Eri Karai Veedu is an original Tamil thriller novel on Novels Tamil about Prakash and Revathi, who buy a cheap old house on a lake bank near Kanchipuram for their six-year-old daughter Yazhini — and find the lake refuses to stay where it belongs. Yazhini starts talking to “the girl in the lake”, a lullaby drifts in from the water at night, and wet footprints appear in the hall. It is a slow, atmospheric ghost story about a family secret and a drowned girl waiting for what is hers, with a complete ending where the family is safe together and the house is finally at peace.
Eri Karai Veedu — A Tamil Thriller Novel
காஞ்சிபுரத்துக்கு அருகில் இருந்த அந்த ஏரி, மாலை நேரத்தில் தங்க நிறத்தில் மின்னியது.
ஏரியின் கரையில் நின்ற பழைய வீடு, நூறு ஆண்டுகள் பழமையானது என்று தரகர் சொன்னார்.
அதன் சுவர்கள் கல்லால் கட்டப்பட்டிருந்தன.
கூரையில் ஓடுகள் சிவப்பாக இருந்தன.
வீட்டின் முன் இருந்த தோட்டத்தில் ஒரு பெரிய மாமரம் நின்றது.
அந்த மரத்தின் நிழல் முழு வீட்டையும் மூடியிருந்தது.
பிரகாஷ் அந்த வீட்டைப் பார்த்த முதல் நொடியிலேயே அதை விரும்பினான்.
அவனுக்கு வயது முப்பது.
காஞ்சிபுரத்தில் ஒரு வங்கியில் எழுத்தராக வேலை செய்தான்.
அவன் மனைவி ரேவதிக்கு வயது இருபத்தேழு.
அவர்களுக்கு ஆறு வயதில் ஒரு மகள் இருந்தாள்.
அவள் பெயர் யாழினி.
சென்னையில் ஒரு சிறிய வாடகை வீட்டில் வாழ்ந்து வந்த அவர்களுக்கு, சொந்தமாக ஒரு வீடு வேண்டும் என்ற ஆசை நீண்ட நாட்களாக இருந்தது.
ஆனால் நகரத்தில் வீடு வாங்கும் விலை அவர்களால் எட்ட முடியாத உயரத்தில் இருந்தது.
அப்போதுதான் இந்த வீட்டைப் பற்றிய விளம்பரத்தை பிரகாஷ் பார்த்தான்.
ஏரிக்கரையில் பழைய வீடு, மிகக் குறைந்த விலையில் விற்பனைக்கு.
விலை குறைவாக இருந்ததற்கு தரகர் சொன்ன காரணம் எளிமையானது.
வீடு நகரத்திலிருந்து தொலைவில் இருந்தது.
சுற்றிலும் வேறு வீடுகள் அதிகம் இல்லை.
பழுது பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் நிறைய இருந்தன.
பிரகாஷுக்கு அந்தக் காரணங்கள் எல்லாம் சரியாகத் தோன்றின.
அமைதியான இடம் அவனுக்கு வேண்டும் என்றே இருந்தது.
ரேவதியும் முதலில் வீட்டைப் பார்த்தபோது மகிழ்ந்தாள்.
ஏரியின் கரையில் காலையில் எழுந்து நடப்பது, மாலையில் மாமரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்து தேநீர் குடிப்பது என்று அவள் கனவு கண்டாள்.
யாழினி ஏரியைப் பார்த்ததும் குதூகலத்துடன் ஓடினாள்.
தண்ணீரில் மிதந்த தாமரை இலைகளைக் காட்டி அவள் சிரித்தாள்.
அவள் சிரிப்பு முழு வீட்டையும் நிறைத்தது.
வீட்டை வாங்கும் முடிவு அன்றே எடுக்கப்பட்டது.
ஒரு மாதத்துக்குள் அவர்கள் அந்த வீட்டுக்குக் குடி பெயர்ந்தார்கள்.
முதல் நாள் இரவு, வீடு அமைதியாக இருந்தது.
ஏரியின் மேல் நிலா வெளிச்சம் விழுந்து கொண்டிருந்தது.
தவளைகளின் சத்தம் மட்டும் இடைவிடாமல் கேட்டது.
யாழினி தன் புதிய அறையில் தூங்கினாள்.
அவள் அறையின் சன்னல் ஏரியைப் பார்த்து இருந்தது.
ரேவதி அவள் மீது போர்வையைப் போர்த்திவிட்டு, சன்னலைச் சற்று மூடினாள்.
பிரகாஷ் வீட்டின் முன் நின்று ஏரியைப் பார்த்தான்.
ஏரியின் நீர் அலையில்லாமல் அமைதியாக இருந்தது.
அந்த அமைதி அவனுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.
ஆனால் அந்த அமைதியின் உள்ளே ஏதோ ஒன்று ஒளிந்திருப்பது போலவும் அவனுக்குத் தோன்றியது.
அந்த எண்ணத்தை அவன் உடனே ஒதுக்கிவிட்டான்.
புதிய வீட்டின் பதற்றம் என்று தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டான்.
மறுநாள் காலையில் யாழினி மிகவும் உற்சாகமாக எழுந்தாள்.
அவள் தன் வரைபடப் புத்தகத்தையும் வண்ணப் பென்சில்களையும் எடுத்துக் கொண்டு தோட்டத்தில் உட்கார்ந்தாள்.
அவள் வரைந்த முதல் படம் ஏரியின் படம்.
நீல நிறத்தில் ஏரியையும், பச்சை நிறத்தில் மரங்களையும், மஞ்சள் நிறத்தில் சூரியனையும் அவள் வரைந்தாள்.
ரேவதி அந்தப் படத்தைப் பார்த்து அவளைப் பாராட்டினாள்.
அந்த நாள் முழுவதும் வீடு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
பிரகாஷ் வங்கிக்குப் புறப்பட்டுச் சென்றான்.
ரேவதி வீட்டைச் சுத்தம் செய்தாள்.
யாழினி தோட்டத்தில் விளையாடினாள்.
மதியம் ரேவதி யாழினியைக் கூப்பிட்டபோது, அவள் ஏரியின் கரையில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் யாருடனோ பேசுவது போல இருந்தது.
ரேவதி அருகில் சென்று பார்த்தாள்.
அங்கே யாரும் இல்லை.
ஏரியின் நீர் மட்டும் மெதுவாக அசைந்து கொண்டிருந்தது.
யாழினி, நீ யாரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தாய் என்று ரேவதி கேட்டாள்.
யாழினி சிரித்துக் கொண்டே, ஏரியில் இருக்கிற பொண்ணுகிட்ட அம்மா என்றாள்.
ரேவதி சற்று திகைத்தாள்.
ஏரியில் பொண்ணா என்று கேட்டாள்.
ஆமா அம்மா, அவள் தண்ணியில இருக்கா, என்கிட்ட விளையாட வருவானு கேட்டா என்று யாழினி சொன்னாள்.
ரேவதி அதைக் குழந்தையின் கற்பனை என்று நினைத்தாள்.
குழந்தைகள் தனியாக விளையாடும்போது கற்பனை நண்பர்களை உருவாக்கிக் கொள்வது இயல்பு என்று அவள் தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டாள்.
ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு சிறிய நடுக்கம் தோன்றியது.
அன்று மாலை பிரகாஷ் வீட்டுக்கு வந்தபோது, ரேவதி அந்த விஷயத்தை அவனிடம் சொன்னாள்.
பிரகாஷ் சிரித்தான்.
குழந்தைங்க அப்படித்தான், புது இடத்துல கற்பனை பண்ணுவாங்க என்றான்.
அன்று இரவு உணவு முடிந்ததும், யாழினி மீண்டும் வரையத் தொடங்கினாள்.
இந்த முறை அவள் வரைந்த படம் வித்தியாசமாக இருந்தது.
ஏரியின் நடுவில் ஒரு பெண் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் நீல நிறப் பாவாடை அணிந்திருந்தாள்.
அவள் காலில் வெள்ளிக் கொலுசு இருந்தது.
அவள் முகம் மட்டும் தெளிவாக இல்லை.
முகத்தின் இடத்தில் வெறும் வெள்ளை நிறம் மட்டும் இருந்தது.
ரேவதி அந்தப் படத்தைப் பார்த்து உறைந்து போனாள்.
இந்தப் பொண்ணு யாரு யாழினி என்று கேட்டாள்.
ஏரியில இருக்கிற பொண்ணு அம்மா, அவ பேரு மீனா என்று யாழினி சொன்னாள்.
அவள் குரல் மிகவும் இயல்பாக இருந்தது.
அவள் தினமும் என்கிட்ட பேசுவா, அவளுக்கு என்னை ரொம்பப் பிடிக்கும் என்றாள்.
ரேவதியின் கைகள் நடுங்கின.
அவள் பிரகாஷைப் பார்த்தாள்.
பிரகாஷ் படத்தை எடுத்துப் பார்த்தான்.
அவனுக்கும் அந்தப் படம் வித்தியாசமாகத் தோன்றியது.
ஆறு வயதுக் குழந்தை வரையும் படம் இது அல்ல என்று அவன் நினைத்தான்.
படத்தில் இருந்த ஏரியின் நீர், உண்மையான ஏரியைப் போலவே இருந்தது.
அலைகளின் வடிவமும், தாமரை இலைகளின் அமைப்பும் மிகவும் துல்லியமாக இருந்தன.
யாழினி இதை எப்படி வரைந்தாள் என்று அவனுக்குப் புரியவில்லை.
அன்று இரவு ரேவதிக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.
யாழினியின் அறைக்கு அருகில் அவள் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
யாழினி தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் முகம் அமைதியாக இருந்தது.
நள்ளிரவில் ரேவதி ஒரு மெல்லிய சத்தத்தைக் கேட்டாள்.
யாரோ மெதுவாகப் பாடுவது போல இருந்தது.
அந்தப் பாட்டு ஏரியின் பக்கத்திலிருந்து வந்தது.
ரேவதி சன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள்.
ஏரியின் மேல் நிலா வெளிச்சம் விழுந்து கொண்டிருந்தது.
யாரும் தெரியவில்லை.
ஆனால் பாட்டு மட்டும் தொடர்ந்து கேட்டது.
அது ஒரு பழைய தாலாட்டுப் பாடல் போல இருந்தது.
ரேவதி பிரகாஷை எழுப்பினாள்.
பிரகாஷ் கண்களைத் திறந்து கேட்டான்.
அப்போது பாட்டு நின்றுவிட்டது.
காற்றின் சத்தம் மட்டும் கேட்டது என்று பிரகாஷ் சொன்னான்.
ரேவதி எதுவும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அவள் மனதில் அந்தப் பாட்டு தொடர்ந்து ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.
***
மறுநாள் காலையில் யாழினி வழக்கம் போல உற்சாகமாக எழுந்தாள்.
அவள் மீண்டும் ஏரியின் கரைக்குச் சென்றாள்.
ரேவதி அவள் பின்னால் சென்றாள்.
யாழினி ஏரியின் கரையில் உட்கார்ந்து தண்ணீரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் வாய் அசைந்து கொண்டிருந்தது.
யாருடனோ பேசிக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது.
யாழினி, வீட்டுக்கு வா என்று ரேவதி அழைத்தாள்.
யாழினி திரும்பிப் பார்த்தாள்.
அம்மா, மீனா என்னை ஏரிக்குள்ள விளையாடக் கூப்பிடுறா என்றாள்.
ரேவதியின் உடல் சிலிர்த்தது.
அவள் யாழினியின் கையைப் பிடித்து வீட்டுக்குள் இழுத்துச் சென்றாள்.
இனிமே ஏரிக்கிட்ட தனியா போகக்கூடாது என்று அவள் கண்டிப்பாகச் சொன்னாள்.
யாழினி முகம் வாடியது.
ஆனா அம்மா, மீனா தனியா இருக்கா, அவளுக்கு யாரும் இல்லை என்றாள்.
ரேவதி அவளை அணைத்துக் கொண்டாள்.
அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அன்று மதியம் ரேவதி பக்கத்து வீட்டுக்குச் சென்றாள்.
அந்த வீட்டில் கமலா பாட்டி வசித்து வந்தாள்.
அவளுக்கு வயது எண்பதுக்கு மேல் இருக்கும்.
அவள் இந்த ஊரில் பிறந்து வளர்ந்தவள்.
ரேவதி அவளிடம் வீட்டைப் பற்றிக் கேட்டாள்.
கமலா பாட்டி முதலில் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவள் ரேவதியை நீண்ட நேரம் பார்த்தாள்.
பிறகு மெதுவாக, அந்த வீடு நல்ல வீடு இல்லை அம்மா என்றாள்.
