Nadunisi Payanam is an original Tamil thriller novel on Novels Tamil about Murugan, a 32-year-old bus driver on the last night bus down the Kodaikanal ghat road, who meets a woman in a white sari at a bus stop that does not exist on any map. Her reflection is missing in the mirror, the headlights go out, and the same old song plays even after the radio is switched off. It is a slow-burn ghost story about a murder waiting seven years for justice, with a complete ending where the truth comes out and the road goes quiet again.
Nadunisi Payanam — A Tamil Thriller Novel
கொடைக்கானல் மலைப்பாதையில் இரவு பதினொன்றரை மணிக்கு பேருந்து ஏறுவது என்பது தனி அனுபவம்.
பகலில் அந்தச் சாலை அழகாக இருக்கும்.
பச்சை மலைகள், மேகங்கள், தேயிலைத் தோட்டங்கள், குளிர் காற்று.
ஆனால் இரவில் அதே சாலை வேறு முகம் காட்டும்.
மூடுபனி சாலையை மூடிக்கொள்ளும்.
மரங்கள் இருட்டில் பெரிய உருவங்களாக நிற்கும்.
சில நேரங்களில் காற்று கூட சத்தமின்றி நின்றுவிடும்.
முருகன் அந்தச் சாலையில் பேருந்து ஓட்டி ஆறு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.
அவனுக்கு வயது முப்பத்திரண்டு.
அரசுப் போக்குவரத்துக் கழகத்தில் ஓட்டுநராக வேலை.
கடைசிப் பேருந்து இரவு பதினொன்றரை மணிக்கு கொடைக்கானலில் இருந்து பழனிக்கு புறப்படும்.
அதுதான் அவன் பேருந்து.
பெரும்பாலான இரவுகளில் பேருந்து காலியாகவே இருக்கும்.
ஒன்றிரண்டு பயணிகள் இருப்பார்கள்.
சில நாட்கள் ஒருவர் கூட இருக்கமாட்டார்.
முருகனுக்கு அந்தத் தனிமை பழகிவிட்டது.
அவன் வானொலியை மெதுவாக வைத்துக்கொண்டு ஓட்டுவான்.
சில சமயம் பழைய பாடல்கள் வரும்.
சில சமயம் செய்திகள் வரும்.
மலைப்பாதையில் வளைவுகள் அதிகம்.
ஒவ்வொரு வளைவிலும் அவன் ஒலிப்பானை அடிப்பான்.
இருட்டில் எதிரே வரும் வாகனம் தெரியாது.
அதனால் எச்சரிக்கையாக ஓட்ட வேண்டும்.
அன்று இரவும் வழக்கம் போலத்தான் தொடங்கியது.
பேருந்து நிலையத்தில் நான்கு பயணிகள் ஏறினார்கள்.
இரண்டு பேர் வத்தலக்குண்டுவில் இறங்கினார்கள்.
ஒருவர் பழனி சாலையில் இறங்கினார்.
கடைசிப் பயணி பெரியகுளம் அருகே இறங்கினார்.
அதற்குப் பிறகு பேருந்தில் முருகனும் நடத்துநர் செல்வனும் மட்டுமே இருந்தார்கள்.
செல்வனுக்கு வயது நாற்பத்தைந்து.
அவன் இந்த வழித்தடத்தில் பதினைந்து வருடங்களாக வேலை செய்கிறான்.
அவன் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருப்பான்.
ஆனால் அன்று இரவு அவன் முகம் சற்று வாடியிருந்தது.
“என்ன செல்வண்ணா, முகம் சரியில்லையே?” என்று முருகன் கேட்டான்.
“ஒன்றுமில்லை தம்பி,” என்றான் செல்வன்.
“இன்று அமாவாசை என்று அம்மா சொன்னார்கள். அதுதான் நினைவுக்கு வந்தது.”
முருகன் சிரித்தான்.
“அமாவாசைக்கும் பேருந்துக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”
செல்வன் பதில் சொல்லவில்லை.
அவன் சன்னல் வழியே வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
மூடுபனி அடர்த்தியாக இருந்தது.
முகப்பு விளக்கின் ஒளி சில அடிகள் தாண்டி செல்லவில்லை.
பேருந்து மெதுவாக மலை இறங்கிக்கொண்டிருந்தது.
அப்போது முருகன் ஒரு நிறுத்தத்தைக் கண்டான்.
சாலையின் ஓரத்தில் ஒரு சிறிய கல் கட்டடம் இருந்தது.
மேலே ஒரு பலகை.
அதில் “பெரிய ஓடை” என்று எழுதியிருந்தது.
அந்த நிறுத்தத்தில் ஒரு பெண் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
வெள்ளைச் சேலை அணிந்திருந்தாள்.
தலைமுடி நீளமாக, ஈரமாகத் தோளில் விழுந்திருந்தது.
முருகன் பேருந்தை நிறுத்தினான்.
“இந்த நிறுத்தம் வழித்தடத்தில் இல்லையே?” என்று செல்வனிடம் கேட்டான்.
செல்வன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவன் கைகள் நடுங்குவதை முருகன் கண்ணாடியில் பார்த்தான்.
பெண் பேருந்தில் ஏறினாள்.
அவள் காலடிச் சத்தம் கேட்கவில்லை.
படிகளில் ஏறும்போது கூட சத்தம் இல்லை.
அவள் டிக்கெட் வாங்கவில்லை.
செல்வன் டிக்கெட் கேட்கவும் இல்லை.
அவள் நேராகச் சென்று கடைசி வரிசை இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.
இடது பக்கம், சன்னல் ஓரம்.
ஒவ்வொரு இரவும் அதே இருக்கைதான்.
அது அப்போது முருகனுக்குத் தெரியாது.
பேருந்து மீண்டும் புறப்பட்டது.
முருகன் பின்பார்வைக் கண்ணாடியில் பார்த்தான்.
கண்ணாடியில் செல்வன் தெரிந்தான்.
இருக்கைகள் தெரிந்தன.
ஆனால் அந்தப் பெண் தெரியவில்லை.
கடைசி வரிசை காலியாக இருந்தது.
முருகனின் கைகள் ஸ்டியரிங்கில் இறுகின.
அவன் திரும்பிப் பார்க்கத் துணியவில்லை என்றாலும், அவன் மனம் ஓடியது.
அவள் எப்படி பேருந்தில் ஏறினாள்?
அவள் காலடிச் சத்தம் ஏன் கேட்கவில்லை?
அவள் ஏன் கண்ணாடியில் தெரியவில்லை?
முருகன் மீண்டும் கண்ணாடியில் பார்த்தான்.
இந்த முறை கண்ணாடியில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது.
ஒரு வெள்ளை நிழல்.
அது கடைசி வரிசையில் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தது.
ஆனால் அதற்கு முகம் இல்லை.
முகம் இருந்த இடத்தில் இருள் மட்டுமே இருந்தது.
முருகன் கண்ணாடியில் இருந்து கண்களை எடுத்துக்கொண்டான்.
அவன் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.
அவன் நெஞ்சில் ஒரு குளிர் பரவியது.
பேருந்துக்குள் வெப்பநிலை குறைந்துவிட்டது போல இருந்தது.
சன்னல் கண்ணாடிகளில் பனி படர்ந்தது.
வெளியே மூடுபனி இருந்தது, ஆனால் உள்ளேயும் குளிர் இருந்தது.
செல்வன் ஒரு போர்வையை எடுத்துப் போர்த்திக்கொண்டான்.
“தம்பி, ஹீட்டரைப் போடு,” என்றான்.
முருகன் ஹீட்டரைப் போட்டான்.
ஆனால் குளிர் குறையவில்லை.
அந்தக் குளிர் வெளியில் இருந்து வரவில்லை.
அது பேருந்துக்குள் இருந்தே வந்தது.
பின் இருக்கையில் இருந்தே வந்தது.
அவன் திரும்பிப் பார்க்கத் துணியவில்லை.
“செல்வண்ணா,” என்று மெதுவாகக் கூப்பிட்டான்.
“அந்தப் பெண்… அவள் எங்கே?”
செல்வன் குரல் நடுங்கியது.
“தம்பி, திரும்பிப் பார்க்காதே. நேராகப் பார்த்து ஓட்டு.”
“அவள் யார்?”
“பேசாதே. பாட்டு போடு.”
முருகன் வானொலியின் ஒலியைக் கூட்டினான்.
ஒரு பழைய பாடல் ஒலித்தது.
மென்மையான பெண் குரல்.
“நிலவே வா, நிழலே வா…”
அந்தப் பாடலை முருகன் இதற்கு முன் கேட்டதில்லை.
ஆனால் அந்தக் குரல் அவனுக்கு எங்கோ கேட்டது போல இருந்தது.
பேருந்து ஒரு வளைவில் திரும்பியது.
திடீரென்று முகப்பு விளக்குகள் அணைந்தன.
சாலை முழுவதும் இருள்.
முருகன் பிரேக்கை அழுத்தினான்.
பேருந்து நின்றது.
அவன் விளக்குகளை மீண்டும் போட்டான்.
விளக்குகள் எரிந்தன.
ஆனால் அவன் கைகள் வியர்த்திருந்தன.
பின்னால் இருந்து ஒரு மெல்லிய குரல் கேட்டது.
“அண்ணா…”
முருகன் உறைந்துபோனான்.
குரல் மென்மையாக இருந்தது.
ஆனால் அதில் ஒரு குளிர் இருந்தது.
