”
மீரா மீண்டும் கவிதையைப் படித்தாள். ஆதவன் மீண்டும் வரைந்தான். மாலை நேரம் அமைதியாகக் கழிந்தது.
அந்த வாரத்தில் ஒரு நாள், ஆதவனின் தொலைபேசி ஒலித்தது.
சென்னையிலிருந்து அவன் நிறுவனத்தின் மேலாளர் பேசினார். “ஆதவன், ஒரு பெரிய திட்டம் வந்திருக்கு. ஒரு பெரிய கட்டடம். வாடிக்கையாளர் உன்னைத் தான் கேட்கிறார். நீ உடனே சென்னைக்கு வரணும். இல்லைன்னா, திட்டம் வேற யாருக்காவது போயிடும்.”
ஆதவன் அமைதியாகக் கேட்டான். “எவ்வளவு நாள்?”
“குறைஞ்சது ஆறு மாசம். முழு நேர வேலை. நீ இங்க இல்லைன்னா முடியாது.”
அன்று மாலையே, அவன் அப்பாவும் தொலைபேசியில் பேசினார்.
“ஆதவா, அந்தப் பழைய வீட்டை வச்சு என்ன செய்யப் போற? அதை வித்துட்டு, சென்னைக்கு வந்துடு. ஊர்ல உனக்கு என்ன வேலை? உன் வாழ்க்கை இங்க தான் இருக்கு.”
ஆதவன் பதில் சொல்லவில்லை. அவன் மனம் குழம்பியது.
அன்று இரவு, ஆதவன் தூங்கவில்லை. அவன் திண்ணையில் உட்கார்ந்து, குளத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். வானத்தில் நிலா இருந்தது.
அவன் மனதில் இரண்டு குரல்கள் பேசின. ஒன்று சென்னை குரல். பெரிய திட்டம். நிறைய பணம். அப்பாவின் வார்த்தை. நகர வாழ்க்கை. இன்னொன்று இந்த ஊர் குரல். பாட்டியின் வீடு. கடிதங்கள். மீராவின் சிரிப்பு. மாணவர்கள். மல்லிகைச் செடி.
அவன் எழுந்து, வீட்டுக்குள் போனான். மேசையில் நூலகத்தின் வரைபடம் இருந்தது. அதைப் பார்த்தான். அலமாரிகள். படிக்கும் மேசை. திண்ணையில் குழந்தைகள். அது வெறும் வரைபடம் இல்லை. அது அவன் கனவு.
அவன் தொலைபேசியை எடுத்தான். மேலாளருக்கு ஒரு செய்தி அனுப்பினான். “என்னால் சென்னைக்கு வர முடியாது. திட்டத்தை வேறு யாரிடமாவது கொடுங்கள்.”
அனுப்பிய பிறகு, அவன் மனம் லேசானது. அவன் படுத்துத் தூங்கினான். அன்று இரவு அவன் நன்றாகத் தூங்கினான்.
மறுநாள் காலை, அப்பா மீண்டும் தொலைபேசியில் பேசினார். “ஆதவா, நீ என்ன முடிவு பண்ணின?”
“அப்பா, நான் இங்க தான் இருக்கப் போறேன். வீட்டை விற்க மாட்டேன். நூலகம் கட்டப் போறேன்,” என்றான் ஆதவன்.
அப்பா சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தார். பிறகு சொன்னார்: “உன் பாட்டி அப்படித்தான் இருந்தாங்க. பிடிவாதம். சரி. நீ முடிவு பண்ணிட்டா, நான் தடுக்க மாட்டேன். ஆனா ஒரு முறை சென்னைக்கு வந்துட்டுப் போ.”
“வர்றேன், அப்பா,” என்றான் ஆதவன். அவன் சிரித்தான்.