ரேவதியின் இதயம் வேகமாக அடித்தது.
ஏன் பாட்டி என்று கேட்டாள்.
கமலா பாட்டி ஏரியைப் பார்த்தாள்.
அந்த ஏரியில ஒரு பொண்ணு மூழ்கிச் செத்தா, அது ரொம்ப வருஷத்துக்கு முன்னாடி என்றாள்.
அவள் குரல் மிகவும் மெதுவாக இருந்தது.
அந்தப் பொண்ணு இன்னும் அங்கேயே இருக்கா என்று ஊர்ல சொல்லுவாங்க என்றாள்.
ரேவதி அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
முழுசா சொல்லுங்க பாட்டி என்றாள்.
கமலா பாட்டி ஒரு நீண்ட மூச்சு விட்டாள்.
அந்த வீட்டின் முதல் சொந்தக்காரர் பெயர் துரை என்றாள்.
அவர் பெரிய நிலச்சுவான்தார்.
அவருக்கு ஒரு மகன் இருந்தான்.
அவன் பெயர் கண்ணன்.
ஒரு நாள் மழைக்காலத்தில் கண்ணனும் அவன் கூட விளையாட வந்த ஒரு ஏழைப் பெண்ணும் ஏரியில் விழுந்துவிட்டார்கள்.
அந்தப் பெண்ணின் பெயர் மீனா.
அவளுக்கு அப்போது எட்டு வயது.
துரை ஏரிக்கு ஓடி வந்தார்.
அவர் தன் மகனை மட்டும் காப்பாற்றினார்.
மீனாவைக் காப்பாற்ற அவர் முயற்சி செய்யவில்லை.
மீனா தண்ணீரில் மூழ்கிப் போனாள்.
ரேவதியின் கண்கள் கலங்கின.
அப்புறம் என்ன ஆச்சு பாட்டி என்று கேட்டாள்.
துரை அந்தப் பெண்ணின் வெள்ளிக் கொலுசை எடுத்து வீட்டுக்குள்ளேயே ஒளிச்சு வச்சிட்டார் என்று ஊர்ல பேச்சு என்றாள் கமலா பாட்டி.
அந்தக் கொலுசு ஏரிக்குத் திரும்பிப் போகணும், இல்லேன்னா அந்தப் பொண்ணோட ஆத்மா அமைதியடையாது என்றாள்.
ரேவதி வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது அவள் கால்கள் நடுங்கின.
அவள் பிரகாஷிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னாள்.
பிரகாஷ் முதலில் நம்பவில்லை.
இதெல்லாம் ஊர்க் கதை, பழைய காலத்து மூடநம்பிக்கை என்றான்.
ஆனால் அவன் மனதிலும் ஒரு சந்தேகம் தோன்றியது.
யாழினி எப்படி மீனா என்ற பெயரைத் தெரிந்து கொண்டாள்?
அந்தப் பெயரை யாரும் அவளிடம் சொல்லவில்லை.
அந்த இரவு வீட்டில் ஏதோ மாறியது.
நள்ளிரவில் பிரகாஷ் கண் விழித்தான்.
வீடு முழுவதும் ஈரமான வாசனை வந்தது.
அவன் எழுந்து விளக்கைப் போட்டான்.
அவன் கண்களை அவனால் நம்ப முடியவில்லை.
வீட்டின் நடுக்கூடத்தில் ஈரமான காலடித் தடங்கள் இருந்தன.
சிறிய காலடிகள்.
ஒரு குழந்தையின் காலடிகள்.
அவை முன் கதவிலிருந்து தொடங்கி யாழினியின் அறை வரை சென்றிருந்தன.
பிரகாஷின் உடல் முழுவதும் வியர்த்தது.
அவன் ரேவதியை எழுப்பினான்.
இருவரும் அந்தக் காலடிகளைப் பார்த்தார்கள்.
காலடிகள் மெதுவாக மறைந்து கொண்டிருந்தன.
அவை காய்ந்து கொண்டிருந்தன.
ஆனால் அவை உண்மையில் அங்கே இருந்தன.
யாரோ ஈரமான கால்களுடன் வீட்டுக்குள் நடந்திருக்கிறார்கள்.
பிரகாஷ் முன் கதவைப் பார்த்தான்.
கதவு உள்பக்கமாகப் பூட்டப்பட்டிருந்தது.
சன்னல்கள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருந்தன.
வெளியிலிருந்து யாரும் உள்ளே வர முடியாது.
அப்படியென்றால் அந்தக் காலடிகள் எப்படி வந்தன?
ரேவதி யாழினியின் அறைக்கு ஓடினாள்.
யாழினி தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
ஆனால் அவள் கால்கள் ஈரமாக இருந்தன.
அவள் பாதங்களில் ஏரியின் மண் ஒட்டியிருந்தது.
ரேவதி அலறினாள்.
பிரகாஷ் அவள் வாயைப் பொத்தினான்.
யாழினியை எழுப்பாதே என்றான்.
அவன் யாழினியின் கால்களைத் துடைத்தான்.
அவன் கைகள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
அன்று இரவு அவர்கள் யாரும் தூங்கவில்லை.
வீட்டின் ஒவ்வொரு சத்தமும் அவர்களுக்குப் பயமாக இருந்தது.
காற்றில் ஆடிய சன்னல் கதவின் சத்தம் கூட அவர்களைத் திடுக்கிட வைத்தது.
விடியற்காலையில் பிரகாஷ் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.
வீட்டின் பின் பக்கத்தில் ஏரியின் நீர் வீட்டின் சுவரை நோக்கி வந்திருந்தது.
நேற்று வரை அந்த நீர் வீட்டிலிருந்து பத்து அடி தொலைவில் இருந்தது.
இப்போது அது வீட்டின் படிக்கட்டுகளைத் தொட்டுக் கொண்டிருந்தது.
ஏரி வீட்டை நோக்கி வருகிறதா?
அல்லது வீடு ஏரியை நோக்கிப் போகிறதா?
பிரகாஷுக்குப் புரியவில்லை.
ஆனால் அவன் கண்களுக்கு முன்னால் நீர் மெதுவாக முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது.
***
அடுத்த சில நாட்களில் வீட்டில் நடந்தவை எல்லாம் சிறியவையாகத் தொடங்கின.
ஆனால் அவை ஒன்றாகச் சேர்ந்தபோது பயம் பெரிதாக வளர்ந்தது.
யாழினி ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய படம் வரைந்தாள்.
ஒவ்வொரு படத்திலும் மீனா இருந்தாள்.
சில படங்களில் மீனா ஏரியின் கரையில் நின்றாள்.
சில படங்களில் அவள் வீட்டின் சன்னலுக்கு வெளியே நின்றாள்.
ஒரு படத்தில் அவள் யாழினியின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அந்தப் படத்தைப் பார்த்தபோது ரேவதியின் உடல் நடுங்கியது.
ஒவ்வொரு படத்திலும் மீனாவின் காலில் வெள்ளிக் கொலுசு இருந்தது.
அந்தக் கொலுசை யாழினி மிகவும் துல்லியமாக வரைந்திருந்தாள்.
சிறிய மணிகள் கொண்ட கொலுசு.
யாழினி அந்தக் கொலுசை எப்படிப் பார்த்திருக்க முடியும்?
அவள் அதை ஒருபோதும் நேரில் பார்த்ததில்லை.
ரேவதி அந்தப் படங்களை எல்லாம் ஒரு பெட்டியில் வைத்து மூடினாள்.
ஆனால் மறுநாள் காலையில் அந்தப் பெட்டி திறந்திருந்தது.
படங்கள் எல்லாம் மேசையின் மீது பரவிக் கிடந்தன.
யார் அவற்றை எடுத்தார்கள்?
ரேவதிக்குத் தெரியவில்லை.
அன்று இரவு பாட்டு மீண்டும் கேட்டது.
இந்த முறை அது வீட்டுக்கு மிக அருகில் இருந்து வந்தது.
யாரோ வீட்டின் பின் பக்கத்தில் நின்று பாடுவது போல இருந்தது.
பிரகாஷ் எழுந்து சன்னல் வழியாகப் பார்த்தான்.
ஏரியின் கரையில் ஒரு சிறிய உருவம் நின்று கொண்டிருந்தது.
அது ஒரு சிறுமியின் உருவம்.
அவள் நீல நிறப் பாவாடை அணிந்திருந்தாள்.
அவள் தலைமுடி ஈரமாக இருந்தது.
பிரகாஷ் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு மீண்டும் பார்த்தான்.
அந்த உருவம் மறைந்துவிட்டது.
ஏரியின் நீர் மட்டும் மெதுவாக அசைந்து கொண்டிருந்தது.
அவன் நெற்றியில் வியர்வை துளிகள் வந்தன.
அவன் தனக்குத் தானே, நான் கனவு கண்டேன் என்று சொல்லிக் கொண்டான்.
ஆனால் அவன் கண்கள் கண்டது கனவு அல்ல என்று அவன் மனம் சொன்னது.
மறுநாள் காலையில் வீட்டின் முன் கதவின் வெளியே ஈரமான காலடித் தடங்கள் இருந்தன.
அவை வீட்டை நோக்கி வந்திருந்தன.
கதவின் கீழே நீர் தேங்கியிருந்தது.
ஏரியின் நீர் இப்போது வீட்டின் வாசல் படிக்கு வந்திருந்தது.
பிரகாஷ் கிராமத்து அதிகாரியிடம் கேட்டான்.
ஏரியின் நீர் ஏன் உயர்கிறது என்று கேட்டான்.
மழை இல்லை, அணை திறக்கவில்லை, நீர் உயரக் காரணம் இல்லை என்று அதிகாரி சொன்னார்.
பிரகாஷுக்கு எதுவும் புரியவில்லை.
அன்று மாலை யாழினி திடீரென்று அழத் தொடங்கினாள்.
மீனா அழறா அம்மா, அவளுக்கு ரொம்ப குளிருதாம் என்றாள்.
அவள் ஏரியிலேயே இருக்கா, யாரும் அவளை வெளியே எடுக்கலை என்றாள்.
ரேவதி அவளை அணைத்துக் கொண்டாள்.
யாழினி, மீனா யாரு என்று அவள் மெதுவாகக் கேட்டாள்.
யாழினி அவள் கண்களைப் பார்த்தாள்.
அவ ரொம்ப நாளா ஏரியில இருக்கா அம்மா, அவளோட கொலுசு இந்த வீட்டுல இருக்கு என்றாள்.
ரேவதியின் இரத்தம் உறைந்தது போல இருந்தது.
கமலா பாட்டி சொன்ன வார்த்தைகள் அவள் நினைவுக்கு வந்தன.
அந்தக் கொலுசு ஏரிக்குத் திரும்பிப் போகணும்.
அன்று இரவு ரேவதி பிரகாஷிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னாள்.
பிரகாஷ் இப்போது சிரிக்கவில்லை.
அவன் முகம் வெளுத்திருந்தது.
நாம் வீட்டை விற்றுவிட்டுப் போய்விடலாம் என்று ரேவதி சொன்னாள்.
பிரகாஷ் அவள் கையைப் பிடித்தான்.
நம் சேமிப்பு முழுவதும் இந்த வீட்டில் இருக்கிறது என்றான்.
விற்க முயன்றாலும் யார் வாங்குவார்கள் என்றான்.
அவர்கள் இருவரும் நீண்ட நேரம் மௌனமாக இருந்தார்கள்.
நள்ளிரவில் யாழினி எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினாள்.
அவள் கண்கள் மூடியிருந்தன.
அவள் தூக்கத்தில் நடந்து கொண்டிருந்தாள்.
அவள் நேராக முன் கதவை நோக்கிச் சென்றாள்.
ரேவதி அவளைப் பிடித்து நிறுத்தினாள்.
யாழினி, எங்கே போறே என்று கேட்டாள்.
யாழினி கண்களைத் திறக்காமல், மீனா கூப்பிடுறா அம்மா, ஏரிக்குப் போகணும் என்றாள்.
ரேவதி அவளைத் தூக்கிக் கொண்டு படுக்கைக்குச் சென்றாள்.
அவள் அன்று இரவு முழுவதும் யாழினியின் அருகிலேயே உட்கார்ந்திருந்தாள்.
மறுநாள் காலையில் ரேவதி மீண்டும் கமலா பாட்டியிடம் சென்றாள்.
பாட்டி, அந்தக் கொலுசு எங்கே இருக்கும் என்று கேட்டாள்.
கமலா பாட்டி தலையை ஆட்டினாள்.
அதை யாரும் பார்த்ததில்லை என்றாள்.