அது மனிதக் குரல் போல இல்லை.
காற்றில் மிதந்து வரும் குரல் போல இருந்தது.
“அண்ணா, நான் வீட்டுக்குப் போக வேண்டும்.”
முருகன் பதில் சொல்லவில்லை.
செல்வன் கண்களை மூடிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தான்.
அவன் உதடுகள் எதையோ முணுமுணுத்தன.
ஏதோ மந்திரம் போல.
பேருந்து மீண்டும் நகர்ந்தது.
முருகன் வேகத்தைக் கூட்டினான்.
அவனுக்கு இந்தச் சாலையில் இருந்து விரைவில் வெளியேற வேண்டும்.
ஆனால் சாலை முடிவதாகத் தெரியவில்லை.
ஒவ்வொரு வளைவும் ஒரே மாதிரி இருந்தது.
ஒவ்வொரு மரமும் ஒரே மாதிரி இருந்தது.
அவன் ஏற்கனவே இந்த வளைவைக் கடந்தது போல உணர்ந்தான்.
இரண்டு முறை, மூன்று முறை.
கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.
மணி பன்னிரண்டு.
அது பன்னிரண்டாகவே இருந்தது.
நிமிட முள் நகரவில்லை.
அப்போது வானொலியில் அதே பாடல் மீண்டும் ஒலித்தது.
“நிலவே வா, நிழலே வா…”
அதே வரிகள்.
அதே குரல்.
முருகன் வானொலியை அணைத்தான்.
ஆனால் பாடல் நிற்கவில்லை.
பாடல் இப்போது பேருந்துக்குள் இருந்தே வந்தது.
பின் இருக்கையில் இருந்து.
மெல்லிய, இனிய, பயங்கரமான குரல்.
முருகன் கண்களைச் சாலையில் நிறுத்தினான்.
அவன் மூச்சு வேகமாக வந்தது.
அவன் மனதில் ஒரே ஒரு எண்ணம்.
இந்தப் பேருந்தை நிறுத்தக் கூடாது.
இறங்கக் கூடாது.
திரும்பிப் பார்க்கக் கூடாது.
பேருந்து ஒரு பெரிய வளைவைக் கடந்தது.
திடீரென்று மூடுபனி விலகியது.
முன்னால் ஒரு சிறிய ஊர் தெரிந்தது.
விளக்குகள் எரிந்தன.
கடிகாரம் ஒரு மணி என்று காட்டியது.
முருகன் நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டான்.
பேருந்து நிலையத்தில் நின்றது.
செல்வன் எழுந்தான்.
அவன் முகம் வெளிறிப் போயிருந்தது.
“தம்பி, இறங்கு. வீட்டுக்குப் போகலாம்.”
முருகன் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான்.
கடைசி வரிசை காலியாக இருந்தது.
அந்தப் பெண் இல்லை.
ஆனால் அவள் அமர்ந்த இருக்கை ஈரமாக இருந்தது.
மழையில் நனைந்தது போல.
அன்று இரவு மழை பெய்யவே இல்லை.
இருக்கையின் மேல் ஒரு சிறிய வெள்ளை மல்லிகைப் பூ இருந்தது.
முருகன் அதை எடுத்தான்.
அது குளிராக இருந்தது.
பனிக்கட்டி போலக் குளிராக இருந்தது.
செல்வன் அவன் கையைப் பிடித்தான்.
“அதைத் தொடாதே தம்பி. கீழே வை.”
முருகன் மல்லிகைப் பூவை இருக்கையில் வைத்துவிட்டு இறங்கினான்.
அன்று இரவு அவனால் தூங்க முடியவில்லை.
கண்களை மூடினால் வெள்ளைச் சேலை தெரிந்தது.
காதில் அந்தப் பாடல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
“நிலவே வா, நிழலே வா…”
அவன் மனைவி கலா அருகில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.
அவளுக்கு வயது இருபத்தொன்பது.
அவர்களுக்கு ஐந்து வயதில் ஒரு மகன் இருக்கிறான், அருண்.
முருகன் அருணின் தலையைத் தடவினான்.
அவன் மனதில் பயம் இருந்தது.
ஆனால் அதை யாரிடமும் சொல்ல முடியவில்லை.
யார் நம்புவார்கள்?
பேருந்தில் ஏறிய பெண் கண்ணாடியில் தெரியவில்லை என்று சொன்னால் யார் நம்புவார்கள்?
அன்று இரவு முருகன் கண்களை மூடியபோது, அவன் கனவில் மீண்டும் அந்தச் சாலை வந்தது.
கனவில் அவன் பேருந்தை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான், ஆனால் சாலை எங்கும் மூடுபனி மட்டுமே இருந்தது, முகப்பு விளக்குகள் எரியவில்லை, பிரேக் வேலை செய்யவில்லை.
பின் இருக்கையில் இருந்து ஒரு குரல் கேட்டது, “அண்ணா, நிறுத்தாதீர்கள், போய்க்கொண்டே இருங்கள்,” என்று.
முருகன் வியர்வையில் நனைந்து எழுந்தான்.
கடிகாரம் மூன்று மணி என்று காட்டியது.
அது நடுநிசி நேரம்.
பேய்கள் நடமாடும் நேரம் என்று பாட்டி சொல்வாள்.
முருகன் எழுந்து தண்ணீர் குடித்தான்.
வீட்டுக்குள் ஒரு வாசனை வந்தது.
மல்லிகைப் பூவின் வாசனை.
அவன் வீட்டில் மல்லிகைச் செடி இல்லை.
கலா மல்லிகைப் பூ வைப்பதில்லை.
அப்படியானால் இந்த வாசனை எங்கிருந்து வந்தது?
முருகன் சன்னல் வழியே வெளியே பார்த்தான்.
தெரு அமைதியாக இருந்தது.
தெரு விளக்கு மங்கலாக எரிந்தது.
யாரும் இல்லை.
ஆனால் வாசலில் ஒரு சிறிய வெள்ளை மல்லிகைப் பூ கிடந்தது.
முருகன் அதை எடுக்கவில்லை.
அவன் கதவை மூடிவிட்டு உள்ளே வந்தான்.
காலையில் கலா அவனிடம் கேட்டாள், “இரவில் ஏன் எழுந்தீர்கள்? ஏதாவது கனவு கண்டீர்களா?”
“ஒரு கெட்ட கனவு,” என்றான் முருகன்.
“என்ன கனவு?”
“பேருந்து சாலையில் நிற்காமல் போய்க்கொண்டே இருந்தது. நான் பிரேக் பிடித்தேன், ஆனால் பேருந்து நிற்கவில்லை.”
கலா அவன் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்தாள்.
“உங்களுக்குக் காய்ச்சல் இல்லை. ஆனால் முகம் வெளிறிப் போயிருக்கிறது. இன்று விடுமுறை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.”
“முடியாது கலா. கடைசிப் பேருந்து என்னுடையது. வேறு யாரும் ஓட்ட மாட்டார்கள்.”
“ஏன்? வேறு ஓட்டுநர்கள் இல்லையா?”
முருகன் பதில் சொல்லவில்லை.
அவனுக்கு உண்மையைச் சொல்லத் தயக்கமாக இருந்தது.
அருண் பள்ளிக்குப் புறப்பட்டான்.
அவன் பையை எடுத்துக்கொண்டு வாசலுக்கு வந்தான்.
“அப்பா, இரவில் யாரோ பாடினார்கள். நீங்கள் கேட்டீர்களா?” என்று கேட்டான்.
முருகனின் நெஞ்சு துடித்தது.
“என்ன பாட்டு?”
“நிலவே வா, நிழலே வா… என்று ஒரு அக்கா பாடினார்கள். நல்ல குரல். ஆனால் எனக்குப் பயமாக இருந்தது.”
முருகன் மகனை இறுக அணைத்துக்கொண்டான்.
அந்தப் பாடல் அவன் வீட்டுக்குள்ளும் வந்துவிட்டது.
அது இனி பேருந்தில் மட்டும் இல்லை.
முருகன் அன்று காலை பணிமனைக்குச் சென்றபோது, பேருந்தைச் சுற்றிப் பார்த்தான்.
பேருந்தின் பின் கதவுக்கு அருகில் ஈரமான காலடித் தடங்கள் இருந்தன.
சிறிய காலடிகள்.
பெண்ணின் காலடிகள் போல.
அன்று இரவு மழை பெய்யவில்லை.
பேருந்து கழுவப்படவில்லை.
அப்படியானால் இந்த ஈரம் எங்கிருந்து வந்தது?
முருகன் தடங்களைத் தொட்டுப் பார்த்தான்.
அவை குளிராக இருந்தன.
பனிக்கட்டி போலக் குளிராக இருந்தன.
அவன் உடனே கையை எடுத்துக்கொண்டான்.
பணிமனையில் பழைய ஓட்டுநர் ஒருவர் இருந்தார், பெயர் சுப்பிரமணி, வயது அறுபது.
அவர் இந்த வழித்தடத்தில் முப்பது வருடங்களாக வேலை செய்தவர்.
“ஐயா, பெரிய ஓடை நிறுத்தத்தைப் பற்றித் தெரியுமா?” என்று முருகன் கேட்டான்.
சுப்பிரமணி முகம் மாறியது.
“தம்பி, அந்தப் பெயரைச் சொல்லாதே. அந்த நிறுத்தத்தில் நிற்காதே.”
“ஏன் ஐயா?”