மறுநாள், ஒரு தரகர் ஊருக்கு வந்தார். நல்ல உடை. கையில் ஒரு கோப்பு. அவர் பக்கத்து வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தார். ஆதவனிடம் பேசினார். “சார், இந்த வீட்டுக்கு நல்ல விலை கிடைக்கும். ஒருவர் வாங்கத் தயாரா இருக்கார். நீங்க சொன்னா, நாளைக்கே பத்திரம் போடலாம்.”
அந்த நேரத்தில் தான் மீரா பள்ளியிலிருந்து வந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் தரகரைப் பார்த்தாள். அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் அவள் காதில் விழுந்தன. வீடு. விலை. பத்திரம்.
மீராவின் மனம் உடைந்தது.
அப்படியா! ஆதவன் இத்தனை நாள் வீட்டை சரி செய்தது, அதை விற்பதற்குத் தானா? அவன் சென்னைக்குப் போகப் போகிறானா? இந்த ஊர், இந்த வீடு, இந்த நாட்கள் எல்லாம் அவனுக்கு ஒரு வேலை மட்டும் தானா?
அவள் வீட்டுக்குள் போய்விட்டாள். ஆதவனிடம் ஒன்றும் கேட்கவில்லை.
அன்று மாலை, ஆதவன் வழக்கம் போல காபிக்கு வந்தான். மீரா வாசலுக்கு வரவில்லை. கமலா தான் காபி கொடுத்தாள்.
“மீரா எங்கே?” என்று கேட்டான் ஆதவன்.
“உள்ளே இருக்கா. கொஞ்சம் தலைவலின்னு சொன்னா,” என்றாள் கமலா.
ஆதவனுக்குப் புரியவில்லை. நேற்று வரை நன்றாகப் பேசிய மீரா, இன்று ஏன் வரவில்லை?
மறுநாளும் அதே நிலை. மீரா பள்ளிக்குப் போனாள். திரும்பி வந்தாள். ஆனால் பக்கத்து வீட்டுப் பக்கம் பார்க்கவில்லை. கடிதங்களைப் படிக்க வரவில்லை. காபி குடிக்க வரவில்லை.
ஆதவன் வேலியருகே நின்று கூப்பிட்டான். “மீரா! இந்த வண்ணம் எப்படி இருக்குன்னு பாருங்க!”
மீரா ஜன்னல் வழியே பார்த்தாள். “நல்லா இருக்கு,” என்றாள். சுருக்கமாக. பிறகு ஜன்னலை மூடினாள்.
கார்த்திக் இதைக் கவனித்தான். “அக்கா, என்னாச்சு? நீயும் அண்ணாவும் சண்டை போட்டீங்களா?”
“சண்டை ஒண்ணும் இல்லை,” என்றாள் மீரா. “அவர் சென்னைக்குப் போகப் போறார். வீட்டை விற்கப் போறார். அவ்வளவு தான்.”
“அவர் அப்படிச் சொன்னாரா?” என்று கேட்டான் கார்த்திக்.
“சொல்ல வேண்டாம். தரகர் வந்திருந்தார். நானே பார்த்தேன்,” என்றாள் மீரா.
கார்த்திக் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவனுக்குத் தெரியும். அக்கா தவறாக நினைக்கிறாள் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அக்காவிடம் சொல்ல அவனுக்குத் தைரியம் இல்லை.
இரண்டு நாட்கள் கடந்தன. வீட்டு வேலை நின்றுவிட்டது. பெருமாள் கூட வரவில்லை. தோட்டத்தில் மல்லிகைச் செடி தண்ணீர் இல்லாமல் வாடத் தொடங்கியது.
மீரா ஜன்னல் வழியே அந்தச் செடியைப் பார்த்தாள். அவள் மனம் வலித்தது. ஆனால் அவள் வெளியே போகவில்லை.
ஆதவன் தன் அறையில் உட்கார்ந்து யோசித்தான். மீரா ஏன் இப்படி நடந்து கொள்கிறாள்? அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. அவன் தரகரை அனுப்பிவிட்டான். அவன் வீட்டை விற்கப் போவதில்லை. அதை மீராவிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று நினைத்தான். ஆனால் அவள் அவனிடம் பேசவே இல்லை.