துரை அதை வீட்டுக்குள்ளேயே எங்கேயோ ஒளிச்சு வச்சிட்டார்.
அவர் இறந்த பிறகு அந்த வீட்டில் யாரும் நீண்ட நாள் தங்கியதில்லை.
வந்தவங்க எல்லாரும் சில மாதத்தில் ஓடிவிட்டார்கள்.
ரேவதி வீட்டுக்குத் திரும்பியபோது அவள் மனம் உறுதியாக இருந்தது.
அந்தக் கொலுசைக் கண்டுபிடித்து ஏரிக்குத் திருப்பித் தர வேண்டும்.
அதுதான் ஒரே வழி.
பிரகாஷ் வங்கியிலிருந்து விடுப்பு எடுத்தான்.
அவன் வீட்டின் ஒவ்வொரு அறையையும் தேடத் தொடங்கினான்.
அவன் அலமாரிகளைத் திறந்தான்.
தரையின் கற்களைத் தட்டிப் பார்த்தான்.
சுவர்களைத் தட்டிப் பார்த்தான்.
எங்கும் எதுவும் கிடைக்கவில்லை.
மாலையில் அவன் சோர்ந்து உட்கார்ந்தான்.
அப்போது யாழினி வீட்டின் ஒரு மூலையைக் காட்டினாள்.
அப்பா, அங்கே ஒரு கதவு இருக்கு என்றாள்.
பிரகாஷ் அந்த இடத்தைப் பார்த்தான்.
அங்கே சுவரில் ஒரு மெல்லிய கோடு இருந்தது.
அது ஒரு கதவின் விளிம்பு போல இருந்தது.
ஆனால் அந்தக் கதவு சுவரின் நிறத்திலேயே மறைக்கப்பட்டிருந்தது.
யாரோ வேண்டுமென்றே அதை மறைத்திருந்தார்கள்.
பிரகாஷ் அந்தக் கோட்டை விரலால் தொட்டான்.
அவன் விரல்கள் குளிர்ந்தன.
அந்தச் சுவர் மற்ற சுவர்களை விடக் குளிராக இருந்தது.
அவன் ஒரு சுத்தியலை எடுத்து அந்த இடத்தில் மெதுவாகத் தட்டினான்.
சுவர் உள்ளே குழியாக இருப்பது போல ஒலித்தது.
அவன் இன்னும் வலுவாகத் தட்டினான்.
சுவரின் ஒரு பகுதி உடைந்து விழுந்தது.
அதன் பின்னால் ஒரு சிறிய அறை இருந்தது.
அது ஒரு மறைக்கப்பட்ட அறை.
அந்த அறைக்குள் இருள் மட்டும் இருந்தது.
ஈரமான வாசனை அந்த அறையிலிருந்து வந்தது.
பிரகாஷ் ஒரு விளக்கை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான்.
அந்த அறையின் நடுவில் ஒரு பழைய மரப் பெட்டி இருந்தது.
அந்தப் பெட்டியின் மீது தூசி படிந்திருந்தது.
அதன் அருகில் சுவரில் ஏதோ எழுதப்பட்டிருந்தது.
அந்த எழுத்துகள் மங்கிப் போயிருந்தன.
பிரகாஷ் விளக்கை அருகில் கொண்டு சென்றான்.
அங்கே எழுதப்பட்டிருந்த வார்த்தைகள் அவன் இரத்தத்தை உறைய வைத்தன.
மன்னித்துவிடு மீனா.
அந்த வார்த்தைகளின் கீழே ஒரு தேதி இருந்தது.
அது நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த தேதி.
பிரகாஷ் அந்தப் பெட்டியைத் திறக்க முயன்றான்.
பெட்டி பூட்டப்பட்டிருந்தது.
அவன் பூட்டை உடைத்தான்.
பெட்டியின் மூடியைத் திறந்தபோது உள்ளே இருந்து ஒரு குளிர்ந்த காற்று வெளியே வந்தது.
அந்தப் பெட்டியின் உள்ளே ஒரு பழைய நாட்குறிப்பு இருந்தது.
அதன் பக்கங்கள் மஞ்சள் நிறமாகியிருந்தன.
நாட்குறிப்பின் அடியில் ஒரு சிறிய துணி மூட்டை இருந்தது.
பிரகாஷ் அந்த மூட்டையை எடுத்தான்.
அதன் உள்ளே ஏதோ கனமாக இருந்தது.
அவன் மூட்டையை அவிழ்த்தான்.
அதன் உள்ளே ஒரு வெள்ளிக் கொலுசு இருந்தது.
சிறிய மணிகள் கொண்ட வெள்ளிக் கொலுசு.
யாழினி வரைந்த படத்தில் இருந்த அதே கொலுசு.
பிரகாஷின் கைகள் நடுங்கின.
அவன் கொலுசைக் கீழே வைத்தான்.
அந்தக் கொலுசு குளிராக இருந்தது.
அது ஏரியின் நீரில் இருந்து எடுத்தது போலக் குளிர்ந்திருந்தது.
ரேவதி அந்த அறையின் வாசலில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கொலுசைப் பார்த்ததும் கண்ணீர் விட்டாள்.
அவள் அதைத் தொடவில்லை.
பிரகாஷ் நாட்குறிப்பை எடுத்து முதல் பக்கத்தைத் திறந்தான்.
அது துரையின் நாட்குறிப்பு.
அதில் அவர் தன் வாழ்க்கையின் கடைசி நாட்களை எழுதியிருந்தார்.
அந்தப் பக்கங்களில் அவர் செய்த தவறு முழுவதும் எழுதப்பட்டிருந்தது.
***
நாட்குறிப்பின் முதல் பக்கத்தில் துரை எழுதியிருந்தார்.
இந்த நாட்குறிப்பை யார் படித்தாலும், நான் செய்த பாவத்தைத் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்.
நான் ஒரு குழந்தையைச் சாக விட்டேன்.
அந்தக் குற்றம் என்னை இறக்கும் வரை துரத்தியது.
பிரகாஷ் அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினான்.
அந்தப் பக்கத்தில் அந்த நாளின் கதை எழுதப்பட்டிருந்தது.
அது ஒரு மழைக்கால மாலை.
வானம் கறுத்திருந்தது.
ஏரியின் நீர் கரை புரண்டு ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
கண்ணன் தன் நண்பர்களுடன் ஏரிக்கரையில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்.
அவனுடன் மீனாவும் இருந்தாள்.
மீனா அந்த வீட்டில் வேலை செய்த ஒரு ஏழைப் பெண்ணின் மகள்.
அவள் கண்ணனுடன் தினமும் விளையாடுவாள்.
அவளுக்கு அந்த ஏரி மிகவும் பிடிக்கும்.
அவள் ஏரியின் கரையில் கிடந்த சிறிய கற்களைச் சேகரிப்பாள்.
அன்று மாலை கண்ணன் ஏரியில் மிதந்த ஒரு தாமரைப் பூவைப் பறிக்க முயன்றான்.
அவன் கால் வழுக்கி ஏரிக்குள் விழுந்தான்.
மீனா அவனைப் பிடிக்க முயன்றாள்.
அவளும் ஏரிக்குள் விழுந்தாள்.
ஏரியின் நீர் அன்று மிகவும் வேகமாக ஓடிக் கொண்டிருந்தது.
இரண்டு குழந்தைகளும் தண்ணீரில் தத்தளித்தார்கள்.
அவர்கள் உதவிக்காகக் கத்தினார்கள்.
துரை அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு ஓடி வந்தார்.
அவர் ஏரியின் கரையில் நின்று இரண்டு குழந்தைகளையும் பார்த்தார்.
கண்ணன் கரைக்கு அருகில் இருந்தான்.
மீனா நீரின் நடுவில் இருந்தாள்.
அவள் மேலும் மேலும் உள்ளே இழுக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
துரை ஒரு நொடி தயங்கினார்.
அந்த ஒரு நொடி எல்லாவற்றையும் மாற்றியது.
அவர் முதலில் தன் மகனை நோக்கிப் பாய்ந்தார்.
அவர் கண்ணனைக் கரைக்கு இழுத்தார்.
கண்ணன் உயிர் பிழைத்தான்.
அவன் இருமிக் கொண்டே கரையில் விழுந்தான்.
துரை மீனாவை நோக்கித் திரும்பியபோது அது மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது.
மீனாவின் தலை தண்ணீருக்குள் மூழ்கியது.
அவள் கை மட்டும் ஒரு முறை மேலே வந்தது.
பிறகு அந்தக் கையும் மறைந்தது.
ஏரியின் நீர் மீண்டும் அமைதியானது.
அது எதுவும் நடக்காதது போல அமைதியானது.
துரை ஏரியின் கரையில் மண்டியிட்டு அழுதார்.
ஆனால் அவர் அழுகை யாருக்கும் கேட்கவில்லை.
மழையின் சத்தம் அவர் அழுகையை மூடியது.
அன்று இரவு மீனாவின் உடல் கரையில் கிடைத்தது.
அவள் காலில் ஒரு கொலுசு மட்டும் இல்லை.
ஒரு கொலுசு கழன்று ஏரியில் விழுந்துவிட்டது என்று எல்லோரும் நினைத்தார்கள்.
ஆனால் உண்மை வேறு.
துரை அந்தக் கொலுசை ஏரியின் கரையில் கண்டெடுத்தார்.
அவர் அதை எடுத்து வீட்டுக்குக் கொண்டு வந்தார்.
அவர் அதை ஒரு பெட்டியில் வைத்து மறைக்கப்பட்ட அறையில் ஒளித்து வைத்தார்.
அந்தக் கொலுசு அவர் குற்றத்தின் சாட்சியாக இருந்தது.
அதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அவர் மனம் நடுங்கியது.
ஆனால் அதை ஏரிக்குத் திருப்பித் தர அவருக்குத் தைரியம் இல்லை.
நாட்குறிப்பின் அடுத்த பக்கங்களில் துரையின் வாழ்க்கை எழுதப்பட்டிருந்தது.
அந்த நாளுக்குப் பிறகு அவர் ஒரு நாளும் நிம்மதியாகத் தூங்கவில்லை.
ஒவ்வொரு இரவும் அவர் மீனாவின் குரலைக் கேட்டார்.
அவள் ஏரியிலிருந்து அவரை அழைத்தாள்.
ஒவ்வொரு மழைக்காலத்திலும் ஏரியின் நீர் வீட்டை நோக்கி வந்தது.
ஒவ்வொரு இரவும் வீட்டில் ஈரமான காலடித் தடங்கள் தோன்றின.
துரையின் மனைவி பயந்து வீட்டை விட்டுச் சென்றாள்.
கண்ணன் வளர்ந்து வேறு ஊருக்குச் சென்றான்.
அவன் தன் தந்தையைப் பார்க்க வருவதையே நிறுத்திவிட்டான்.
துரை அந்த வீட்டில் தனியாக வாழ்ந்தார்.
அவர் ஒவ்வொரு நாளும் மீனாவின் கொலுசைப் பார்த்து அழுதார்.
அவர் அதை ஏரிக்குத் திருப்பித் தர விரும்பினார்.
ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் அவர் ஏரியின் கரைக்குச் சென்றபோது அவர் கால்கள் நடுங்கின.
அவர் திரும்பி வந்துவிடுவார்.
நாட்குறிப்பின் கடைசிப் பக்கத்தில் ஒரே ஒரு வரி இருந்தது.
அந்தக் கொலுசை ஏரிக்குத் திருப்பித் தருபவர், மீனாவை அமைதிப்படுத்துவார்.
அவர் தைரியமாக இருக்க வேண்டும்.
அவர் சூரியன் உதிக்கும் நேரத்தில் ஏரிக்குச் செல்ல வேண்டும்.
அப்போது மட்டுமே அவள் அமைதியடைவாள்.
பிரகாஷ் நாட்குறிப்பை மூடினான்.
அவன் கைகள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
ரேவதி அவன் தோளில் கை வைத்தாள்.
நாம் அந்தக் கொலுசைத் திருப்பித் தர வேண்டும் என்றாள்.
பிரகாஷ் தலையசைத்தான்.
ஆனால் அவன் மனதில் பயம் இருந்தது.
அந்த இரவு வீட்டில் பயம் உச்சத்தை அடைந்தது.
நள்ளிரவில் வீட்டின் பின் கதவு தானாகத் திறந்தது.
ஏரியின் நீர் வீட்டுக்குள் நுழைந்தது.
நீர் நடுக்கூடத்தில் பரவியது.
அது யாழினியின் அறையை நோக்கி வந்தது.
ரேவதி அலறினாள்.
பிரகாஷ் யாழினியைத் தூக்கிக் கொண்டான்.