“அந்த நிறுத்தத்தில் ஒரு பெண் இறந்தாள். அவள் ஆவி அங்கேயே சுற்றுகிறது. நான் ஒரு முறை பார்த்திருக்கிறேன்.”
“நீங்கள் பார்த்தீர்களா?”
“பார்த்தேன் தம்பி. பத்து வருடங்களுக்கு முன் ஒரு இரவு. வெள்ளைச் சேலை. நீளமான முடி. அவள் கையை அசைத்து பேருந்தை நிறுத்தச் சொன்னாள். நான் நிறுத்தவில்லை. நான் வேகமாகப் போய்விட்டேன். அதற்குப் பிறகு நான் அந்த வழித்தடத்தில் இரவுப் பணிக்கு வரவே இல்லை.”
“அவள் யாரென்று தெரியுமா?”
“வள்ளி என்று சொல்கிறார்கள். ஆசிரியை. அவளை யாரோ கொன்றுவிட்டார்கள். அவள் உடல் பள்ளத்தாக்கில் கிடந்தது. அதற்குப் பிறகு அந்தச் சாலையில் எத்தனையோ பேர் இறந்திருக்கிறார்கள்.”
“எத்தனை பேர்?”
“எனக்குத் தெரிந்து நான்கு பேர். டீக்கடை முத்து, லாரி ஓட்டுநர் வேலு, ஓட்டுநர் ராஜேந்திரன், அப்புறம் ஒரு வனக்காவலர். எல்லோரும் அந்தச் சாலையில் இறந்தார்கள். எல்லோரும் வள்ளியைப் பார்த்தவர்கள்.”
முருகன் உடல் சிலிர்த்தது.
“அவள் ஏன் அவர்களைக் கொல்கிறாள்?”
“அவள் கொல்லவில்லை தம்பி. அவள் நீதி தேடுகிறாள். அவளைப் பார்த்தவர்கள் பயத்தில் தவறு செய்கிறார்கள். முத்து குடித்துவிட்டு சாலையில் நடந்தான். வேலு வேகமாக லாரி ஓட்டினான். ராஜேந்திரன் பயத்தில் தூக்கில் தொங்கினான். அவள் யாரையும் கொல்லவில்லை. ஆனால் அவள் வரும்போது மரணம் வருகிறது.”
“அப்படியானால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
“நீ அவளுக்கு உதவ வேண்டும் தம்பி. அவளைக் கொன்றவனைக் கண்டுபிடி. அப்போதுதான் அவள் அமைதியடைவாள். இல்லையென்றால் அவள் ஒவ்வொரு இரவும் வந்துகொண்டே இருப்பாள்.”
முருகன் பணிமனையில் இருந்து வெளியே வந்தான்.
அவன் மனதில் ஒரு முடிவு உருவானது.
அவன் பயந்து ஓடப் போவதில்லை.
அவன் உண்மையைக் கண்டுபிடிக்கப் போகிறான்.
அடுத்த சில நாட்கள் முருகன் பணிமனையின் பழைய பதிவுகளைத் தேடினான்.
பணிமனையில் ஒரு பழைய அறை இருந்தது, அதில் தூசி படிந்த கோப்புகள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.
அவன் அந்த அறையில் பழைய வழித்தட அட்டவணைகளைத் தேடினான்.
ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பு இருந்த அட்டவணையில் “பெரிய ஓடை” நிறுத்தம் இருந்தது.
அது ஒரு சாதாரண நிறுத்தமாக இருந்தது, அங்கே பள்ளி மாணவர்களும் ஊர்க்காரர்களும் ஏறுவார்கள்.
ஆனால் வள்ளி இறந்த பிறகு அந்த நிறுத்தம் அட்டவணையில் இருந்து நீக்கப்பட்டது.
யாரும் அங்கே நிற்க விரும்பவில்லை.
ஓட்டுநர்கள் அங்கே பேருந்தை நிறுத்த மறுத்தார்கள்.
படிப்படியாக அந்த நிறுத்தம் மறக்கப்பட்டது.
ஆனால் வள்ளி மறக்கவில்லை.
அவள் ஒவ்வொரு இரவும் அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
முருகன் அந்தப் பழைய அட்டவணையைப் பார்த்தபோது அவன் கைகள் நடுங்கின.
அட்டவணையில் வள்ளியின் பெயர் இல்லை, ஆனால் அவள் இருந்த இடம் இருந்தது.
அன்று இரவு பேருந்தில் ஒரு வயதான பெண் ஏறினாள்.
அவளுக்கு வயது எழுபது இருக்கும்.
அவள் பெரிய ஓடை அருகே இறங்க வேண்டும் என்றாள்.
முருகன் ஆச்சரியப்பட்டான்.
“அம்மா, அங்கே யாரும் இறங்குவதில்லையே?”
“நான் இறங்குவேன் தம்பி. நான் அந்த ஊர்க்காரி. எனக்கு அந்த நிறுத்தம் தெரியும்.”
“அம்மா, அங்கே ஒரு பெண்ணைப் பார்த்திருக்கிறீர்களா? வெள்ளைச் சேலைப் பெண்?”
வயதான பெண் அமைதியாக இருந்தாள்.
பின்னர் அவள் சொன்னாள், “பார்த்திருக்கிறேன் தம்பி. அவள் வள்ளி. அவள் என் பேத்தியின் ஆசிரியை. அவள் நல்ல பெண். அவள் யாரையும் துன்புறுத்த மாட்டாள். அவள் நீதி மட்டுமே கேட்கிறாள்.”
“அவளைப் பார்த்து நீங்கள் பயப்படவில்லையா?”
“முதலில் பயந்தேன். பிறகு புரிந்தது. அவள் பயமுறுத்த வரவில்லை. அவள் உதவி கேட்க வருகிறாள். அவளால் பேச முடியாதவர்களிடம் பேச முடியாது. அவள் தைரியமானவர்களைத் தேடுகிறாள்.”
“அவள் ஏன் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தாள்?”
“நீ தைரியமானவன் தம்பி. நீ திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓட்டினாய். நீ அவள் குரலைக் கேட்டாய். நீ ஓடவில்லை. அதுதான் காரணம்.”
வயதான பெண் பெரிய ஓடை அருகே இறங்கினாள்.
அவள் இறங்கும்போது திரும்பிப் பார்த்து, “தம்பி, அவளுக்கு உதவு. அவள் அம்மா இன்னும் அழுதுகொண்டிருக்கிறார்கள்,” என்றாள்.
முருகன் தலையசைத்தான்.
அன்று இரவு முருகன் வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது அவன் மனதில் ஒரு புதிய உணர்வு இருந்தது.
பயம் குறைந்திருந்தது.
அதற்குப் பதிலாக ஒரு பொறுப்பு வந்திருந்தது.
அவன் ஒரு இறந்த பெண்ணுக்கு உதவ வேண்டும்.
அது விசித்திரமாக இருந்தது, ஆனால் அது உண்மை.
மறுநாள் காலை முருகன் பணிமனைக்குச் சென்றான்.
செல்வன் அங்கே இருந்தான்.
அவன் முருகனைத் தனியாக அழைத்தான்.
“தம்பி, நேற்று நடந்ததை யாரிடமும் சொல்லாதே.”
“ஏன் அண்ணா? அவள் யார்?”
செல்வன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.
“அந்தப் பெண் ஏழு வருடங்களுக்கு முன் இறந்தவள்.”
“என்ன சொல்கிறீர்கள்?”
“பெரிய ஓடை நிறுத்தத்தில் யாரும் ஏறுவதில்லை. அந்த நிறுத்தமே வழித்தட அட்டவணையில் இல்லை. ஆனால் அமாவாசை இரவுகளில் அவள் வருவாள்.”
“அவள் பெயர் என்ன?”
“வள்ளி.”
செல்வன் குரல் தாழ்ந்தது.
“அவள் ஒரு ஆசிரியை. ஏழு வருடங்களுக்கு முன் அந்தச் சாலையில் கொலை செய்யப்பட்டாள். அவள் உடல் பள்ளத்தாக்கில் கிடந்தது. கொலைகாரன் யாரென்று இன்றுவரை தெரியவில்லை.”
முருகன் உடல் சிலிர்த்தது.
“அப்படியானால் நேற்று அவள் ஏன் வந்தாள்?”
“அவள் நீதி தேடி வருகிறாள் தம்பி. கொலைகாரன் இன்னும் அந்தச் சாலையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறான். அவள் அவனைக் கண்டுபிடிக்க விரும்புகிறாள்.”
“அவள் எத்தனை முறை வந்திருக்கிறாள்?”
“எனக்குத் தெரிந்து மூன்று முறை. ஒவ்வொரு முறையும் அதற்குப் பிறகு யாராவது ஒருவர் இறந்திருக்கிறார்.”
முருகன் நெஞ்சு படபடத்தது.
“யார் இறந்தார்கள்?”
“முதல் முறை, அந்தச் சாலையில் டீக்கடை வைத்திருந்த முத்து இறந்தான். இரண்டாவது முறை, ஒரு லாரி ஓட்டுநர். மூன்றாவது முறை…”
செல்வன் நிறுத்தினான்.
“மூன்றாவது முறை யார்?”
“அந்தப் பேருந்தின் முந்தைய ஓட்டுநர், ராஜேந்திரன். அவன் அந்த இரவுக்குப் பிறகு பேருந்தை ஓட்ட மறுத்துவிட்டான். ஒரு வாரத்தில் அவன் வீட்டில் தூக்கில் தொங்கினான்.”