மூன்றாவது நாள், கமலா மீராவிடம் சொன்னாள்: “மீரா, நீ தவறா நினைக்கிற. ஒரு முறை அவன்கிட்ட கேட்டுப் பாரு. கேட்காம முடிவு பண்ணாதே.”
மீரா பதில் சொல்லவில்லை. ஆனால் அம்மாவின் வார்த்தைகள் அவள் மனதில் தங்கின.
அன்று இரவு, கமலா மீராவின் அறைக்கு வந்தாள். மீரா ஜன்னல் ஓரத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள். கமலா அவள் பக்கத்தில் உட்கார்ந்தாள்.
“மீரா, உனக்கு ஒண்ணு சொல்லணும்,” என்றாள் கமலா. “உங்க அப்பாவை நான் எப்படிக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன்னு உனக்குத் தெரியுமா?”
மீரா திரும்பிப் பார்த்தாள். “தெரியாது. நீ சொன்னதில்லை.”
“உங்க அப்பா பேருந்து ஓட்டுனர். நான் படிச்ச பொண்ணு. எங்க வீட்டுல எல்லாரும் எதிர்த்தாங்க. ‘பஸ் டிரைவரையா கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போற?’னு கேட்டாங்க. ஆனா நான் அவரைத் தான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டேன். ஏன்னா, அவர் நல்ல மனுஷன். என்னை மதிச்சார். என் படிப்பை மதிச்சார்.”
கமலா சிரித்தாள். “காதல்னா என்ன தெரியுமா? அது தைரியம். தன் மனசுல இருக்கிறதைச் சொல்ற தைரியம். மௌனமா இருந்தா, காதல் காதலாவே இருக்காது. அது கனவா மட்டும் இருக்கும்.”
மீராவின் கண்கள் கலங்கின. “அம்மா…”
“ஆதவன் நல்ல பையன். அவன் உன்னைப் பார்க்கிற பார்வையை நான் பார்த்தேன். அது உங்க அப்பா என்னைப் பார்த்த பார்வை மாதிரி. ஆனா, நீ அவன்கிட்ட கேட்காம, முடிவு பண்ணாதே. போய் கேளு. இல்லைன்னா, அவன் வந்து கேட்கும் போது, பதில் சொல்லு.”
மீரா அம்மாவைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டாள். “சரிம்மா.”
அன்று இரவு, மீரா நன்றாகத் தூங்கினாள். முதல் முறையாக, அவள் மனதில் தெளிவு இருந்தது. அவள் காதலித்தாள். அதை ஒத்துக் கொண்டாள். இனி பயம் இல்லை.
நான்காவது நாள் மாலை, வாசலில் யாரோ கதவைத் தட்டினார்கள்.
மீரா கதவைத் திறந்தாள். ஆதவன் நின்றிருந்தான். கையில் ஒரு கோப்பு இருந்தது. அவன் முகம் தீவிரமாக இருந்தது.
“மீரா, உங்ககிட்ட பேசணும். ஐந்து நிமிஷம் தருவீங்களா?” என்று கேட்டான்.
மீரா தயங்கினாள். பிறகு தலையசைத்தாள். இருவரும் திண்ணையில் உட்கார்ந்தார்கள். கமலா உள்ளே இருந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். கார்த்திக் கதவின் பின்னால் நின்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.
“மீரா, நான் ஒண்ணு சொல்லணும்,” என்று தொடங்கினான் ஆதவன். “அந்தத் தரகர் வந்தது உண்மை தான். ஆனா நான் அவரை அனுப்பிட்டேன். நான் வீட்டை விற்கப் போறதில்லை.”
மீரா அவனைப் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் சந்தேகம் இருந்தது.
“அப்புறம் ஏன் தரகர் வந்தார்?” என்று கேட்டாள்.