அவர்கள் மாடிக்கு ஓடினார்கள்.
நீர் படிக்கட்டுகளில் ஏறியது.
அது அவர்களைப் பின் தொடர்ந்தது.
மாடியின் மேலே சென்றபோது நீர் நின்றது.
அது படிக்கட்டின் கடைசிப் படியில் அலை போல நின்றது.
அந்த நீரில் ஒரு சிறுமியின் முகம் தெரிந்தது.
அது மீனாவின் முகம்.
அவள் கண்கள் கருப்பாக இருந்தன.
அவள் வாய் மெதுவாக அசைந்தது.
அவள் பாடிக் கொண்டிருந்தாள்.
அந்தப் பாட்டு இப்போது வீட்டுக்குள்ளேயே கேட்டது.
அது ஒரு தாலாட்டு.
ஒரு தாய் தன் குழந்தைக்குப் பாடும் தாலாட்டு.
ஆனால் அந்தத் தாலாட்டில் சோகம் இருந்தது.
அது அமைதியைக் கேட்டது.
யாழினி அந்த முகத்தைப் பார்த்தாள்.
அவள் பயப்படவில்லை.
அவள் மீனா, நீ கவலைப்படாதே, அப்பா உன் கொலுசைத் திருப்பித் தருவார் என்றாள்.
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் நீரில் இருந்த முகம் மறைந்தது.
நீர் மெதுவாகப் பின்வாங்கியது.
வீட்டின் தரை மீண்டும் காய்ந்தது.
அது ஒரு எச்சரிக்கை.
அவள் இன்னும் காத்திருக்கிறாள்.
ஆனால் அவள் பொறுமை முடிந்து கொண்டிருக்கிறது.
பிரகாஷ் அன்று இரவு முழுவதும் தூங்கவில்லை.
அவன் கொலுசை எடுத்து தன் கையில் வைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்தக் கொலுசு அவன் கையில் குளிர்ந்தது.
அவன் அதைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.
ஒரு சிறிய வெள்ளிக் கொலுசு.
அதில் இருந்த சிறிய மணிகள் மெதுவாக அசைந்தன.
காற்று இல்லாத அறையில் அவை அசைந்தன.
அவை ஏதோ சொல்வது போல ஒலித்தன.
பிரகாஷ் அந்த ஒலியைக் கேட்டான்.
அது ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பு போல இருந்தது.
அவன் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அவன் மீனாவுக்காக அழுதான்.
அவன் துரைக்காகவும் அழுதான்.
ஒரு தந்தை தன் மகனைக் காப்பாற்றியது தவறு அல்ல.
ஆனால் இன்னொரு குழந்தையைச் சாக விட்டது தவறு.
அந்தத் தவறு நாற்பது ஆண்டுகளாக இந்த வீட்டைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது.
விடியற்காலையில் பிரகாஷ் ஒரு முடிவு எடுத்தான்.
அவன் கொலுசை ஏரிக்குத் திருப்பித் தரப் போகிறான்.
நாட்குறிப்பு சொன்னது போல சூரியன் உதிக்கும் நேரத்தில்.
அவன் ரேவதியிடம் தன் முடிவைச் சொன்னான்.
ரேவதி அவன் கையைப் பிடித்தாள்.
நானும் வருவேன் என்றாள்.
யாழினியும் வருவாள் என்றாள்.
மீனா யாழினியை விரும்புகிறாள்.
அவள் இருந்தால் மீனா அமைதியடைவாள்.
பிரகாஷ் தலையசைத்தான்.
அவர்கள் மூவரும் விடியலுக்காகக் காத்திருந்தார்கள்.
அன்று இரவு வீடு மிகவும் அமைதியாக இருந்தது.
ஏரியின் நீர் அசையவில்லை.
பாட்டு கேட்கவில்லை.
காலடித் தடங்கள் தோன்றவில்லை.
அது ஒரு புயலுக்கு முன் இருக்கும் அமைதி போல இருந்தது.
ரேவதி யாழினியைத் தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டாள்.
யாழினி தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் முகம் அமைதியாக இருந்தது.
அவள் கனவில் சிரித்தாள்.
அவள் கனவில் மீனாவுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.
நள்ளிரவில் வீட்டின் எல்லா விளக்குகளும் திடீரென்று அணைந்தன.
வீடு முழுவதும் இருள் சூழ்ந்தது.
பிரகாஷ் எழுந்து விளக்கைப் போட முயன்றான்.
விளக்கு எரியவில்லை.
மின்சாரம் இல்லை.
அப்போது வீட்டின் உள்ளே ஒரு குளிர்ந்த காற்று வீசியது.
அந்தக் காற்றில் ஏரியின் வாசனை இருந்தது.
யாரோ வீட்டுக்குள் நடப்பது போல சத்தம் கேட்டது.
சிறிய காலடிகளின் சத்தம்.
அவை யாழினியின் அறையை நோக்கிச் சென்றன.
ரேவதி யாழினியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
பிரகாஷ் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றினான்.
அந்த வெளிச்சத்தில் அவன் ஒரு உருவத்தைப் பார்த்தான்.
ஒரு சிறுமி அறையின் மூலையில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் நீல நிறப் பாவாடை அணிந்திருந்தாள்.
அவள் தலைமுடி ஈரமாக இருந்தது.
அவள் காலில் ஒரு கொலுசு மட்டும் இருந்தது.
இன்னொரு கால் வெறுமையாக இருந்தது.
அவள் பிரகாஷைப் பார்த்தாள்.
அவள் கண்கள் கருப்பாக இருந்தன.
ஆனால் அந்தக் கண்களில் கோபம் இல்லை.
அந்தக் கண்களில் சோகம் மட்டும் இருந்தது.
அவள் கையை நீட்டினாள்.
அவள் எதையோ கேட்பது போல இருந்தது.
பிரகாஷ் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.
அவன் உடல் நடுங்கியது.
ஆனால் அவன் பயத்தை விட அனுதாபம் அதிகமாக இருந்தது.
அவன் கொலுசை எடுத்து அவளை நோக்கி நீட்டினான்.
இது உன்னுடையது, காலையில் ஏரிக்குத் திருப்பித் தருகிறேன் என்றான்.
அவன் குரல் நடுங்கியது.
அந்தச் சிறுமி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவள் முகத்தில் ஒரு சிறிய புன்னகை தோன்றியது.
பிறகு அவள் மறைந்துவிட்டாள்.
விளக்குகள் மீண்டும் எரிந்தன.
வீடு மீண்டும் அமைதியானது.
பிரகாஷும் ரேவதியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் அதே உருவத்தைப் பார்த்திருந்தார்கள்.
அது கனவு அல்ல.
அது உண்மை.
***
விடியற்காலை நான்கு மணிக்கு பிரகாஷ் எழுந்தான்.
வானம் இன்னும் இருட்டாக இருந்தது.
கிழக்கில் ஒரு மெல்லிய வெளிச்சம் தோன்றத் தொடங்கியிருந்தது.
அவன் ரேவதியையும் யாழினியையும் எழுப்பினான்.
யாழினி தூக்கக் கலக்கத்துடன் எழுந்தாள்.
அவள் கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டாள்.
அப்பா, இன்னிக்கு மீனா சந்தோஷமா இருப்பா என்றாள்.
அவள் குரலில் பயம் இல்லை.
அவள் குரலில் நம்பிக்கை இருந்தது.
பிரகாஷ் கொலுசை ஒரு சிறிய துணியில் மடித்து எடுத்துக் கொண்டான்.
அவன் அதைத் தன் சட்டைப் பையில் வைத்தான்.
அவர்கள் மூவரும் வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தார்கள்.
வெளியே குளிர் காற்று வீசியது.
ஏரியின் மேல் மூடுபனி மிதந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த மூடுபனி ஏரியை ஒரு கனவு போலக் காட்டியது.
அவர்கள் ஏரியின் கரையை நோக்கி நடந்தார்கள்.
ஒவ்வொரு அடியும் அவர்களுக்கு கனமாக இருந்தது.
பிரகாஷ் யாழினியின் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டான்.
ரேவதி அவன் கையைப் பிடித்தாள்.
அவர்கள் மூவரும் ஒருவரை ஒருவர் பிடித்துக் கொண்டு நடந்தார்கள்.
ஏரியின் கரைக்கு வந்தபோது சூரியன் உதிக்கத் தொடங்கியது.
கிழக்கு வானம் சிவப்பாக மாறியது.
ஏரியின் நீர் தங்க நிறத்தில் மின்னியது.
அந்த நேரத்தில் ஏரி மிகவும் அழகாக இருந்தது.
ஆனால் அந்த அழகின் உள்ளே ஒரு சோகம் இருந்தது.
பிரகாஷ் கொலுசைப் பையிலிருந்து எடுத்தான்.
அவன் அதைத் தன் உள்ளங்கையில் வைத்தான்.
அந்தக் கொலுசு காலை வெளிச்சத்தில் மின்னியது.
அதன் சிறிய மணிகள் மெதுவாக ஒலித்தன.
அவன் கண்களை மூடிக் கொண்டான்.
மீனா, உன்னை மன்னித்துவிடு என்று கேட்க முடியாது என்றான்.
ஆனால் உன் கொலுசை உன்னிடம் திருப்பித் தருகிறேன் என்றான்.
நீ அமைதியடைய வேண்டும் என்றான்.
அவன் குரல் நடுங்கியது.
அவன் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ரேவதி அவன் தோளில் கை வைத்தாள்.
அவளும் கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.
மீனா, நீ இனிமேல் தனியாக இருக்க மாட்டாய் என்றாள்.
உன்னை யாரும் மறக்க மாட்டார்கள் என்றாள்.
யாழினி ஏரியைப் பார்த்தாள்.
அவள் மெதுவாக, மீனா, இதோ உன் கொலுசு என்றாள்.
அப்பா உனக்குத் திருப்பித் தருகிறார் என்றாள்.
அவள் குரல் தெளிவாக இருந்தது.
அவள் குரலில் பயம் இல்லை.
பிரகாஷ் மெதுவாக ஏரியின் நீரில் இறங்கினான்.
நீர் அவன் கால்களைத் தொட்டது.
அந்த நீர் குளிராக இருந்தது.
ஆனால் அது அவனைப் பயமுறுத்தவில்லை.
அவன் மேலும் ஒரு அடி எடுத்து வைத்தான்.
நீர் அவன் முழங்கால் வரை வந்தது.
அவன் கொலுசை இரண்டு கைகளிலும் ஏந்தினான்.
பிறகு அவன் அதை மெதுவாக நீரில் விட்டான்.
கொலுசு நீரில் மூழ்கியது.
அது மெதுவாக அடியில் சென்றது.
அதன் மணிகள் ஒரு முறை ஒலித்தன.
அந்த ஒலி நீருக்குள் மெதுவாக மறைந்தது.
ஒரு நொடி எல்லாம் அமைதியாக இருந்தது.
பிறகு ஏரியின் நீர் அசையத் தொடங்கியது.
அது மெதுவாக அசைந்தது.
அந்த அசைவு ஒரு அலை போல இருந்தது.
அந்த அலை கரையை நோக்கி வந்தது.
அது பிரகாஷின் கால்களைத் தொட்டது.
அந்தத் தொடுதல் மென்மையாக இருந்தது.
அது ஒரு குழந்தையின் கை தொடுவது போல இருந்தது.
பிரகாஷ் கண்களைத் திறந்தான்.
ஏரியின் நடுவில் மீனா நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் நீரின் மேல் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் காலில் இரண்டு கொலுசுகளும் இருந்தன.
அவள் முகம் இப்போது தெளிவாக இருந்தது.
அவள் ஒரு அழகான சிறுமி.
அவள் கண்கள் இப்போது கருப்பாக இல்லை.
அவள் கண்கள் தெளிவாக இருந்தன.
அவள் முகத்தில் ஒரு புன்னகை இருந்தது.
அது நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு வந்த புன்னகை.
அவள் யாழினியைப் பார்த்தாள்.
அவள் கையை அசைத்தாள்.
யாழினி அவளைப் பார்த்துக் கையை அசைத்தாள்.
அவள் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.
மீனா பிரகாஷையும் ரேவதியையும் பார்த்தாள்.
அவள் தலையை அசைத்தாள்.
அது ஒரு நன்றி.
ஒரு விடைபெறுதல்.
ஒரு அமைதி.
சூரியன் முழுவதுமாக உதித்தது.
அதன் ஒளி ஏரியின் மேல் விழுந்தது.
அந்த ஒளியில் மீனாவின் உருவம் மெதுவாக மறைந்தது.
அவள் நீருக்குள் இறங்கினாள்.