செல்வன் கண்களை மூடிக்கொண்டு தொடர்ந்தான்.
“ராஜேந்திரன் என் நண்பன் தம்பி. நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து இந்தப் பேருந்தில் எத்தனையோ இரவுகள் போயிருக்கிறோம். அவன் தைரியமானவன். எதற்கும் பயப்படாதவன். ஆனால் அந்த இரவுக்குப் பிறகு அவன் முற்றிலும் மாறிவிட்டான்.”
“என்ன நடந்தது அண்ணா?”
“அந்த இரவு அவள் பேருந்தில் ஏறினாள். ராஜேந்திரன் கண்ணாடியில் பார்த்தான். அவள் தெரியவில்லை. அவன் திரும்பிப் பார்த்தான். அவள் அங்கே இருந்தாள். அவள் கண்கள்… அவள் கண்களில் கண்ணீர் இல்லை. கோபம் இருந்தது. அவள் அவனிடம், ‘என்னைக் கொன்றவனைக் கண்டுபிடி’ என்று சொன்னாளாம்.”
“அதற்குப் பிறகு?”
“அதற்குப் பிறகு அவன் ஒரு வாரம் வீட்டை விட்டு வெளியே வரவில்லை. அவன் மனைவி என்னிடம் சொன்னாள். அவன் இரவில் எழுந்து, ‘வள்ளி வந்துவிட்டாள், வள்ளி வந்துவிட்டாள்’ என்று கத்துவானாம். ஒரு நாள் காலை அவன் வீட்டில் தூக்கில் தொங்கினான். அவன் கையில் ஒரு கடிதம் இருந்தது. அதில், ‘என்னால் அவளை மறக்க முடியவில்லை. அவள் என்னை விடமாட்டாள்’ என்று எழுதியிருந்தது.”
முருகன் நடுங்கினான்.
“அண்ணா, அவள் என்னையும் அப்படிச் செய்வாளா?”
“தெரியாது தம்பி. ஆனால் நீ ராஜேந்திரனைப் போல இல்லை. நீ அவளுக்கு உதவ முயற்சி செய்கிறாய். அவள் அதைப் புரிந்துகொள்வாள்.”
“லாரி ஓட்டுநர் வேலுவைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்.”
“வேலு எனக்குத் தெரிந்தவன். அவன் ஒரு இரவு மரங்களை ஏற்றிக்கொண்டு இந்தச் சாலையில் போனான். அவன் லாரியில் வள்ளியைப் பார்த்தானாம். அவள் சாலையின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருந்தாளாம். வேலு பிரேக் பிடித்தான். லாரி பள்ளத்தாக்கில் விழுந்தது. அவன் உடல் மறுநாள் காலை கிடைத்தது.”
“அவன் குடும்பம்?”
“அவன் மனைவி இன்னும் அந்த ஊரில்தான் இருக்கிறாள். பெயர் மாரியம்மா. அவளிடம் போய்க் கேள். அவள் உனக்கு இன்னும் சில விஷயங்கள் சொல்வாள்.”
முருகன் மாரியம்மாவைப் பார்க்கச் சென்றான்.
அவள் ஒரு சிறிய வீட்டில் தனியாக இருந்தாள்.
அவள் கணவன் இறந்து ஐந்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.
“அம்மா, வேலு அண்ணன் இறந்த இரவைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்,” என்று முருகன் கேட்டான்.
மாரியம்மா கண்ணீர் விட்டாள்.
“அன்று இரவு அவர் வீட்டில் இருந்து புறப்படும்போது பயந்து போயிருந்தார். ‘இன்று அந்தப் பெண் மீண்டும் வருவாள்’ என்று சொன்னார். நான் அவரைத் தடுத்தேன். ஆனால் அவர் கேட்கவில்லை. வேலைக்குப் போக வேண்டும் என்றார். மறுநாள் காலை அவர் இல்லை.”
“அவர் அந்தப் பெண்ணை முன்பே பார்த்திருந்தாரா?”
“ஆம். ஒரு முறை அவர் லாரியில் போகும்போது அவள் சாலையில் நின்றாளாம். அவர் அவளைக் கடந்து போனார். அதற்குப் பிறகு அவர் எப்போதும் பயந்துகொண்டே இருந்தார். அவர் என்னிடம் சொன்னார், ‘அவள் யாரையோ தேடுகிறாள். அவள் கண்களில் கோபம் இருக்கிறது’ என்று.”
“அவள் யாரைத் தேடுகிறாள் என்று அவர் சொன்னாரா?”
“அவர் சொல்லவில்லை. ஆனால் ஒரு நாள் அவர் சொன்னார், ‘அந்தப் பெண்ணைக் கொன்றவன் இந்த மலையில்தான் இருக்கிறான். அவன் பெரிய ஆள். அவனை யாரும் தொட முடியாது’ என்று.”
முருகன் மனதில் கனகராஜின் முகம் வந்தது.
பெரிய ஆள்.
மர வியாபாரி.
இந்த மலையில் இருப்பவன்.
எல்லாம் பொருந்தியது.
முருகன் மாரியம்மாவிடம் நன்றி சொல்லிவிட்டுப் புறப்பட்டான்.
வழியில் அவன் வனக்காவலர் பெருமாளைச் சந்தித்தான்.
பெருமாளுக்கு வயது ஐம்பத்தைந்து.
அவர் இந்தக் காட்டில் இருபது வருடங்களாக வேலை செய்கிறார்.
“ஐயா, ஏழு வருடங்களுக்கு முன் வள்ளி இறந்த இரவு உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?” என்று முருகன் கேட்டான்.
பெருமாள் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
“நினைவிருக்கிறது தம்பி. அன்று இரவு நான் காட்டில் ரோந்து போய்க்கொண்டிருந்தேன். ஒரு ஜீப் வேகமாகப் போனது. அதில் மரங்கள் ஏற்றியிருந்தன. ஜீப்பை ஓட்டியவன் கனகராஜ். அவன் முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போயிருந்தது. அவன் சட்டை கிழிந்திருந்தது. அவன் கையில் கீறல்கள் இருந்தன.”
“அவன் எங்கே போனான்?”
“அவன் மலை இறங்கிப் போனான். நான் அவனை நிறுத்த முயன்றேன். ஆனால் அவன் நிற்கவில்லை. மறுநாள் காலை வள்ளியின் உடல் பள்ளத்தாக்கில் கிடந்தது. நான் போலீஸிடம் சொன்னேன். ஆனால் அவர்கள் என்னை நம்பவில்லை. கனகராஜ் பணம் கொடுத்து எல்லாவற்றையும் மூடிவிட்டான்.”
“அந்த ஜீப்பில் வேறு ஏதாவது பார்த்தீர்களா?”
“ஜீப்பின் பின் பக்கத்தில் ஒரு வெள்ளைச் சேலைத் துணி சிக்கியிருந்தது. அதை நான் பார்த்தேன். ஆனால் அதற்குப் பிறகு அந்தத் துணி காணாமல் போய்விட்டது. கனகராஜ் அதை எரித்துவிட்டான் என்று நினைக்கிறேன்.”
முருகனுக்கு இப்போது எல்லாம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
கனகராஜ்தான் கொலைகாரன்.
ஆதாரம் தேவை.
வளையல் தேவை.
அந்த வளையல் அவன் ஜீப்பில் இருக்கிறது.
அதை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது?
முருகனின் வாய் உலர்ந்தது.
“அண்ணா, இதை ஏன் என்னிடம் முன்பே சொல்லவில்லை?”
“சொன்னால் நீ நம்பியிருப்பாயா? நான் சொன்னாலும் பணிமனை அதிகாரிகள் நம்ப மாட்டார்கள். அவர்கள் சிரிப்பார்கள்.”
முருகன் வீட்டுக்குத் திரும்பினான்.
கலா அவனைப் பார்த்து கவலைப்பட்டாள்.
“என்ன ஆயிற்று? முகம் ஏன் இப்படி இருக்கிறது?”
“ஒன்றுமில்லை,” என்றான் முருகன்.
அவன் உண்மையைச் சொல்லவில்லை.
ஆனால் அவன் மனதில் ஒரு முடிவு வளர்ந்தது.
அந்தப் பெண் யார், அவளைக் கொன்றது யார் என்று அவன் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்.
இல்லையென்றால் அடுத்து இறப்பது அவனாக இருக்கலாம்.
அன்று இரவு முருகன் வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது கலா வாசலில் காத்திருந்தாள்.
“ஏன் இவ்வளவு நேரம்? பேருந்து தாமதமாக வந்ததா?”
“சாலையில் மூடுபனி அதிகமாக இருந்தது. அதனால் மெதுவாக ஓட்டினேன்.”
கலா அவன் முகத்தைப் பார்த்தாள்.
“நீங்கள் என்னிடம் எதையோ மறைக்கிறீர்கள். உங்கள் முகம் சொல்கிறது.”
முருகன் அமைதியாக இருந்தான்.
“கலா, நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். ஆனால் நீ நம்புவாயா என்று தெரியவில்லை.”
“சொல்லுங்கள். நான் நம்புகிறேன்.”
முருகன் அவளிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லத் தொடங்கினான்.
ஆனால் அவன் வாய் திறப்பதற்கு முன், வீட்டுக்குள் இருந்து ஒரு குரல் வந்தது.
அருண் பாடிக்கொண்டிருந்தான்.