“அப்பா அனுப்பினார். அவர் சொன்னார், வீட்டை வித்துட்டு சென்னைக்கு வரச் சொன்னார். தரகரும் அதே வேலையா வந்தார். ஆனா நான் மறுத்துட்டேன். வீடு விற்கப்படாது.”
“சென்னை வேலை?” என்று கேட்டாள் மீரா.
“அதையும் மறுத்துட்டேன்,” என்றான் ஆதவன். “பெரிய திட்டம் வந்தது. ஆறு மாச வேலை. ஆனா நான் சொல்லிட்டேன், என்னால வர முடியாதுன்னு. என் வேலையை நான் இங்க இருந்தும் செய்யலாம். சின்னத் திட்டங்கள் எடுத்துக்கலாம். ஆனா இந்த வீட்டை விட்டுப் போக மாட்டேன்.”
மீரா ஒன்றும் பேசவில்லை. அவள் கண்கள் கலங்கின.
ஆதவன் கோப்பைத் திறந்தான். உள்ளே ஒரு வரைபடம் இருந்தது. பழைய வீட்டின் வரைபடம். ஆனால் அதில் ஒரு புதிய விஷயம் இருந்தது. முன் அறையில் “நூலகம்” என்று எழுதியிருந்தது.
“இது என்ன?” என்று கேட்டாள் மீரா.
“என் பாட்டி ஆசைப்பட்ட நூலகம்,” என்றான் ஆதவன். “இந்த வீட்டை ஒரு சின்ன கிராம நூலகமா மாத்தப் போறேன். பாட்டி பேர்ல. அண்ணாமலை அம்மா நூலகம். ஊர் பிள்ளைகள் இங்க வந்து படிக்கலாம். புத்தகங்கள் இருக்கும். மாலை நேரத்தில் தமிழ் வகுப்பு நடக்கும்.”
மீரா வரைபடத்தைப் பார்த்தாள். அவள் கை நடுங்கியது.
“தமிழ் வகுப்பு யார் எடுப்பா?” என்று கேட்டாள்.
ஆதவன் சிரித்தான். “ஊர்ல ஒரு தமிழ் டீச்சர் இருக்காங்களே! அவங்க தான் எடுப்பாங்க. அவங்க ஒத்துக்கிட்டா.”
மீரா சிரித்தாள். கண்ணீரோடு சிரித்தாள்.
“நீங்க என்கிட்ட முதல்லயே சொல்லியிருக்கலாமே!” என்றாள்.
“நீங்க கேட்டிருக்கலாமே!” என்றான் ஆதவன். “நீங்க தான் மூணு நாளா என்னைப் பார்க்கவே இல்லையே!”
இருவரும் சிரித்தார்கள். அந்தச் சிரிப்பில் மூன்று நாள் குளிர் கரைந்து போனது.
கமலா வெளியே வந்தாள். “ஆதவன், உட்காருங்க. காபி கொண்டு வர்றேன்.”
“அம்மா, ஒரு நிமிஷம்,” என்றான் ஆதவன். அவன் எழுந்து நின்றான். “உங்ககிட்டயும் ஒண்ணு சொல்லணும்.”
கமலா நின்றாள்.
“என் பாட்டி உங்களுக்குச் செய்த உதவியைப் பத்தி மீரா சொன்னாங்க. பள்ளிக் கட்டணம். புத்தகம். அந்த நன்றிக் கடனை நான் தான் திருப்பிச் செலுத்தணும். இந்த நூலகம் அதற்காகத் தான். உங்க வாக்கு இன்னைக்கு நிறைவேறிடுச்சு, அம்மா. நீங்க வீட்டைப் பார்த்துக்கிட்டீங்க. உங்க மகள் மூலமா.”
கமலாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது. “ஆதவன், நீங்க எங்க குடும்பத்துல ஒருத்தர் மாதிரி ஆயிட்டீங்க.”