அவள் முகம் மட்டும் கடைசியாகத் தெரிந்தது.
அவள் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
பிறகு அவள் முழுவதுமாக மறைந்துவிட்டாள்.
ஏரியின் நீர் மீண்டும் அமைதியானது.
ஆனால் இந்த அமைதி வேறு.
இது பயத்தின் அமைதி அல்ல.
இது நிம்மதியின் அமைதி.
பிரகாஷ் கரைக்குத் திரும்பினான்.
அவன் கால்கள் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.
ஆனால் அவன் மனம் இலேசாக இருந்தது.
நாற்பது ஆண்டுகளாக இந்த வீட்டை அழுத்திய பாரம் இப்போது இறங்கியது போல இருந்தது.
ரேவதி அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.
அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
ஆனால் அது சோகத்தின் கண்ணீர் அல்ல.
அது நிம்மதியின் கண்ணீர்.
யாழினி அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துச் சிரித்தாள்.
மீனா போயிட்டா அம்மா, அவ சந்தோஷமா போயிட்டா என்றாள்.
அவள் இனிமே வரமாட்டா, அவளுக்கு இனிமே குளிராது என்றாள்.
அவர்கள் மூவரும் வீட்டை நோக்கி நடந்தார்கள்.
சூரியன் உயர்ந்து கொண்டிருந்தது.
ஏரியின் நீர் கரையிலிருந்து பின்வாங்கியிருந்தது.
அது இப்போது வீட்டிலிருந்து பத்து அடி தொலைவில் இருந்தது.
அது முன்பு இருந்த இடத்துக்குத் திரும்பியிருந்தது.
வீட்டின் வாசல் படிகள் காய்ந்திருந்தன.
வீட்டின் சுவர்கள் இனி ஈரமாக இல்லை.
வீடு மீண்டும் ஒரு சாதாரண வீடாக இருந்தது.
அன்று காலையில் யாழினி ஒரு புதிய படம் வரைந்தாள்.
அந்தப் படத்தில் ஏரி இருந்தது.
ஏரியின் கரையில் ஒரு சிறுமி நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கையை அசைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.
அவள் காலில் இரண்டு கொலுசுகளும் இருந்தன.
அந்தப் படத்தின் கீழே யாழினி எழுதினாள்.
மீனா அக்கா.
ரேவதி அந்தப் படத்தைப் பார்த்தாள்.
அவள் அதைத் தன் அறையில் மாட்டினாள்.
அது ஒரு நினைவு.
ஒரு சிறுமியின் நினைவு.
அவளை யாரும் இனி மறக்க மாட்டார்கள்.
***
அதற்குப் பிறகு வந்த நாட்களில் வீடு முழுவதுமாக மாறியது.
இரவில் பாட்டு கேட்கவில்லை.
காலையில் ஈரமான காலடித் தடங்கள் தோன்றவில்லை.
ஏரியின் நீர் வீட்டை நோக்கி வரவில்லை.
அது தன் கரைக்குள்ளேயே அமைதியாக இருந்தது.
யாழினி இரவில் நிம்மதியாகத் தூங்கினாள்.
அவள் இனி தூக்கத்தில் நடக்கவில்லை.
அவள் இனி ஏரியை நோக்கிச் செல்லவில்லை.
அவள் மீண்டும் ஒரு சாதாரணக் குழந்தையாக விளையாடத் தொடங்கினாள்.
அவள் தோட்டத்தில் ஓடினாள்.
அவள் மாமரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்து படம் வரைந்தாள்.
அவள் படங்களில் இப்போது சூரியனும் பூக்களும் பறவைகளும் இருந்தன.
மீனாவின் படம் ஒன்று மட்டும் அவள் அறையில் இருந்தது.
அதை அவள் ஒவ்வொரு நாளும் பார்த்தாள்.
ஒரு நாள் கமலா பாட்டி வீட்டுக்கு வந்தாள்.
அவள் கையில் ஒரு சிறிய மல்லிகைச் செடி இருந்தது.
அவள் அதை ரேவதியிடம் கொடுத்தாள்.
இதை ஏரியின் கரையில் நடுங்கள் என்றாள்.
மீனாவுக்கு மல்லிகைப் பூ மிகவும் பிடிக்கும் என்றாள்.
ரேவதி அந்தச் செடியை வாங்கிக் கொண்டாள்.
அவள் கண்கள் கலங்கின.
பாட்டி, மீனாவின் அம்மாவுக்கு என்ன ஆச்சு என்று கேட்டாள்.
கமலா பாட்டி ஒரு நீண்ட மூச்சு விட்டாள்.
மீனாவின் அம்மா பெயர் வள்ளி என்றாள்.
அவள் அந்த வீட்டில் வேலை செய்தாள்.
மீனா இறந்த பிறகு அவள் ஊரை விட்டுச் சென்றாள்.
அவள் எங்கே சென்றாள் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை.
அவள் மகளுக்காக அவள் ஒவ்வொரு நாளும் அழுதாள் என்று ஊரில் சொல்வார்கள்.
துரை அவளுக்கு எந்த உதவியும் செய்யவில்லை.
அவர் அவளுக்கு ஒரு ரூபாய் கூடக் கொடுக்கவில்லை.
அவர் தன் குற்றத்தை மறைக்க மட்டுமே நினைத்தார்.
கமலா பாட்டி ஏரியைப் பார்த்தாள்.
துரை இறந்தபோது அவர் பக்கத்தில் யாரும் இல்லை என்றாள்.
அவர் தனியாக இறந்தார்.
அவர் மகன் கண்ணன் கடைசி வரை வரவில்லை.
கண்ணன் தன் தந்தை செய்ததைத் தெரிந்து கொண்டான்.
அவன் அதைத் தாங்க முடியாமல் ஊரை விட்டுச் சென்றான்.
அவன் தன் உயிரைக் காப்பாற்றியதற்காகத் தன் தந்தை இன்னொரு குழந்தையைச் சாக விட்டார் என்பதை அவனால் மறக்க முடியவில்லை.
ரேவதி அந்தக் கதையைக் கேட்டு அமைதியாக இருந்தாள்.
அவள் மல்லிகைச் செடியை ஏரியின் கரையில் நட்டாள்.
யாழினி அவளுக்கு உதவினாள்.
அவள் செடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றினாள்.
மீனா அக்காவுக்கு இந்தப் பூ பிடிக்கும் என்றாள்.
அவள் ஒவ்வொரு நாளும் அந்தச் செடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுவேன் என்றாள்.
கமலா பாட்டி அவள் தலையைத் தடவினாள்.
நீ நல்ல பொண்ணு என்றாள்.
மீனா உன்னை மறக்க மாட்டாள் என்றாள்.
அன்று மாலை பிரகாஷ் வங்கியிலிருந்து திரும்பியபோது வீடு வேறு மாதிரி இருந்தது.
வீட்டின் சன்னல்கள் திறந்திருந்தன.
வீட்டுக்குள் வெளிச்சம் வந்து கொண்டிருந்தது.
சமையலறையிலிருந்து நல்ல வாசனை வந்தது.
யாழினி தோட்டத்தில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் சிரிப்பு முழு வீட்டையும் நிறைத்தது.
பிரகாஷ் வீட்டின் முன் நின்று ஏரியைப் பார்த்தான்.
ஏரியின் நீர் அமைதியாக இருந்தது.
அந்த அமைதி இப்போது அவனுக்குப் பயமாக இல்லை.
அந்த அமைதி அவனுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.
அவன் வீட்டுக்குள் சென்றான்.
ரேவதி அவனுக்குத் தேநீர் கொடுத்தாள்.
அவர்கள் இருவரும் மாமரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்தார்கள்.
அவர்கள் நீண்ட நேரம் எதுவும் பேசவில்லை.
அவர்கள் மௌனமாக ஏரியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அந்த மௌனத்தில் நிம்மதி இருந்தது.
அடுத்த வாரம் பிரகாஷ் மறைக்கப்பட்ட அறையைச் சரி செய்தான்.
அவன் அந்த அறையின் சுவரை மீண்டும் கட்டினான்.
ஆனால் அவன் சுவரில் இருந்த எழுத்துகளை அழிக்கவில்லை.
மன்னித்துவிடு மீனா என்ற வார்த்தைகள் அங்கேயே இருந்தன.
அவன் அந்த அறையை ஒரு சிறிய நூலகமாக மாற்றினான்.
அவன் அங்கே யாழினியின் புத்தகங்களை வைத்தான்.
அந்த அறை இப்போது இருட்டாக இல்லை.
அந்த அறையில் வெளிச்சம் இருந்தது.
அந்த அறையில் புத்தகங்களின் வாசனை இருந்தது.
யாழினி அந்த அறையில் உட்கார்ந்து படித்தாள்.
அவள் அந்த அறையை மிகவும் விரும்பினாள்.
ஒரு நாள் அவள் அந்த அறையில் உட்கார்ந்து ஒரு புதிய படம் வரைந்தாள்.
அந்தப் படத்தில் ஒரு வீடு இருந்தது.
அந்த வீட்டின் முன் ஒரு ஏரி இருந்தது.
ஏரியின் கரையில் இரண்டு சிறுமிகள் நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.
ஒருத்தி யாழினி.
இன்னொருத்தி மீனா.
அவர்கள் இருவரும் கைகோத்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
ரேவதி அந்தப் படத்தைப் பார்த்தாள்.
அவள் அதை மீனாவின் படத்தின் அருகில் மாட்டினாள்.
இரண்டு படங்களும் இப்போது அருகருகே இருந்தன.
ஒரு படத்தில் மீனா தனியாக இருந்தாள்.
இன்னொரு படத்தில் அவள் தனியாக இல்லை.
மழைக்காலம் வந்தபோது பிரகாஷ் சற்று பயந்தான்.
ஏரியின் நீர் உயருமா என்று அவன் நினைத்தான்.
மழை இரண்டு நாட்கள் பெய்தது.
ஏரியின் நீர் சற்று உயர்ந்தது.
ஆனால் அது வீட்டை நோக்கி வரவில்லை.
அது தன் கரைக்குள்ளேயே இருந்தது.
வீட்டின் வாசல் காய்ந்திருந்தது.
வீட்டின் தரையில் ஈரம் இல்லை.
அன்று இரவு பிரகாஷ் நிம்மதியாகத் தூங்கினான்.
அவன் கனவில் மீனாவைப் பார்த்தான்.
அவள் ஏரியின் கரையில் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கையில் மல்லிகைப் பூ இருந்தது.
அவள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.
பிறகு அவள் திரும்பி ஏரியை நோக்கி நடந்தாள்.
அவள் நீரில் இறங்கவில்லை.
அவள் கரையில் நின்று பூக்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
பிரகாஷ் விழித்தபோது அவன் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.
அது பயத்தின் சிரிப்பு அல்ல.
அது நிம்மதியின் சிரிப்பு.
ஒரு மாதம் கழித்து யாழினி பள்ளிக்குச் செல்லத் தொடங்கினாள்.
அவள் புதிய பள்ளியில் புதிய நண்பர்களைப் பெற்றாள்.
அவள் ஒவ்வொரு நாளும் பள்ளியிலிருந்து வந்ததும் ஏரியின் கரைக்குச் சென்றாள்.
அவள் மல்லிகைச் செடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றினாள்.
அந்தச் செடி வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
அதில் சிறிய மொட்டுகள் தோன்றியிருந்தன.
யாழினி அந்த மொட்டுகளைப் பார்த்து மகிழ்ந்தாள்.
அவள் மீனா அக்காவிடம் பேசுவது போல அந்தச் செடியிடம் பேசினாள்.
அவள் பள்ளியில் நடந்தவற்றை எல்லாம் அந்தச் செடியிடம் சொன்னாள்.
ரேவதி அதைப் பார்த்து சிரித்தாள்.
அவள் மகள் இப்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாள்.
அதுதான் அவளுக்கு முக்கியம்.
ஒரு மாலை நேரத்தில் கமலா பாட்டி மீண்டும் வந்தாள்.
அவள் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தாள்.
இந்த வீடு இப்போது நல்ல வீடாகிவிட்டது என்றாள்.
இதில் இனி பயம் இல்லை என்றாள்.
மீனா அமைதியடைந்துவிட்டாள் என்றாள்.
அவள் ரேவதியின் கையைப் பிடித்தாள்.
நீங்கள் செய்தது மிகப் பெரிய காரியம் என்றாள்.
துரையால் செய்ய முடியாததை நீங்கள் செய்தீர்கள் என்றாள்.
அவர் பயந்தார், நீங்கள் பயப்படவில்லை என்றாள்.