“நிலவே வா, நிழலே வா…”
கலா திடுக்கிட்டாள்.
“அருண், இந்தப் பாட்டு உனக்கு எப்படித் தெரியும்?”
“அம்மா, இரவில் ஒரு அக்கா பாடினார்கள். நான் கேட்டேன். நல்ல பாட்டு.”
கலாவின் முகம் வெளிறியது.
“யார் அக்கா? நம் வீட்டுக்கு யார் வந்தார்கள்?”
“யாரும் வரவில்லை அம்மா. சன்னல் வழியே குரல் வந்தது. அக்கா வெளியே நின்று பாடினார்கள். வெள்ளைச் சேலை அணிந்திருந்தார்கள்.”
கலா முருகனைப் பார்த்தாள்.
அவள் கண்களில் பயம் இருந்தது.
“நீங்கள் சொல்ல வந்தது இதுதானா?”
முருகன் தலையசைத்தான்.
கலா அருணை அணைத்துக்கொண்டாள்.
“அருண், இனி இரவில் சன்னல் வழியே பார்க்கக் கூடாது. யார் கூப்பிட்டாலும் பதில் சொல்லக் கூடாது. புரிகிறதா?”
“சரி அம்மா.”
அன்று இரவு கலா முருகனிடம் சொன்னாள், “நீங்கள் அந்தப் பெண்ணுக்கு உதவ வேண்டும். அவள் நம் வீட்டுக்குள்ளும் வந்துவிட்டாள். அவள் நம் மகனிடம் பேசியிருக்கிறாள். இது நல்லதல்ல. விரைவில் இதை முடிக்க வேண்டும்.”
“நான் முடிக்கிறேன் கலா. நான் வாக்குக் கொடுக்கிறேன்.”
“கவனமாக இருங்கள். நீங்கள் எனக்கு வேண்டும். அருணுக்கு வேண்டும்.”
முருகன் அவள் கையைப் பிடித்தான்.
“நான் திரும்பி வருவேன்.”
அன்று மாலை முருகன் பெரிய ஓடை பகுதிக்குச் சென்றான்.
பகலில் அந்த இடம் சாதாரணமாக இருந்தது.
ஒரு சிறிய கல் கட்டடம்.
சுற்றிலும் மரங்கள்.
கீழே ஒரு ஆழமான பள்ளத்தாக்கு.
பள்ளத்தாக்கில் ஒரு சிறிய ஓடை ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
முருகன் கட்டடத்தைப் பார்த்தான்.
சுவரில் ஒரு பழைய பலகை.
“பெரிய ஓடை” என்ற எழுத்துக்கள் மங்கிப் போயிருந்தன.
அருகில் ஒரு சிறிய டீக்கடை இருந்தது.
அதன் உரிமையாளர் முத்துவின் மகன் கண்ணன்.
கண்ணனுக்கு வயது இருபத்தாறு.
அவன் தந்தை முத்து ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் இறந்துபோனான்.
“அண்ணா, டீ சாப்பிடுறீங்களா?” என்று கண்ணன் கேட்டான்.
முருகன் டீ வாங்கிக் குடித்தான்.
“கண்ணா, உங்க அப்பா எப்படி இறந்தார்?”
கண்ணன் முகம் மாறியது.
“அப்பா நல்ல மனிதர் அண்ணா. ஒரு இரவு கடையை மூடிவிட்டு வீட்டுக்கு நடந்து போனார். மறுநாள் காலை அவர் உடல் இந்த ஓடை அருகே கிடந்தது. கழுத்தில் காயம். யாரோ கழுத்தை நெரித்திருக்கிறார்கள் என்று போலீஸ் சொன்னது.”
“கொலைகாரனைப் பிடித்தார்களா?”
“இல்லை அண்ணா. போலீஸ் விசாரித்தது. ஆனால் யாரையும் பிடிக்கவில்லை.”
“உங்க அப்பா யாரையாவது பார்த்திருப்பாரா? அந்த இரவு ஏதாவது நடந்ததா?”
கண்ணன் சற்று யோசித்தான்.
“அப்பா இறப்பதற்கு முன் ஒரு நாள் என்னிடம் சொன்னார். ஒரு வெள்ளைச் சேலைப் பெண் இந்த நிறுத்தத்தில் நின்றதைப் பார்த்ததாகச் சொன்னார். அவள் பேருந்தில் ஏறுவதைப் பார்த்தாராம். அதற்குப் பிறகு அவர் பயந்துபோயிருந்தார்.”
முருகன் மூச்சை இழுத்துவிட்டான்.
“வள்ளி என்ற பெயரில் ஒரு ஆசிரியை இந்தப் பகுதியில் இருந்தாளா?”
“இருந்தாள் அண்ணா. எங்கள் ஊர் பள்ளியில் ஆசிரியை. ரொம்ப நல்லவள். ஏழு வருடங்களுக்கு முன் அவள் காணாமல் போனாள். அவள் உடல் இந்தப் பள்ளத்தாக்கில்தான் கிடைத்தது.”
“அவளைப் பற்றி வேறு என்ன தெரியும்?”
“அவள் அம்மா இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறார்கள். ஊரின் கடைசியில் ஒரு சிறிய வீட்டில் இருக்கிறார்கள். பெயர் காமாட்சி.”
முருகன் காமாட்சியைப் பார்க்கச் சென்றான்.
அவளுக்கு வயது அறுபத்தைந்து.
சிறிய வீடு.
வாசலில் ஒரு மல்லிகைச் செடி.
வீட்டுக்குள் வள்ளியின் புகைப்படம் இருந்தது.
புகைப்படத்தில் இருந்த பெண் வெள்ளைச் சேலை அணிந்திருந்தாள்.
அதே முகம்.
அதே நீளமான கூந்தல்.
முருகனின் கைகள் நடுங்கின.
அது பேருந்தில் ஏறிய பெண்தான்.
சந்தேகமே இல்லை.
“தம்பி, நீ யார்?” என்று காமாட்சி கேட்டாள்.
“நான் பேருந்து ஓட்டுநர் அம்மா. வள்ளியைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வந்தேன்.”
காமாட்சியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“என் மகள் நல்லவள் தம்பி. அவள் யாருக்கும் தீங்கு செய்ததில்லை. அவள் ஒவ்வொரு நாளும் மாலை பள்ளி முடிந்து இந்தச் சாலையில் நடந்து வருவாள். ஒரு நாள் அவள் வரவே இல்லை.”
“அன்று என்ன நடந்தது அம்மா?”
“அன்று மாலை அவள் பள்ளியில் இருந்து புறப்பட்டாள். வழியில் யாரோ அவளைத் தடுத்திருக்கிறார்கள். அவள் கழுத்தை நெரித்து, உடலைப் பள்ளத்தாக்கில் தள்ளியிருக்கிறார்கள். அவள் கையில் இருந்த வளையல் ஒன்று மட்டும் சாலையில் கிடந்தது.”
“அந்த வளையல் இப்போது எங்கே?”
“போலீஸ் எடுத்துச் சென்றார்கள். ஆனால் அதில் எந்தத் தடயமும் இல்லை என்றார்கள்.”
“வள்ளிக்கு எதிரிகள் யாராவது இருந்தார்களா?”
காமாட்சி சற்று யோசித்தாள்.
“ஒருவன் இருந்தான். கனகராஜ். மர வியாபாரி. அவன் இந்த மலையில் மரங்களை வெட்டி விற்பவன். வள்ளி அவனைப் பற்றி வனத்துறைக்குப் புகார் கொடுத்திருந்தாள். அவன் சட்டத்துக்குப் புறம்பாக மரங்களை வெட்டுவதாக.”
“அவன் இப்போது எங்கே?”
“இங்கேதான் இருக்கிறான். பெரிய வீடு கட்டியிருக்கிறான். ஜீப் வைத்திருக்கிறான். ஒவ்வொரு இரவும் இந்தச் சாலையில் போய் வருகிறான்.”
காமாட்சி வள்ளியின் புகைப்படத்தை எடுத்து முருகனிடம் காட்டினாள்.
“இது என் மகள் தம்பி. அவள் பள்ளியில் ஆசிரியையாகச் சேர்ந்த நாள் எடுத்த புகைப்படம். அவள் முகத்தில் எவ்வளவு சிரிப்பு பார்.”
புகைப்படத்தில் வள்ளி சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் கையில் புத்தகங்கள் இருந்தன.
அவள் கழுத்தில் ஒரு மெல்லிய சங்கிலி இருந்தது.
அவள் கையில் தங்க வளையல்கள் இருந்தன.
“வள்ளி சிறு வயதில் இருந்தே படிப்பில் கெட்டிக்காரி,” என்றாள் காமாட்சி.
“அவள் ஊரில் முதல் மாணவியாக வந்தாள். அவள் ஆசிரியை ஆக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டாள். அவள் கனவு நிறைவேறியது. அவள் எங்கள் ஊர் பள்ளியில் ஆசிரியையாகச் சேர்ந்தாள்.”
“அவள் மாணவர்கள் அவளை மிகவும் நேசித்தார்கள். அவள் ஒவ்வொரு குழந்தையின் பெயரையும் தெரிந்து வைத்திருந்தாள். அவள் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் கதை சொல்வாள். அவள் வகுப்பில் எந்தக் குழந்தையும் தூங்காது.”