அன்று இரவு, வீட்டில் எல்லோரும் சந்தோஷமாக இருந்தார்கள். கார்த்திக், “அக்கா, அண்ணா, நாளைக்கு நூலகத்துக்கு என்ன புத்தகம் வாங்கலாம்?” என்று கேட்டுக் கொண்டே இருந்தான். மீரா புத்தகப் பட்டியல் போட்டாள். ஆதவன் அலமாரி அளவைக் கணக்கிட்டான்.
அடுத்த சில வாரங்களில், வீடு முழுவதும் மாறியது. முன் அறை நூலகமாக மாறியது. அலமாரிகள் வந்தன. புத்தகங்கள் வந்தன. மீரா தன் புத்தகங்களில் சிலவற்றைக் கொண்டு வந்தாள். ஊர் மக்கள் சிலர் புத்தகங்கள் கொடுத்தார்கள். திண்ணையில் ஒரு பலகை வைக்கப்பட்டது. அதில் எழுதியிருந்தது: “அண்ணாமலை அம்மா நூலகம்”.
திறப்பு விழா நாளில், ஊர் முழுவதும் வந்திருந்தது. பள்ளி மாணவர்கள் வந்தார்கள். தலைமை ஆசிரியர் வந்தார். கமலா முதல் புத்தகத்தை அலமாரியில் வைத்தாள். அது ஒரு தமிழ் இலக்கணப் புத்தகம். அண்ணாமலை அம்மா கமலாவுக்குக் கொடுத்த அதே புத்தகம்.
“படிப்பு தான் ஒரு பெண்ணுக்கு உண்மையான சொத்து,” என்று கமலா சொன்னாள். “இந்த வார்த்தையை எனக்கு அண்ணாமலை டீச்சர் சொன்னாங்க. இன்னைக்கு நான் உங்களுக்குச் சொல்றேன்.”
கூட்டம் கைதட்டியது.
நூலகம் திறந்த முதல் வாரத்தில், ஊர் பிள்ளைகள் கூட்டம் கூட்டமாக வந்தார்கள்.
பள்ளி முடிந்ததும், பிள்ளைகள் நூலகத்துக்கு ஓடி வருவார்கள். புத்தகங்களை எடுப்பார்கள். திண்ணையில் உட்கார்ந்து படிப்பார்கள். சிறிய பிள்ளைகளுக்கு ஆதவன் கதை சொல்வான். அவன் கதை சொல்லும் போது, குழந்தைகள் வாயைப் பிளந்து கேட்பார்கள்.
மீரா மாலை நேரத்தில் தமிழ் வகுப்பு எடுத்தாள். முதல் நாள், பத்து பிள்ளைகள் வந்தார்கள். அவள் ஒரு கவிதை சொல்லிக் கொடுத்தாள். பிள்ளைகள் சேர்ந்து பாடினார்கள். அவர்கள் குரல் தெரு முழுவதும் கேட்டது.
ஒரு நாள், ஊரில் ஒரு பெரியவர் வந்தார். கையில் ஒரு பை நிறைய புத்தகங்கள். “என் மனைவி படிச்ச புத்தகங்கள். அவங்க இறந்து போயிட்டாங்க. இந்தப் புத்தகங்கள் இங்க இருக்கட்டும். பிள்ளைகள் படிக்கட்டும்,” என்றார்.
மீரா அந்தப் புத்தகங்களை வாங்கிக் கொண்டாள். “ரொம்ப நன்றி, ஐயா,” என்றாள்.
அன்று இரவு, மீரா ஆதவனிடம் சொன்னாள்: “பார்த்தீங்களா? நூலகம் ஊருக்குச் சொந்தமாயிடுச்சு. இனி இது நம்ம நூலகம் இல்லை. ஊர் நூலகம்.”
“அது தான் சரி,” என்றான் ஆதவன். “அது தான் பாட்டி ஆசைப்பட்டது.”
அன்று மாலை, விழா முடிந்த பிறகு, வானம் மீண்டும் மப்பாகியது. மழை வரப் போகிறது என்று தெரிந்தது. மீராவும் ஆதவனும் நூலகத்தின் வாசலில் நின்றிருந்தார்கள்.