ரேவதி அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
நாங்கள் பயந்தோம் பாட்டி, ஆனால் வேறு வழி இல்லை என்றாள்.
எங்கள் மகளுக்காக நாங்கள் செய்தோம் என்றாள்.
கமலா பாட்டி சிரித்தாள்.
அதுதான் தைரியம் என்றாள்.
பயந்தாலும் சரியானதைச் செய்வதுதான் தைரியம் என்றாள்.
***
ஒரு வருடம் கழித்து மல்லிகைச் செடி பூத்தது.
அதில் வெள்ளை நிறப் பூக்கள் நிறைந்திருந்தன.
அந்தப் பூக்களின் வாசனை முழு ஏரிக்கரையையும் நிறைத்தது.
யாழினி ஒரு பூவைப் பறித்து தன் தலையில் வைத்துக் கொண்டாள்.
அவள் மீனா அக்காவுக்கு நன்றி சொன்னாள்.
அன்று யாழினியின் ஏழாவது பிறந்தநாள்.
அவர்கள் ஏரியின் கரையில் ஒரு சிறிய கொண்டாட்டம் நடத்தினார்கள்.
கமலா பாட்டியும் வந்திருந்தாள்.
அவள் யாழினிக்கு ஒரு புதிய வரைபடப் புத்தகத்தைக் கொடுத்தாள்.
யாழினி அதை வாங்கிக் கொண்டு மகிழ்ந்தாள்.
அவள் அன்று மாலை ஏரியின் கரையில் உட்கார்ந்து ஒரு படம் வரைந்தாள்.
அந்தப் படத்தில் ஏரியும் வீடும் மல்லிகைச் செடியும் இருந்தன.
அந்தப் படத்தில் மீனா இல்லை.
ஆனால் ஏரியின் நீரில் இரண்டு கொலுசுகள் மின்னிக் கொண்டிருந்தன.
அவை நீருக்குள் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தன.
ரேவதி அந்தப் படத்தைப் பார்த்தாள்.
அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவள் யாழினியின் தலையைத் தடவினாள்.
அன்று இரவு வீட்டில் எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள்.
பிரகாஷ் ஒரு புதிய புத்தகத்தை வாங்கி வந்திருந்தான்.
அவன் அதை யாழினிக்குக் கொடுத்தான்.
அது கதைகள் நிறைந்த புத்தகம்.
யாழினி அதைத் திறந்து படிக்கத் தொடங்கினாள்.
அவள் கதைகளை வாசிப்பதில் மகிழ்ந்தாள்.
ரேவதி சமையலறையில் இனிப்பு செய்து கொண்டிருந்தாள்.
வீடு முழுவதும் இனிப்பின் வாசனை பரவியது.
அந்த வீடு இப்போது உண்மையிலேயே ஒரு வீடாக இருந்தது.
அது ஒரு குடும்பத்தின் வீடு.
அது ஒரு மகிழ்ச்சியான வீடு.
ஒரு நாள் இரவு பெரிய புயல் வந்தது.
காற்று வேகமாக வீசியது.
மழை கொட்டியது.
ஏரியின் நீர் அலைகளாக எழுந்தது.
பிரகாஷ் சன்னல் வழியாகப் பார்த்தான்.
அவன் மனதில் ஒரு சிறிய பயம் தோன்றியது.
ஆனால் ஏரியின் நீர் வீட்டை நோக்கி வரவில்லை.
அது தன் கரைக்குள்ளேயே அலைகளாக எழுந்து அடங்கியது.
வீட்டின் வாசல் காய்ந்திருந்தது.
வீட்டின் தரையில் ஈரம் இல்லை.
புயல் முழு இரவும் நீடித்தது.
காலையில் புயல் ஓய்ந்தது.
ஏரியின் நீர் மீண்டும் அமைதியானது.
மல்லிகைச் செடி அப்படியே இருந்தது.
அதன் பூக்கள் கொட்டவில்லை.
பிரகாஷ் அந்தச் செடியைப் பார்த்தான்.
அவன் மனதில் நிம்மதி வந்தது.
அந்த வீட்டின் கதை முடிந்துவிட்டது.
அந்த ஏரியின் கதை முடிந்துவிட்டது.
ஒரு மாலை நேரத்தில் ரேவதி கமலா பாட்டியிடம் கேட்டாள்.
பாட்டி, மீனாவின் ஆத்மா இனிமேல் வராதா என்று கேட்டாள்.
கமலா பாட்டி சிரித்தாள்.
அவள் அமைதியடைந்துவிட்டாள் என்றாள்.
அவளுக்கு வேண்டியது கிடைத்துவிட்டது.
அவள் கொலுசு அவளிடம் திரும்பிவிட்டது.
அவளை யாரும் மறக்கவில்லை என்பது அவளுக்குத் தெரிந்துவிட்டது.
அவள் இனி யாரையும் துன்புறுத்த மாட்டாள்.
அவள் இனி யாரையும் அழைக்க மாட்டாள்.
அவள் இப்போது நிம்மதியாக இருக்கிறாள்.
ரேவதி அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு நிம்மதியடைந்தாள்.
அவள் வீட்டைப் பார்த்தாள்.
அந்த வீடு அவளுக்கு இப்போது மிகவும் பிடித்திருந்தது.
அது அவள் குடும்பத்தின் வீடு.
அது அவள் மகள் வளரும் வீடு.
அது அவள் கணவன் திரும்பி வரும் வீடு.
அந்த வீட்டில் இனி பயம் இல்லை.
அந்த வீட்டில் அன்பு மட்டும் இருக்கிறது.
பிரகாஷ் ஒரு நாள் தன் நாட்குறிப்பில் எழுதினான்.
அவன் துரையின் நாட்குறிப்பைப் படித்த நாளிலிருந்து அவன் தன் நாட்குறிப்பை எழுதத் தொடங்கினான்.
அவன் எழுதினான்.
இந்த வீடு எனக்கு ஒன்றைக் கற்றுக் கொடுத்தது.
ஒரு தவறை மறைப்பது அதைப் பெரிதாக்கும்.
ஒரு தவறை ஒப்புக் கொள்வது அதை முடிக்கும்.
துரை தன் தவறை மறைத்தார்.
அது நாற்பது ஆண்டுகள் வாழ்ந்தது.
நாங்கள் அந்தத் தவறைத் திருத்தினோம்.
அது ஒரே நாளில் முடிந்தது.
அவன் நாட்குறிப்பை மூடி வைத்தான்.
அவன் அதை மறைக்கப்பட்ட அறையில் வைத்தான்.
அந்த அறையில் இப்போது இரண்டு நாட்குறிப்புகள் இருந்தன.
ஒன்று துரையின் நாட்குறிப்பு.
இன்னொன்று பிரகாஷின் நாட்குறிப்பு.
ஒன்று குற்றத்தின் கதை.
இன்னொன்று மன்னிப்பின் கதை.
யாழினி ஒரு நாள் அந்த அறையில் உட்கார்ந்து படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் திடீரென்று தன் அம்மாவை அழைத்தாள்.
அம்மா, இந்த அறையில ஒரு வாசனை வருது என்றாள்.
அது மல்லிகைப் பூ வாசனை என்றாள்.
ரேவதி அந்த அறைக்குள் வந்தாள்.
அவளும் அந்த வாசனையை உணர்ந்தாள்.
அது மல்லிகைப் பூவின் வாசனை.
ஆனால் அந்த அறையில் மல்லிகைப் பூ இல்லை.
அந்த வாசனை ஏரியின் கரையிலிருந்து வந்தது.
காற்று அதைக் கொண்டு வந்தது.
அல்லது மீனா அதைக் கொண்டு வந்தாள்.
ரேவதி சிரித்தாள்.
அவள் அந்த வாசனையை ஆழமாக மூச்சிழுத்தாள்.
அது அவளுக்குப் பயமாக இல்லை.
அது அவளுக்கு இனிமையாக இருந்தது.
***
அந்த வீட்டுக்கு வந்து ஒரு வருடம் ஆன நாளில் ரேவதி ஒரு சிறிய பூஜை நடத்தினாள்.
அவள் வீட்டின் முன் மாமரத்தின் கீழ் விளக்கு ஏற்றினாள்.
அவள் ஏரியின் கரையில் மல்லிகைப் பூக்களை வைத்தாள்.
அவள் அம்மாவும் அன்று வீட்டுக்கு வந்திருந்தாள்.
அவள் பெயர் லட்சுமி.
அவளுக்கு வயது ஐம்பத்தைந்து.
அவள் சென்னையிலிருந்து வந்திருந்தாள்.
அவள் வீட்டைப் பார்த்ததும் மகிழ்ந்தாள்.
இந்த வீடு நல்ல வீடு என்றாள்.
இதில் ஒரு அமைதி இருக்கிறது என்றாள்.
ரேவதி அவள் அம்மாவிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லவில்லை.
அவள் மீனாவைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை.
அவள் கொலுசைப் பற்றிச் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அவள் அம்மா அவள் முகத்தைப் பார்த்தாள்.
நீ ஏதோ மாறியிருக்கிறாய் என்றாள்.
நீ முன்பை விட அமைதியாக இருக்கிறாய் என்றாள்.
ரேவதி சிரித்தாள்.
இந்த வீடு எனக்கு நிறையக் கற்றுக் கொடுத்தது அம்மா என்றாள்.
அன்று மாலை பிரகாஷ் துரையின் நாட்குறிப்பை மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தான்.
அவன் அதன் பக்கங்களை மெதுவாகத் திருப்பினான்.
ஒரு பக்கத்தின் நடுவில் ஒரு சிறிய புகைப்படம் இருந்தது.
அது ஒரு பழைய கருப்பு வெள்ளைப் புகைப்படம்.
அதில் ஒரு சிறுமி நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அவள் நீல நிறப் பாவாடை அணிந்திருந்தாள்.
அவள் காலில் வெள்ளிக் கொலுசு இருந்தது.
அது மீனா.
அவள் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.
அவள் கையில் ஒரு மல்லிகைப் பூ இருந்தது.
புகைப்படத்தின் பின்னால் ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது.
மீனா, எட்டு வயது.
பிரகாஷ் அந்தப் புகைப்படத்தை ரேவதியிடம் காட்டினான்.
ரேவதி அதைப் பார்த்ததும் கண்ணீர் விட்டாள்.
அவள் அந்தப் புகைப்படத்தைத் தன் கையில் வைத்துக் கொண்டாள்.
அவள் அதை மீனாவின் படத்தின் அருகில் வைத்தாள்.
இப்போது அங்கே மூன்று படங்கள் இருந்தன.
யாழினி வரைந்த இரண்டு படங்கள்.
ஒரு பழைய புகைப்படம்.
மூன்றும் ஒரே சிறுமியைக் காட்டின.
அந்தச் சிறுமி இனி மறக்கப்பட மாட்டாள்.
அன்று இரவு யாழினி தன் அம்மாவிடம் கேட்டாள்.
அம்மா, மீனா அக்காவைப் பற்றி என் டீச்சர்கிட்ட சொல்லலாமா என்றாள்.
ரேவதி அவளைப் பார்த்தாள்.
நீ என்ன சொல்ல விரும்புகிறாய் என்று கேட்டாள்.
யாழினி சொன்னாள்.
மீனா அக்கா ரொம்ப நல்ல பொண்ணு, அவளை எல்லாரும் தெரிஞ்சுக்கணும் என்றாள்.
அவள் கதையை எல்லாரும் கேட்கணும் என்றாள்.
ரேவதி அவள் தலையைத் தடவினாள்.
நீ சொல்லலாம் என்றாள்.
ஆனால் அது ஒரு சோகமான கதை என்று சொல்லு என்றாள்.
அது ஒரு நல்ல முடிவு உள்ள கதை என்றும் சொல்லு என்றாள்.
மறுநாள் யாழினி பள்ளியில் தன் ஆசிரியரிடம் மீனாவைப் பற்றிச் சொன்னாள்.
அவள் ஆசிரியர் அந்தக் கதையைக் கேட்டு அமைதியாக இருந்தார்.
அவர் யாழினியின் தலையைத் தடவினார்.
நீ ஒரு நல்ல கதை சொன்னாய் என்றார்.
அந்தக் கதையில் ஒரு பாடம் இருக்கிறது என்றார்.
ஒரு குழந்தையை யாரும் மறக்கக் கூடாது என்றார்.
யாழினி மகிழ்ச்சியாக வீட்டுக்குத் திரும்பினாள்.
அவள் தன் அம்மாவிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னாள்.
ரேவதி அவளை அணைத்துக் கொண்டாள்.
அன்று மாலை கமலா பாட்டி ஊர்க் குழந்தைகளிடம் மீனாவின் கதையைச் சொன்னாள்.