“அவளுக்கு மல்லிகைப் பூ என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒவ்வொரு நாளும் அவள் தலையில் மல்லிகைப் பூ வைத்துக்கொள்வாள். வீட்டு வாசலில் இந்த மல்லிகைச் செடியை அவள்தான் நட்டாள். அவள் இறந்த பிறகும் இந்தச் செடி பூத்துக்கொண்டே இருக்கிறது.”
காமாட்சியின் குரல் உடைந்தது.
“அவள் கடைசி நாள் எனக்கு நினைவிருக்கிறது. அன்று காலை அவள் என்னிடம் சொன்னாள், ‘அம்மா, இன்று நான் வனத்துறை அலுவலகத்துக்குப் போகிறேன். கனகராஜ் மரங்களை வெட்டுவதைப் பற்றிப் புகார் கொடுக்கப் போகிறேன்’ என்று. நான் அவளைத் தடுத்தேன். ‘அவன் ஆபத்தானவன், போகாதே’ என்றேன். ஆனால் அவள் கேட்கவில்லை.”
“அவள் சொன்னாள், ‘அம்மா, மரங்களை வெட்டினால் மலை அழிந்துவிடும். மழை வராது. ஊர் வறண்டுவிடும். நான் பயப்பட மாட்டேன்’ என்று. அவள் அப்படித்தான். நியாயத்துக்காகப் பயப்படாதவள்.”
“அன்று மாலை அவள் பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்கு வரவில்லை. நான் காத்திருந்தேன். இரவு எட்டு மணி ஆனது. ஒன்பது மணி ஆனது. அவள் வரவில்லை. நான் ஊர்க்காரர்களோடு சேர்ந்து தேடினேன். சாலையில் தேடினோம். காட்டில் தேடினோம். அவள் கிடைக்கவில்லை.”
“மறுநாள் காலை அவள் உடல் பள்ளத்தாக்கில் கிடந்தது. அவள் கழுத்தில் காயம் இருந்தது. அவள் கையில் ஒரு வளையல் இல்லை. அந்த வளையல் சாலையில் கிடந்தது. அதை போலீஸ் எடுத்துச் சென்றார்கள்.”
“அதற்குப் பிறகு என் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது தம்பி. நான் ஒவ்வொரு நாளும் அவளுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். அவள் வருவாள் என்று நினைக்கிறேன். சில இரவுகளில் அவள் குரல் கேட்பது போல இருக்கிறது. ‘அம்மா’ என்று அவள் கூப்பிடுவது போல இருக்கிறது.”
முருகனின் கண்கள் கலங்கின.
“அம்மா, உங்கள் மகளுக்கு நீதி கிடைக்கும். நான் வாக்குக் கொடுக்கிறேன்.”
காமாட்சி அவன் கையைப் பிடித்தாள்.
“தம்பி, நீ நல்லவன். வள்ளி உன்னைத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாள். அவள் எல்லோரிடமும் போக மாட்டாள். அவள் உன்னிடம் வந்திருக்கிறாள் என்றால் அதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. நீ அவளுக்கு உதவுவாய்.”
முருகன் வீட்டில் இருந்து வெளியே வந்தபோது, வாசல் மல்லிகைச் செடியில் ஒரு பூ பூத்திருந்தது.
அவன் அதைப் பார்த்தான்.
அது அவனுக்கு ஒரு அடையாளம் போலத் தோன்றியது.
வள்ளி அவனோடு இருக்கிறாள் என்ற அடையாளம்.
முருகன் மனதில் ஒரு மின்னல்.
கொலைகாரன் இன்னும் அந்தச் சாலையில் போய்க்கொண்டிருக்கிறான்.
செல்வன் சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன.
முருகன் வீட்டுக்குத் திரும்பினான்.
அன்று இரவு அவன் மீண்டும் பேருந்து ஓட்ட வேண்டும்.
அவனுக்குப் பயமாக இருந்தது.
ஆனால் வேலையை விட முடியாது.
குடும்பம் இருக்கிறது.
கலாவிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவள் கவலைப்படுவாள்.
இரவு பதினொன்றரை மணி.
பேருந்து புறப்பட்டது.
இன்று அமாவாசை இல்லை.
ஆனால் முருகன் மனம் அமைதியாக இல்லை.
பேருந்து மலை இறங்கியது.
பெரிய ஓடை நிறுத்தம் வந்தது.
முருகன் வேகத்தைக் குறைத்தான்.
நிறுத்தத்தில் யாரும் இல்லை.
அவன் நிம்மதியாக மூச்சுவிட்டான்.
ஆனால் பேருந்து நிறுத்தத்தைக் கடந்ததும், பின்பார்வைக் கண்ணாடியில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது.
கடைசி வரிசையில் யாரோ அமர்ந்திருந்தார்கள்.
வெள்ளைச் சேலை.
முருகன் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.
அவன் கைகள் நடுங்கின.
“செல்வண்ணா, அவள் வந்துவிட்டாள்.”
செல்வன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான்.
வானொலியில் அதே பாடல் தானாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது.
“நிலவே வா, நிழலே வா…”
முருகன் வானொலியை அணைக்க முயன்றான்.
ஆனால் அது அணையவில்லை.
பாடல் தொடர்ந்து ஒலித்தது.
பின்னால் இருந்து குரல் வந்தது.
“அண்ணா, நீங்கள் என்னைப் பார்த்தீர்களா?”
முருகன் பதில் சொல்லவில்லை.
“அண்ணா, நீங்கள் என் அம்மாவைப் பார்த்தீர்களா?”
முருகனின் தொண்டை உலர்ந்தது.
“ஆம்,” என்றான் மெதுவாக.
“அம்மா எப்படி இருக்கிறார்கள்?”
“அவர்கள் உங்களுக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.”
சிறிது நேரம் அமைதி.
பின்னர் குரல் மீண்டும் வந்தது.
இப்போது அதில் கோபம் இருந்தது.
“என்னைக் கொன்றவன் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறான். அவன் இந்தச் சாலையில் ஒவ்வொரு இரவும் போகிறான். நான் அவனைப் பார்க்கிறேன். ஆனால் என்னால் அவனைத் தொட முடியவில்லை.”
முருகன் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டான்.
“அவன் யார்?”
“கனகராஜ்.”
பேருந்துக்குள் காற்று குளிர்ந்தது.
முருகனின் மூச்சு புகையாக வெளியே வந்தது.
“அவனை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது?”
“அவன் ஜீப்பில் என் வளையல் இருக்கிறது. அவன் அதை எடுத்து வைத்திருக்கிறான். அதைக் கண்டுபிடித்தால் அவனைப் பிடிக்கலாம்.”
“நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?”
“நாளை இரவு அவன் இந்தச் சாலையில் வருவான். நீ அவனைத் தடுத்து நிறுத்து.”
“நான் எப்படித் தடுப்பேன்?”
“நான் உன்னோடு இருப்பேன்.”
அந்த வார்த்தைகள் முருகனுக்கு ஆறுதலாகவும் பயமாகவும் இருந்தன.
பேருந்து ஊரை அடைந்தது.
முருகன் திரும்பிப் பார்த்தான்.
கடைசி வரிசை காலியாக இருந்தது.
ஆனால் இருக்கையில் மீண்டும் ஒரு மல்லிகைப் பூ இருந்தது.
இந்த முறை முருகன் அதை எடுக்கவில்லை.
அவன் அதை அங்கேயே விட்டுவிட்டான்.
ராமன் ஐயாவைச் சந்திப்பதற்கு முன், முருகன் ஒரு இரவு கனகராஜைப் பின்தொடர்ந்தான்.
அவன் தன் நண்பனின் இருசக்கர வாகனத்தை எடுத்துக்கொண்டு கனகராஜின் வீட்டுக்கு அருகே காத்திருந்தான்.
கனகராஜின் வீடு பெரியது.
இரண்டு மாடிகள், பெரிய மதில், வாசலில் ஒரு ஜீப்.
இரவு பன்னிரண்டு மணிக்கு ஜீப் புறப்பட்டது.
முருகன் தொலைவில் இருந்து பின்தொடர்ந்தான்.
ஜீப் மலைச் சாலையில் ஏறியது.
பெரிய ஓடை நிறுத்தம் வந்தபோது ஜீப் திடீரென்று நின்றது.
கனகராஜ் இறங்கினான்.
அவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.
அவன் முகத்தில் பயம் தெரிந்தது.
அவன் சாலையைப் பார்த்து ஏதோ சொன்னான்.
முருகனுக்கு அவன் சொன்னது கேட்கவில்லை, ஆனால் அவன் உதடுகள் “மன்னித்துவிடு” என்று சொல்வது போல அசைந்தன.
கனகராஜ் ஜீப்புக்குத் திரும்பினான்.
அவன் டேஷ்போர்டைத் திறந்து ஒரு சிறிய பெட்டியை எடுத்தான்.
அவன் அந்தப் பெட்டியைப் பார்த்தான்.
பின்னர் அதை மீண்டும் வைத்துவிட்டான்.
அவன் கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.
முருகனுக்குப் புரிந்தது.
அந்தப் பெட்டியில்தான் வளையல் இருக்கிறது.
கனகராஜ் அதை எப்போதும் தன்னோடு வைத்திருக்கிறான்.
அவனால் அதைத் தூக்கி எறிய முடியவில்லை.
அது அவன் குற்றத்தின் சாட்சி.
அதே நேரத்தில் மூடுபனியில் ஒரு வெள்ளை உருவம் தெரிந்தது.