“மழை வருது,” என்றாள் மீரா.
“உள்ளே போகலாமா?” என்று கேட்டான் ஆதவன்.
மீரா சிரித்தாள். “இல்லை. இந்த முறை மழையில் நனையலாம்.”
மழை தூறத் தொடங்கியது. இருவரும் வாசலில் நின்றார்கள். மழைத் துளிகள் அவர்கள் மேல் விழுந்தன. ஆதவன் மீராவின் கையைப் பிடித்தான்.
“மீரா,” என்றான். “நான் ஒண்ணு கேட்கணும்.”
“கேளுங்க,” என்றாள் மீரா.
“இந்த மழையில, இந்த வீட்டு வாசல்ல, உங்க அம்மா முன்னாடி கேட்கணும்னு நினைச்சேன். ஆனா இப்போ கேட்கிறேன். என்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்குவீங்களா?”
மீரா அவனைப் பார்த்தாள். மழை அவள் முகத்தில் விழுந்து கொண்டிருந்தது. அவள் சிரித்தாள்.
“முதல் நாள் என் சேலையில சேறு அடிச்சீங்க. அப்புறம் என் வீட்டுக்கு காபி குடிக்க வந்தீங்க. இப்போ கல்யாணம் கேட்கிறீங்க. நீங்க ரொம்ப வேகமா போறீங்க, ஆதவன்.”
“அப்போ பதில் என்ன?” என்று கேட்டான் ஆதவன்.
மீரா அவன் கையை இறுக்கிப் பிடித்தாள். “சரி.”
ஒரே ஒரு வார்த்தை. ஆனால் அது போதும்.
உள்ளே இருந்து கமலா பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கண்களில் கண்ணீர். ஆனால் இந்த முறை அது சந்தோஷக் கண்ணீர். கார்த்திக் வாசலில் வந்து, “அக்கா! அண்ணா! உள்ளே வாங்க! மழையில நனைஞ்சா காய்ச்சல் வரும்!” என்று கத்தினான்.
மீராவும் ஆதவனும் சிரித்துக் கொண்டே உள்ளே போனார்கள். மழை வெளியே கொட்டிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளே விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. நூலகத்தின் அலமாரியில் புத்தகங்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. தோட்டத்தில் மல்லிகைச் செடி பூத்திருந்தது. வாசனை காற்றில் கலந்து வந்தது.
மறுநாள் காலை, கமலா மீராவையும் ஆதவனையும் கூப்பிட்டாள். இருவரும் திண்ணையில் உட்கார்ந்தார்கள். கமலா உள்ளே போய், ஒரு சிறிய பெட்டியை எடுத்து வந்தாள். அதில் ஒரு தங்க வளையல் இருந்தது.
“இது என் கல்யாணத்தின் போது, உங்க அப்பா எனக்குப் போட்ட வளையல்,” என்றாள் கமலா. “இதை மீராவுக்குக் கொடுக்கிறேன்.”
அவள் வளையலை மீராவின் கையில் போட்டாள். மீராவின் கண்கள் கலங்கின.
“ஆதவன்,” என்றாள் கமலா. “என் மகளை நல்லாப் பார்த்துக்குங்க. அவள் கோபக்காரி. ஆனா மனசு நல்லது. அவளுக்கு மழை பிடிக்கும். புத்தகம் பிடிக்கும். அவளை சந்தோஷமா வச்சுக்குங்க.”
ஆதவன் எழுந்து நின்றான். “அம்மா, நான் பார்த்துக்கிறேன். இது என் வாக்கு.”
கமலா சிரித்தாள். “அப்போ சரி. இனி நீ என்னை அம்மான்னு கூப்பிடு.”
ஆதவன் கண் கலங்கினான். “சரிம்மா.”
அன்று இரவு, ஆதவனின் தொலைபேசி ஒலித்தது. அப்பா பேசினார்.