அவள் அந்தக் கதையை ஒரு பாடமாகச் சொன்னாள்.
ஒரு குழந்தையைக் காப்பாற்ற மறுப்பது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்று சொன்னாள்.
அந்தக் குழந்தையை நினைப்பது எவ்வளவு முக்கியம் என்று சொன்னாள்.
ஊர்க் குழந்தைகள் அந்தக் கதையைக் கேட்டார்கள்.
அவர்கள் ஏரியின் கரையில் மல்லிகைப் பூக்களை வைத்தார்கள்.
அவர்கள் மீனாவுக்காக ஒரு சிறிய விளக்கு ஏற்றினார்கள்.
அந்த விளக்கு ஏரியின் கரையில் எரிந்து கொண்டிருந்தது.
அதன் ஒளி ஏரியின் நீரில் விழுந்தது.
அந்த ஒளி மெதுவாக அசைந்து கொண்டிருந்தது.
அது ஒரு நினைவின் ஒளி.
அது ஒரு அன்பின் ஒளி.
பிரகாஷ் அந்த விளக்கைப் பார்த்தான்.
அவன் மனதில் ஒரு எண்ணம் வந்தது.
ஒரு குழந்தை இறந்துவிட்டால் அவள் முழுவதுமாகப் போய்விட மாட்டாள்.
அவள் நினைவு வாழும்.
அவள் கதை வாழும்.
அவளை நினைப்பவர்கள் இருக்கும் வரை அவள் வாழ்வாள்.
மீனாவை இப்போது பலர் நினைக்கிறார்கள்.
அவள் இனி தனியாக இல்லை.
அன்று இரவு வீட்டில் எல்லோரும் ஒன்றாக உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
லட்சுமி தன் மகளிடம் சொன்னாள்.
நீ இந்த வீட்டை வாங்கியது நல்லது என்றாள்.
இந்த வீடு உனக்கு ஒரு குடும்பத்தைக் கொடுத்தது என்றாள்.
இந்த வீடு உனக்கு ஒரு கதையைக் கொடுத்தது என்றாள்.
ரேவதி சிரித்தாள்.
அவள் தன் அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
அம்மா, இந்த வீடு எனக்கு தைரியத்தையும் கொடுத்தது என்றாள்.
நான் பயந்தேன், ஆனால் சரியானதைச் செய்தேன் என்றாள்.
லட்சுமி அவள் தலையைத் தடவினாள்.
அதுதான் வாழ்க்கை என்றாள்.
பயம் இருக்கும், ஆனால் அன்பு அதை விடப் பெரியது என்றாள்.
அன்று இரவு லட்சுமி வீட்டில் தங்கினாள்.
அவள் யாழினியின் அறையில் படுத்தாள்.
அவள் யாழினிக்கு ஒரு கதை சொன்னாள்.
அது ஒரு பழைய கதை.
அது ஒரு நல்ல கதை.
யாழினி அந்தக் கதையைக் கேட்டுக் கொண்டே தூங்கினாள்.
அவள் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.
அந்த வீட்டில் அன்று இரவு யாரும் பயப்படவில்லை.
அந்த வீட்டில் அன்று இரவு யாரும் விழிக்கவில்லை.
அந்த வீட்டில் அன்று இரவு அமைதி மட்டும் இருந்தது.
மறுநாள் காலையில் லட்சுமி சென்னைக்குத் திரும்பினாள்.
அவள் போகும்போது ரேவதியிடம் சொன்னாள்.
நீ இந்த வீட்டில் மகிழ்ச்சியாக இரு என்றாள்.
உன் குடும்பத்தைப் பார்த்துக் கொள் என்றாள்.
ரேவதி அவளை வழியனுப்பினாள்.
அவள் தன் அம்மாவைப் பார்த்துக் கையை அசைத்தாள்.
அவள் மனதில் நிம்மதி இருந்தது.
அவள் குடும்பம் பாதுகாப்பாக இருக்கிறது.
அவள் வீடு பாதுகாப்பாக இருக்கிறது.
அவள் மகள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாள்.
அதுதான் அவளுக்கு வேண்டும்.
***
ஒரு பௌர்ணமி இரவில் ரேவதி மீண்டும் அந்தப் பாட்டைக் கேட்டாள்.
அது நள்ளிரவில் ஏரியின் பக்கத்திலிருந்து வந்தது.
அது அதே தாலாட்டுப் பாடல்.
ஆனால் இந்த முறை அது வேறு மாதிரி இருந்தது.
அதில் சோகம் இல்லை.
அதில் பயம் இல்லை.
அதில் அமைதி மட்டும் இருந்தது.
அது ஒரு விடைபெறும் பாட்டு போல இருந்தது.
ரேவதி எழுந்து சன்னல் வழியாகப் பார்த்தாள்.
ஏரியின் மேல் நிலா வெளிச்சம் விழுந்து கொண்டிருந்தது.
ஏரியின் நடுவில் ஒரு சிறுமி நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அது மீனா.
அவள் இந்த முறை தனியாக இல்லை.
அவள் அருகில் ஒரு பெண் நின்று கொண்டிருந்தாள்.
அந்தப் பெண் அவள் கையைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் மீனாவின் அம்மா.
அவள் முகத்தில் அமைதி இருந்தது.
அவள் மகளைப் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
இருவரும் ஒன்றாக நின்று கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் ரேவதியைப் பார்த்தார்கள்.
அவர்கள் இருவரும் கையை அசைத்தார்கள்.
ரேவதி அவர்களைப் பார்த்துக் கையை அசைத்தாள்.
அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ஆனால் அது சோகத்தின் கண்ணீர் அல்ல.
அது ஒரு தாயின் கண்ணீர்.
ஒரு தாய் இன்னொரு தாயைப் புரிந்து கொண்ட கண்ணீர்.
பிரகாஷ் அவள் அருகில் வந்து நின்றான்.
அவனும் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தான்.
அவன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவன் ரேவதியின் கையைப் பிடித்தான்.
அவர்கள் இருவரும் நீண்ட நேரம் அந்தக் காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அந்தக் காட்சி மெதுவாக மறைந்தது.
நிலா வெளிச்சம் மட்டும் ஏரியின் மேல் இருந்தது.
பாட்டு நின்றது.
அந்த இரவுக்குப் பிறகு பாட்டு மீண்டும் எப்போதும் கேட்கவில்லை.
மீனாவும் அவள் அம்மாவும் அமைதியடைந்துவிட்டார்கள்.
அவர்கள் இனி ஏரியில் தனியாக இல்லை.
அவர்கள் இனி இந்த வீட்டைத் தேடி வர மாட்டார்கள்.
அவர்கள் கதை முடிந்துவிட்டது.
மறுநாள் காலையில் ரேவதி பிரகாஷிடம் அந்தக் காட்சியைப் பற்றிச் சொன்னாள்.
பிரகாஷ் அவள் சொன்னதைக் கேட்டு தலையசைத்தான்.
அவன் அந்தக் காட்சியைத் தானும் பார்த்ததாகச் சொன்னான்.
அவர்கள் இருவரும் அதே காட்சியைப் பார்த்திருந்தார்கள்.
அது கனவு அல்ல.
அது ஒரு விடைபெறுதல்.
அன்று காலையில் அவர்கள் மூவரும் ஏரியின் கரைக்குச் சென்றார்கள்.
அவர்கள் மல்லிகைச் செடியின் அருகில் நின்றார்கள்.
அந்தச் செடியில் புதிய பூக்கள் பூத்திருந்தன.
யாழினி ஒரு பூவைப் பறித்து ஏரியில் விட்டாள்.
அந்தப் பூ ஏரியின் நீரில் மிதந்தது.
அது மெதுவாக நடுவை நோக்கிச் சென்றது.
அவள் அந்தப் பூவைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள்.
மீனா அக்கா, இது உனக்கு என்றாள்.
அவள் குரல் மென்மையாக இருந்தது.
அவள் குரலில் சோகம் இல்லை.
அவள் குரலில் அன்பு இருந்தது.
அவர்கள் மூவரும் வீட்டுக்குத் திரும்பினார்கள்.
வீடு அவர்களை வரவேற்பது போல இருந்தது.
மாமரத்தின் நிழல் வீட்டின் மீது விழுந்திருந்தது.
சன்னல்கள் திறந்திருந்தன.
காற்று வீட்டுக்குள் வந்து கொண்டிருந்தது.
அந்தக் காற்றில் மல்லிகைப் பூவின் வாசனை இருந்தது.
அந்த வீடு இப்போது அவர்களுடைய வீடு.
அது வெறும் கல்லும் ஓடும் கொண்ட வீடு அல்ல.
அது ஒரு கதையைக் கொண்ட வீடு.
அது ஒரு பாடத்தைக் கொண்ட வீடு.
அந்த வீடு அவர்களுக்கு ஒன்றைக் கற்றுக் கொடுத்தது.
ஒரு வீடு வெறும் சுவர்கள் அல்ல.
ஒரு வீடு அதில் வாழ்ந்தவர்களின் நினைவுகள்.
அந்த நினைவுகள் நல்லவையாக இருந்தால் வீடு நல்ல வீடு.
அந்த நினைவுகள் கெட்டவையாக இருந்தால் வீடு பயமாக இருக்கும்.
அந்த நினைவுகளைச் சரி செய்ய வேண்டும்.
அதுதான் ஒரு வீட்டை வீடாக்கும்.
பிரகாஷ் அன்று வங்கியிலிருந்து வந்தபோது ஒரு புதிய செய்தியைக் கொண்டு வந்தான்.
அவனுக்கு வங்கியில் பதவி உயர்வு கிடைத்திருந்தது.
அவன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான்.
ரேவதி அவனை வாழ்த்தினாள்.
யாழினி அவன் கழுத்தைக் கட்டிக் கொண்டாள்.
அன்று இரவு அவர்கள் சிறிய கொண்டாட்டம் நடத்தினார்கள்.
அவர்கள் மாமரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்து உணவு உண்டார்கள்.
அவர்கள் ஏரியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
ஏரியின் நீர் நிலா வெளிச்சத்தில் மின்னியது.
அது இப்போது அவர்களுக்கு அழகாக இருந்தது.
அது இப்போது அவர்களுக்குப் பயமாக இல்லை.
யாழினி தன் அப்பாவிடம் கேட்டாள்.
அப்பா, நாம இந்த வீட்டுல எப்பவும் இருப்போமா என்றாள்.
பிரகாஷ் அவள் தலையைத் தடவினான்.
ஆமா, இது நம்ம வீடு என்றான்.
நாம இங்கேயே இருப்போம் என்றான்.
யாழினி சிரித்தாள்.
அவள் சிரிப்பு முழு வீட்டையும் நிறைத்தது.
அந்தச் சிரிப்பு ஏரியின் கரை வரை கேட்டது.
அந்தச் சிரிப்பு மல்லிகைச் செடியின் பூக்களை அசைத்தது.
அந்தச் சிரிப்பு அந்த வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையையும் நிறைத்தது.
அன்று இரவு அவர்கள் மூவரும் நிம்மதியாகத் தூங்கினார்கள்.
வீடு அமைதியாக இருந்தது.
ஏரி அமைதியாக இருந்தது.
காற்று அமைதியாக இருந்தது.
அந்த அமைதியில் பயம் இல்லை.
அந்த அமைதியில் நிம்மதி மட்டும் இருந்தது.
காலையில் சூரியன் உதித்தது.
அதன் ஒளி வீட்டின் மீது விழுந்தது.
அதன் ஒளி ஏரியின் மீது விழுந்தது.
அதன் ஒளி மல்லிகைப் பூக்களின் மீது விழுந்தது.
அந்த நாள் ஒரு புதிய நாள்.
அந்த நாளில் பயம் இல்லை.
அந்த நாளில் கவலை இல்லை.
அந்த நாளில் அன்பு மட்டும் இருந்தது.
பிரகாஷ் வீட்டின் முன் நின்று ஏரியைப் பார்த்தான்.
அவன் மனதில் மீனாவின் முகம் வந்தது.
அவள் சிரித்த முகம்.
அவள் அமைதியான முகம்.
அவன் அவளுக்கு மனதில் நன்றி சொன்னான்.
அவள் இந்தக் குடும்பத்துக்கு ஒன்றைக் கற்றுக் கொடுத்தாள்.
ஒரு குழந்தையை மறப்பது எவ்வளவு பெரிய தவறு என்பதை அவள் கற்றுக் கொடுத்தாள்.
ஒரு குழந்தையை நினைப்பது எவ்வளவு பெரிய அன்பு என்பதை அவள் கற்றுக் கொடுத்தாள்.