வள்ளி சாலையின் ஓரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
கனகராஜ் அவளைப் பார்த்தான்.
அவன் கத்தினான்.
அவன் ஜீப்பில் ஏறி வேகமாகப் போய்விட்டான்.
முருகன் மூச்சை இழுத்துவிட்டான்.
அவன் கண்டது உண்மை.
கனகராஜ் வள்ளியைப் பார்த்துப் பயப்படுகிறான்.
அவன் குற்ற உணர்வில் வாழ்கிறான்.
அவனைப் பிடிக்க முடியும்.
மறுநாள் முருகன் ஓய்வுபெற்ற காவல் அதிகாரி ராமனைச் சந்தித்தான்.
ராமனுக்கு வயது அறுபத்திரண்டு.
அவர் வள்ளியின் வழக்கை விசாரித்தவர்.
“ஐயா, வள்ளி வழக்கைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்,” என்று முருகன் கேட்டான்.
ராமன் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
“அந்த வழக்கு என்னை இன்னும் தூங்கவிடவில்லை தம்பி. வள்ளி நல்ல பெண். அவளைக் கொன்றது யாரென்று எனக்குத் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் ஆதாரம் இல்லை.”
“யார் ஐயா?”
“கனகராஜ். அவன் மர வியாபாரி. அவனுக்குப் பணம் அதிகம். அதிகாரிகள் அவனுக்குப் பயப்படுகிறார்கள். வள்ளி அவனைப் பற்றிப் புகார் கொடுத்தாள். அதற்குப் பிறகு அவள் காணாமல் போனாள்.”
“அவன் ஜீப்பில் வளையல் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன்.”
ராமன் கண்கள் விரிந்தன.
“அது உனக்கு எப்படித் தெரியும்? அந்த வளையலைப் பற்றி விசாரணையில் யாருக்கும் தெரியாது. வள்ளியின் அம்மா மட்டுமே அதைப் பற்றிச் சொன்னாள். அவள் கையில் இருந்த வளையல் ஒன்று காணாமல் போனதாக.”
முருகன் எதுவும் சொல்லவில்லை.
ராமன் அவனைக் கூர்ந்து பார்த்தார்.
“தம்பி, நீ அவளைப் பார்த்தாயா?”
முருகன் தலையசைத்தான்.
ராமன் மூச்சை இழுத்துவிட்டார்.
“அப்படியானால் நேரம் வந்துவிட்டது. அவள் நீதி கேட்கிறாள். நாம் அவளுக்கு உதவ வேண்டும்.”
“என்ன செய்ய வேண்டும் ஐயா?”
“கனகராஜ் ஒவ்வொரு இரவும் பன்னிரண்டு மணிக்கு இந்தச் சாலையில் ஜீப்பில் போகிறான். அவன் மரங்களை ஏற்றிச் செல்கிறான். நாளை இரவு நானும் உன்னோடு வருகிறேன். அவன் ஜீப்பைத் தடுத்து நிறுத்துவோம்.”
“அவன் நிற்காவிட்டால்?”
“அவள் இருப்பாள்.”
ராமன் சொன்ன வார்த்தைகள் முருகனுக்கு நம்பிக்கை தந்தன.
ஆனால் பயமும் இருந்தது.
அன்று இரவு முருகன் மீண்டும் பேருந்து ஓட்டினான்.
இந்த இரவு முந்தைய இரவுகளை விட மோசமாக இருந்தது.
மூடுபனி மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்தது.
சாலையில் ஒரு அடி கூடத் தெரியவில்லை.
முருகன் முகப்பு விளக்குகளை அதிக ஒளியில் போட்டான்.
ஆனால் ஒளி மூடுபனியில் மறைந்துவிட்டது.
பேருந்து மெதுவாக நகர்ந்தது.
திடீரென்று பேருந்தின் கதவுகள் தானாகத் திறந்தன.
யாரும் திறக்கவில்லை.
கதவுகள் தானாகத் திறந்து, தானாக மூடின.
செல்வன் நடுங்கினான்.
“தம்பி, அவள் வந்துவிட்டாள்.”
பெரிய ஓடை நிறுத்தத்தில் அவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
இந்த முறை அவள் முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
அவள் கண்கள் சிவந்திருந்தன.
அவள் கழுத்தில் ஒரு கருப்புத் தழும்பு இருந்தது.
யாரோ கழுத்தை நெரித்த தழும்பு.
முருகன் அதைப் பார்த்து உறைந்துபோனான்.
அவள் பேருந்தில் ஏறினாள்.
அவள் இந்த முறை முருகனுக்கு அருகில் வந்து நின்றாள்.
அவள் குரல் குளிராக இருந்தது.
“அண்ணா, நீங்கள் என்னை நம்புகிறீர்களா?”
“நம்புகிறேன்,” என்றான் முருகன்.
“அப்படியானால் என்னோடு வாருங்கள். நான் உங்களுக்கு ஒன்றைக் காட்ட வேண்டும்.”
“எங்கே?”
“பள்ளத்தாக்குக்கு.”
முருகன் பேருந்தை நிறுத்தினான்.
அவன் கால்கள் நடுங்கின.
ஆனால் அவன் இறங்கினான்.
செல்வன் பேருந்தில் இருந்து கத்தினான், “தம்பி, போகாதே!”
ஆனால் முருகன் நடந்தான்.
வள்ளி முன்னால் நடந்தாள்.
அவள் கால்கள் தரையில் படவில்லை.
அவள் மிதந்து சென்றாள்.
முருகன் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான்.
அவர்கள் பள்ளத்தாக்கின் விளிம்புக்கு வந்தார்கள்.
கீழே ஆழமான இருள்.
ஓடையின் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.
“இங்கேதான் என் உடல் கிடந்தது,” என்றாள் வள்ளி.
“அன்று மாலை நான் பள்ளியில் இருந்து வந்துகொண்டிருந்தேன். வானம் மங்கலாக இருந்தது. மழை வருவது போல இருந்தது. நான் வேகமாக நடந்தேன். அம்மா வீட்டில் காத்திருப்பார்கள் என்று நினைத்தேன். அப்போது ஒரு ஜீப் என் அருகில் வந்து நின்றது.”
“கனகராஜ் இறங்கினான். அவன் என்னிடம் புகாரை வாபஸ் வாங்கச் சொன்னான். நான் மறுத்தேன். நான் சொன்னேன், ‘நீ மரங்களை வெட்டுவதை நிறுத்த வேண்டும். இல்லையென்றால் நான் மீண்டும் புகார் கொடுப்பேன்’ என்று. அவன் கோபத்தில் என் கையைப் பிடித்தான். நான் திமிறினேன். என் நகங்கள் அவன் கையில் கீறின. அவன் என் கழுத்தைப் பிடித்தான்.”
வள்ளியின் குரல் நடுங்கியது.
“என்னால் மூச்சுவிட முடியவில்லை. நான் அம்மாவை நினைத்தேன். நான் என் மாணவர்களை நினைத்தேன். பின்னர் எல்லாம் இருட்டாகிவிட்டது. நான் கண் விழித்தபோது நான் இந்தப் பள்ளத்தாக்கில் இருந்தேன். என் உடல் கீழே கிடந்தது. நான் மேலே மிதந்துகொண்டிருந்தேன். என்னால் யாரிடமும் பேச முடியவில்லை. என்னால் யாரையும் தொட முடியவில்லை.”
“ஏழு வருடங்களாக நான் இங்கேயே இருக்கிறேன். ஒவ்வொரு இரவும் நான் அந்த நிறுத்தத்தில் நிற்கிறேன். ஒவ்வொரு வாகனத்தையும் பார்க்கிறேன். கனகராஜைத் தேடுகிறேன். ஆனால் என்னால் அவனைத் தொட முடியவில்லை. என்னால் அவனைத் தடுக்க முடியவில்லை. எனக்கு ஒரு மனிதன் தேவை. எனக்கு உதவும் ஒரு மனிதன் தேவை.”
முருகனின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“நான் இருக்கிறேன். நான் உனக்கு உதவுவேன்.”
“ஏழு வருடங்களாக நான் இங்கேயே இருக்கிறேன். எனக்கு நீதி கிடைக்கவில்லை. அதனால் என்னால் போக முடியவில்லை.”
“நான் உனக்கு உதவுவேன்,” என்றான் முருகன்.
“எப்படி?”
“கனகராஜைப் பிடிப்பேன். அவன் ஒப்புக்கொள்ள வைப்பேன்.”
வள்ளியின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
“அவன் மிகவும் பலமானவன். அவனிடம் பணம் இருக்கிறது. ஆட்கள் இருக்கிறார்கள். உன்னை அவன் கொன்றுவிடுவான்.”
“நான் பயப்பட மாட்டேன். நீ என்னோடு இருப்பாய் அல்லவா?”
“இருப்பேன்.”
அவள் மெதுவாக மறைந்தாள்.
மூடுபனி அவளை மூடிக்கொண்டது.
முருகன் பேருந்துக்குத் திரும்பினான்.
அவன் உடல் முழுவதும் வியர்த்திருந்தது.
ஆனால் அவன் மனதில் பயம் இல்லை.
அங்கே உறுதி இருந்தது.
செல்வன் அவனைப் பார்த்து, “தம்பி, நீ பைத்தியமா? பள்ளத்தாக்குக்குப் போனாயா?” என்று கேட்டான்.