“ஆதவா, மீராவின் அம்மா எனக்குத் தொலைபேசியில் பேசினாங்க. கல்யாணத் தேதியைச் சொன்னாங்க. நான் வர்றேன். உன் பாட்டியோட பழைய பட்டுச் சேலையை எடுத்துட்டு வர்றேன். அது மீராவுக்கு.”
ஆதவன் மகிழ்ச்சியாகச் சொன்னான்: “நன்றி, அப்பா.”
“உன் பாட்டி உயிரோட இருந்தா, இந்த நாளைப் பார்த்து ரொம்ப சந்தோஷப்பட்டிருப்பாங்க,” என்றார் அப்பா. “அவங்க ஆசைப்பட்ட நூலகம். அவங்க மாணவியோட மகள். இதை விட வேற என்ன வேணும்?”
ஆதவன் தொலைபேசியை வைத்தான். அவன் ஜன்னல் வழியே பார்த்தான். பக்கத்து வீட்டில் விளக்கு எரிந்து கொண்டிருந்தது. மீரா தன் நோட்டில் கதை எழுதிக் கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.
ஒரு மாதம் கழிந்தது.
கல்யாணத் தேதி குறிக்கப்பட்டது. அடுத்த மாதம், மழைக்காலம் முடிவதற்குள். கமலா கல்யாண வேலைகளில் மும்முரமாக இருந்தாள். கார்த்திக் அழைப்பிதழ் அடிக்கப் போனான். ஊர் முழுவதும் இந்தக் கல்யாணத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தது.
மீரா தன் கதை எழுதும் ஆசையை மீண்டும் தொடங்கினாள். ஒவ்வொரு இரவும், நூலகம் மூடிய பிறகு, அவள் ஒரு நோட்டில் எழுதுவாள். முதல் கதை எதைப் பற்றி? மழையில் சண்டை போட்ட ஒரு பெண்ணைப் பற்றி. அவள் சிரித்துக் கொண்டே எழுதினாள்.
ஆதவன் அவள் எழுதுவதைப் பார்த்தான். “உன் கதையில நான் எப்படி இருக்கேன்?” என்று கேட்டான்.
“கதையில நீ கார்க்காரன்,” என்றாள் மீரா. “சேறு அடிக்கிற கார்க்காரன்.”
“அப்போ கதை நல்லா இருக்கும்,” என்றான் ஆதவன். இருவரும் சிரித்தார்கள்.
தோட்டத்தில் மல்லிகைச் செடி பெரிதாக வளர்ந்திருந்தது. தினமும் பூத்தது. வீடு முழுவதும் வாசனை. நூலகத்துக்கு வரும் பிள்ளைகள், “மல்லிகைப் பூ வாசனை!” என்று சொல்லிக் கொண்டே உள்ளே வருவார்கள்.
மழை முதலில் சண்டையைக் கொண்டு வந்தது. அதே மழை இப்போது காதலைக் கொண்டு வந்திருந்தது.
அதனால் தான் அப்பா சொன்னார்: மழைன்னா, வானம் பூமியைக் கட்டிப் பிடிக்குதுன்னு.
அன்று, வானம் பூமியைக் கட்டிப் பிடித்தது போல, இரண்டு மனங்களும் ஒன்றை ஒன்று கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டன.
— Nisha Novels Tamil
Frequently Asked Questions About Kaadhal Mazhai
Is Kaadhal Mazhai a complete novel?
Yes. The full story is published here in one piece, beginning to end, with a happy ending. There are no chapters and no parts to wait for.
Who wrote Kaadhal Mazhai?
Nisha Novels Tamil. It is an original story written for Novels Tamil, not a translation or a retelling.
How long is the novel?
About 5,000 words, around 20 minutes of reading. It is a complete short novel.
Where can I read more Tamil romance novels?
Start with our Best Tamil Romance Novels and Best Tamil Love Story Novels guides on Novels Tamil. The links are just below.
For more Tamil romance novels, read our Best Tamil Romance Novels and Best Tamil Love Story Novels guides, and visit Novels Tamil for more.