ரேவதி அவன் அருகில் வந்து நின்றாள்.
அவள் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.
அவர்கள் இருவரும் ஏரியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
ஏரியின் நீர் மெதுவாக அசைந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த அசைவு ஒரு வணக்கம் போல இருந்தது.
அந்த அசைவு ஒரு விடைபெறுதல் போல இருந்தது.
அந்த அசைவு ஒரு நன்றி போல இருந்தது.
யாழினி வீட்டிலிருந்து ஓடி வந்தாள்.
அவள் தன் பெற்றோரின் கைகளைப் பிடித்தாள்.
அவர்கள் மூவரும் ஏரியின் கரையில் நின்றார்கள்.
அவர்கள் ஒரு குடும்பம்.
அவர்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் வீடு இப்போது அவர்களுடையது.
ஏரி இப்போது அமைதியாக இருக்கிறது.
மீனா இப்போது அமைதியாக இருக்கிறாள்.
அவள் கொலுசு அவளிடம் திரும்பிவிட்டது.
அவள் கதை முடிந்துவிட்டது.
அவள் இனி யாரையும் அழைக்க மாட்டாள்.
அவள் இனி யாரையும் பயமுறுத்த மாட்டாள்.
அவள் நினைவு மட்டும் இந்த வீட்டில் இருக்கும்.
அது மல்லிகைப் பூவின் வாசனையாக இருக்கும்.
அது யாழினியின் படமாக இருக்கும்.
அது இந்தக் குடும்பத்தின் அன்பாக இருக்கும்.
ஒரு மாலை நேரத்தில் பிரகாஷும் ரேவதியும் ஏரியின் கரையில் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.
யாழினி அவர்களுக்கு முன்னால் ஓடிக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கையில் ஒரு சிறிய கூடை இருந்தது.
அவள் அந்தக் கூடையில் மல்லிகைப் பூக்களைச் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
பிரகாஷ் ரேவதியிடம் கேட்டான்.
உனக்கு இன்னும் பயமாக இருக்கிறதா என்றான்.
ரேவதி சற்று யோசித்தாள்.
இல்லை என்றாள்.
பயம் போய்விட்டது என்றாள்.
ஆனால் நினைவு இருக்கிறது என்றாள்.
அந்த நினைவு எனக்கு நல்லது என்றாள்.
அது என்னை ஒரு நல்ல அம்மாவாக வைத்திருக்கிறது என்றாள்.
பிரகாஷ் தலையசைத்தான்.
எனக்கும் அப்படித்தான் என்றான்.
நான் இனி எந்தக் குழந்தையையும் பார்க்கும்போது மீனாவை நினைக்கிறேன் என்றான்.
ஒரு குழந்தையின் உயிர் எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை நான் இப்போது தெரிந்து கொண்டேன் என்றான்.
அவர்கள் இருவரும் நடந்து கொண்டே இருந்தார்கள்.
ஏரியின் நீர் அவர்கள் காலடியில் மெதுவாக அசைந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த நீரில் சூரியனின் ஒளி விழுந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த ஒளி தங்க நிறத்தில் மின்னியது.
யாழினி திரும்பி வந்து அவர்களிடம் கேட்டாள்.
அப்பா, மீனா அக்கா இப்போ எங்கே இருக்கா என்றாள்.
பிரகாஷ் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் இப்போது அமைதியாக இருக்கிறாள் என்றான்.
அவள் இந்த ஏரியில் இருக்கிறாள் என்றான்.
ஆனால் அவள் இனி தனியாக இல்லை என்றான்.
அவள் அம்மா அவளுடன் இருக்கிறாள் என்றான்.
அவர்கள் இருவரும் சந்தோஷமாக இருக்கிறார்கள் என்றான்.
யாழினி தலையசைத்தாள்.
அவள் மீண்டும் பூக்களைச் சேகரிக்க ஓடினாள்.
ரேவதி அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தாள்.
அவள் மகள் இப்போது பயமில்லாமல் வளர்கிறாள்.
அவள் மகள் அன்புடன் வளர்கிறாள்.
அதுதான் ஒரு அம்மாவுக்கு வேண்டும்.
அவர்கள் மூவரும் வீட்டுக்குத் திரும்பினார்கள்.
வீட்டின் விளக்குகள் எரிந்து கொண்டிருந்தன.
வீடு அவர்களை வரவேற்றது.
அந்த வீட்டில் இனி எந்த இருளும் இல்லை.
அந்த வீட்டில் இனி எந்தப் பயமும் இல்லை.
அந்த வீட்டில் வெளிச்சம் மட்டும் இருக்கிறது.
அந்த வெளிச்சம் இந்தக் குடும்பத்தின் வெளிச்சம்.
ஏரி கரை வீடு இப்போது ஒரு நல்ல வீடு.
அதில் வாழும் குடும்பம் ஒரு மகிழ்ச்சியான குடும்பம்.
அன்று மாலை அவர்கள் மூவரும் வீட்டின் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தார்கள்.
யாழினி தன் கதைப் புத்தகத்தைத் திறந்து வைத்திருந்தாள்.
அவள் அதிலிருந்து ஒரு கதையை உரக்கப் படித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அது ஒரு நல்ல கதை.
அது ஒரு தைரியமான சிறுமியைப் பற்றிய கதை.
அந்தச் சிறுமி இருட்டைக் கண்டு பயப்படவில்லை.
அவள் விளக்கை ஏற்றிக் கொண்டு நடந்தாள்.
யாழினி அந்தக் கதையைப் படிக்கும்போது அவள் குரல் தெளிவாக இருந்தது.
அவள் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனமாகப் படித்தாள்.
ரேவதி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் மகள் இப்போது தைரியமாக வளர்கிறாள்.
அவள் மகள் புத்தகங்களை விரும்புகிறாள்.
அவள் மகள் கதைகளை விரும்புகிறாள்.
பிரகாஷ் தேநீர் குடித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அவன் ஏரியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
ஏரியின் நீரில் சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தது.
அந்த நீர் சிவப்பும் தங்கமும் கலந்த நிறத்தில் மின்னியது.
அது ஒரு அழகான காட்சி.
அது ஒரு அமைதியான காட்சி.
அவன் மனதில் துரையின் நாட்குறிப்பு வந்தது.
அவன் அந்த நாட்குறிப்பைப் படித்த நாள் அவன் வாழ்க்கையை மாற்றியது.
அந்த நாளிலிருந்து அவன் ஒரு விஷயத்தைத் தெரிந்து கொண்டான்.
ஒரு மனிதன் தன் தவறை ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்.
அதை மறைக்கக் கூடாது.
மறைப்பது அந்தத் தவறை உயிருடன் வைத்திருக்கும்.
ஒப்புக் கொள்வது அந்தத் தவறை முடிக்கும்.
யாழினி கதையை முடித்தாள்.
அவள் புத்தகத்தை மூடினாள்.
அவள் தன் அம்மாவையும் அப்பாவையும் பார்த்துச் சிரித்தாள்.
அவள் சிரிப்பில் பயம் இல்லை.
அவள் சிரிப்பில் மகிழ்ச்சி மட்டும் இருந்தது.
ரேவதி அவளை அணைத்துக் கொண்டாள்.
பிரகாஷ் அவர்கள் இருவரையும் பார்த்துச் சிரித்தான்.
அந்த மாலை நேரம் மெதுவாக இரவாக மாறியது.
வீட்டின் விளக்குகள் எரிந்தன.
ஏரியின் மேல் நிலா உதித்தது.
மல்லிகைப் பூக்களின் வாசனை காற்றில் மிதந்தது.
அந்த வீடு அமைதியாக இருந்தது.
அந்த ஏரி அமைதியாக இருந்தது.
அந்தக் குடும்பம் அமைதியாக இருந்தது.
மறுநாள் காலையில் யாழினி முதலில் எழுந்தாள்.
அவள் சன்னல் வழியாக ஏரியைப் பார்த்தாள்.
ஏரியின் நீர் காலை வெளிச்சத்தில் மின்னிக் கொண்டிருந்தது.
மல்லிகைச் செடியில் புதிய பூக்கள் பூத்திருந்தன.
அவள் வெளியே ஓடிச் சென்று ஒரு பூவைப் பறித்தாள்.
அவள் அந்தப் பூவை ஏரியின் நீரில் விட்டாள்.
அந்தப் பூ மெதுவாக மிதந்து சென்றது.
அவள் அதைப் பார்த்துக் கையை அசைத்தாள்.
அவள் மனதில் மீனா அக்காவின் சிரித்த முகம் வந்தது.
அவள் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தது.
அவள் வீட்டுக்குத் திரும்பி வந்தாள்.
அவள் அம்மாவும் அப்பாவும் எழுந்திருந்தார்கள்.
அவர்கள் மூவரும் ஒன்றாகக் காலை உணவு உண்டார்கள்.
அந்தக் காலை ஒரு சாதாரணக் காலை.
ஆனால் அந்தச் சாதாரணக் காலைதான் அவர்களுக்கு மிகவும் முக்கியமானது.
சாதாரணமாக இருப்பது என்பது ஒரு ஆசீர்வாதம்.
அந்த ஆசீர்வாதம் இப்போது அவர்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.
அவர்கள் அதைப் பாதுகாப்பார்கள்.
அவர்கள் அதை மறக்க மாட்டார்கள்.
அன்று பிற்பகலில் பிரகாஷ் வீட்டின் பின் பக்கத்தில் ஒரு சிறிய தோட்டம் அமைத்தான்.
அவன் அங்கே மேலும் சில மல்லிகைச் செடிகளை நட்டான்.
அவன் அந்தச் செடிகளுக்குத் தண்ணீர் ஊற்றினான்.
யாழினி அவனுக்கு உதவினாள்.
அவள் மண்ணைத் தோண்டி செடிகளை நட்டாள்.
அவள் கைகளில் மண் ஒட்டியிருந்தது.
அவள் முகத்தில் மகிழ்ச்சி இருந்தது.
ரேவதி அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கையில் தேநீர் கோப்பைகள் இருந்தன.
அவள் அவர்களுக்குத் தேநீர் கொடுத்தாள்.
அவர்கள் மூவரும் தோட்டத்தில் உட்கார்ந்து தேநீர் குடித்தார்கள்.
ஏரியின் காற்று அவர்கள் மீது வீசியது.
அந்தக் காற்று குளிராக இருந்தது.
அந்தக் காற்றில் மல்லிகைப் பூவின் வாசனை இருந்தது.
அந்த வாசனை அவர்களுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.
அந்த வாசனை இனி அவர்களுக்குப் பயமாக இல்லை.
அந்த வாசனை இனி அவர்களுக்கு ஒரு நினைவு.
ஒரு நல்ல நினைவு.
ஒரு அன்பான நினைவு.
பிரகாஷ் ஏரியைப் பார்த்தான்.
ஏரியின் நீர் அமைதியாக இருந்தது.
அந்த நீரில் வானத்தின் பிம்பம் தெரிந்தது.
அந்தப் பிம்பம் தெளிவாக இருந்தது.
அது ஒரு அமைதியான ஏரி.
அது ஒரு அமைதியான வீடு.
அது ஒரு அமைதியான குடும்பம்.
அவர்கள் கதை இங்கே முடிகிறது.
ஆனால் அவர்கள் வாழ்க்கை தொடர்கிறது.
அது அமைதியாகத் தொடர்கிறது.
அது மகிழ்ச்சியாகத் தொடர்கிறது.
— Nisha Novels Tamil
If you liked this story, read our Best Tamil Thriller Novels guide, and try our other original novel, Kaadhal Mazhai Tamil Novel — a gentle Tamil romance with a happy ending.
What is Eri Karai Veedu about?
Eri Karai Veedu is a Tamil thriller novel about a young family who buys a cheap old house on the bank of a lake near Kanchipuram. Their six-year-old daughter starts talking to “the girl in the lake”, and the lake itself creeps closer to the doorstep every night.
Who is the girl in the lake?
A little girl who appears by the lake, in Yazhini’s drawings, and in small wet footprints in the hall. She is sad, not angry — she is waiting for something that belongs to her.
Is Eri Karai Veedu a scary novel?
It is a slow, atmospheric thriller. The fear grows gently, through a child’s drawings, a lullaby in the dark, and water where water should not be — not through shock or gore.
What is the hidden room?
A secret room behind a wall in the house, found by Yazhini. Inside it are words on the wall and a locked box that holds the truth about what happened at the lake long ago.
Does the novel have a happy ending?
Yes. The ending is complete: the family faces what happened at the lake, puts it right, and stays safe together in a house that is finally at peace. There is no cliffhanger.