“அண்ணா, நான் அவளைப் பார்த்தேன். அவள் என்னிடம் பேசினாள். அவள் நீதி கேட்கிறாள். நான் அவளுக்கு உதவப் போகிறேன்.”
செல்வன் அமைதியாக இருந்தான்.
பின்னர் அவன் சொன்னான், “தம்பி, நானும் உன்னோடு வருகிறேன். ராஜேந்திரனுக்காக. முத்துவுக்காக. வேலுவுக்காக. அவர்களுக்காகவும் நீதி வேண்டும்.”
முருகன் செல்வனின் கையைப் பிடித்தான்.
இருவரும் சேர்ந்து திட்டம் போட்டார்கள்.
நாளை இரவு கனகராஜ் இந்தச் சாலையில் வருவான்.
அவனைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும்.
ராமன் ஐயாவையும் அழைக்க வேண்டும்.
அவர் காவல்துறையில் இருந்தவர்.
அவர் இருந்தால் கனகராஜ் தப்பிக்க முடியாது.
அன்று இரவு முருகன் வீட்டில் கலாவிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னான்.
கலா முதலில் பயந்தாள்.
பின்னர் அவள் அவன் கையைப் பிடித்தாள்.
“நீங்கள் சரியானதைச் செய்கிறீர்கள். அந்தப் பெண்ணுக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும். ஆனால் கவனமாக இருங்கள்.”
“நான் கவனமாக இருப்பேன்.”
“அருண் உங்களுக்காகக் காத்திருப்பான்.”
முருகன் மகனைப் பார்த்தான்.
அருண் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.
அவன் முகம் அமைதியாக இருந்தது.
முருகன் மனதில் உறுதி வளர்ந்தது.
அவன் இந்த வேலையை முடிக்க வேண்டும்.
மறுநாள் இரவு பதினொன்று மணி.
அந்த நாள் முழுவதும் முருகன் தயாரிப்பில் இருந்தான்.
காலையில் அவன் ராமன் ஐயாவின் வீட்டுக்குச் சென்றான்.
ராமன் ஒரு திட்டம் போட்டிருந்தார்.
“தம்பி, கனகராஜ் ஒவ்வொரு இரவும் பன்னிரண்டு மணிக்கு இந்தச் சாலையில் ஜீப்பில் போகிறான். நாம் பேருந்தைச் சாலையின் நடுவில் நிறுத்தி அவனைத் தடுக்க வேண்டும். நான் அவனிடம் பேசுவேன். அவன் கோபத்தில் உண்மையைச் சொல்லிவிடுவான். நான் அதை என் கைபேசியில் பதிவு செய்வேன்.”
“அவன் ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டால்?”
“வள்ளி இருப்பாள். அவளைப் பார்த்தால் அவன் உடைந்துவிடுவான். அவன் ஏழு வருடங்களாக அவளைக் கனவில் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். நேரில் பார்த்தால் அவனால் தாங்க முடியாது.”
“ஐயா, எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது.”
“எனக்கும் பயமாகத்தான் இருக்கிறது தம்பி. ஆனால் பயத்தை விட நீதி பெரியது. வள்ளி ஏழு வருடங்களாகக் காத்திருக்கிறாள். நாம் அவளை ஏமாற்றக் கூடாது.”
மதியம் முருகன் கோவிலுக்குச் சென்றான்.
அவன் அங்கே நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்தான்.
அவன் மனதில் அமைதி வேண்டும் என்று வேண்டினான்.
அவன் வள்ளிக்காகவும் வேண்டினான்.
மாலையில் செல்வன் முருகனின் வீட்டுக்கு வந்தான்.
“தம்பி, நானும் உன்னோடு வருகிறேன். நான் பேருந்தில் இருப்பேன். ஏதாவது நடந்தால் நான் உதவுவேன்.”
“அண்ணா, நீங்கள் வர வேண்டாம். அது ஆபத்து.”
“நான் வருவேன் தம்பி. ராஜேந்திரன் என் நண்பன். அவனுக்காக நான் வர வேண்டும். முத்துவுக்காக வர வேண்டும். வேலுவுக்காக வர வேண்டும்.”
கலா மூவருக்கும் சாப்பாடு போட்டாள்.
அவள் கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன, ஆனால் அவள் எதுவும் சொல்லவில்லை.
சாப்பிட்ட பிறகு முருகன் அருணை அணைத்துக்கொண்டான்.
“மகனே, அப்பா இன்று இரவு ஒரு முக்கியமான வேலைக்குப் போகிறேன். நீ அம்மாவோடு இரு. அப்பா காலையில் வந்துவிடுவேன்.”
“சரி அப்பா.”
முருகன் வீட்டில் இருந்து புறப்பட்டபோது கலா அவன் கையைப் பிடித்தாள்.
“திரும்பி வாருங்கள்.”
“வருவேன்.”
முருகன் பேருந்தை எடுத்தான்.
செல்வன் இல்லை.
அவன் விடுமுறை எடுத்திருந்தான்.
அவன் இந்த இரவைப் பற்றிப் பயந்தான்.
ராமன் பேருந்தில் ஏறினார்.
அவர் கையில் ஒரு பழைய டார்ச் இருந்தது.
“தம்பி, பயப்படாதே. நான் இருக்கிறேன்.”
பேருந்து மலை ஏறியது.
அன்று இரவு மூடுபனி மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்தது.
சாலையில் ஒரு அடி கூடத் தெரியவில்லை.
முருகன் முகப்பு விளக்குகளை அதிக ஒளியில் போட்டான்.
ஆனால் ஒளி மூடுபனியில் மறைந்துவிட்டது.
ராமன் அருகில் அமர்ந்திருந்தார்.
அவர் கையில் ஒரு பழைய டார்ச் இருந்தது.
அவர் கைபேசியைத் தயாராக வைத்திருந்தார்.
செல்வன் பின் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தான்.
அவன் கண்கள் மூடியிருந்தன, உதடுகள் எதையோ முணுமுணுத்தன.
பேருந்து மெதுவாக நகர்ந்தது.
ஒவ்வொரு வளைவிலும் முருகன் ஒலிப்பானை அடித்தான்.
ஆனால் எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.
சாலை முழுவதும் அமைதியாக இருந்தது.
காற்று கூட வீசவில்லை.
மரங்கள் அசையாமல் நின்றன.
அது ஒரு அசாதாரண அமைதி.
ஏதோ நடக்கப் போகிறது என்ற அமைதி.
பெரிய ஓடை நிறுத்தம் வந்தது.
அங்கே அவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
இந்த முறை அவள் முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
அவள் கண்களில் கண்ணீர் இல்லை.
அவள் கண்களில் உறுதி இருந்தது.
இன்று இரவு அவளுக்கு நீதி கிடைக்கும் என்ற உறுதி.
அவள் பேருந்தில் ஏறினாள்.
அவள் முருகனைப் பார்த்து மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
அது ஒரு நன்றி.
அது ஒரு வாக்குறுதி.
பேருந்து மீண்டும் நகர்ந்தது.
முருகனின் கைகள் இனி நடுங்கவில்லை.
அவன் மனதில் பயம் இல்லை.
அங்கே உறுதி மட்டுமே இருந்தது.
மூடுபனி மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்தது.
சாலை தெரியவில்லை.
முருகன் மெதுவாக ஓட்டினான்.
பெரிய ஓடை நிறுத்தம் வந்தது.
அங்கே அவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
வெள்ளைச் சேலை.
நீளமான கூந்தல்.
இந்த முறை அவள் முகம் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
ஆனால் அவள் முகத்தில் கோபம் இல்லை.
சோகம் இருந்தது.
அவள் பேருந்தில் ஏறினாள்.
இந்த முறை அவள் கடைசி வரிசையில் அமரவில்லை.
அவள் முருகனுக்கு அருகில், முதல் இருக்கையில் அமர்ந்தாள்.
ராமன் அவளைப் பார்த்தார்.
அவர் கண்கள் கலங்கின.
“வள்ளி,” என்றார் மெதுவாக.
“உனக்கு நீதி கிடைக்கும். நான் வாக்குக் கொடுக்கிறேன்.”
அவள் தலையசைத்தாள்.
பேருந்து நகர்ந்தது.
சிறிது நேரத்தில் எதிரே விளக்குகள் தெரிந்தன.
ஒரு ஜீப் வந்துகொண்டிருந்தது.
முருகன் பேருந்தைச் சாலையின் நடுவில் நிறுத்தினான்.
ஜீப் நின்றது.
ஜீப்பில் இருந்து ஒருவன் இறங்கினான்.
உயரமானவன்.
தடித்தவன்.
வயது ஐம்பத்தெட்டு இருக்கும்.
அவன்தான் கனகராஜ்.
“ஏய், பேருந்தை வழியில் இருந்து எடு!” என்று கத்தினான்.
முருகன் இறங்கினான்.
ராமனும் இறங்கினார்.
“கனகராஜ், உன்னைப் பார்க்கத்தான் வந்தோம்,” என்றார் ராமன்.
கனகராஜ் சிரித்தான்.
“ஓய்வுபெற்ற காவலரா? உன்னால் என்ன செய்ய முடியும்? என்னைப் பற்றி யாருக்கும் தெரியாது.”
“வள்ளியைப் பற்றித் தெரியும்.”
கனகராஜ் முகம் மாறியது.
சிரிப்பு மறைந்தது.
“வள்ளியா? அவள் செத்துப் போய் ஏழு வருடங்கள் ஆகிறது.”
“அவளைக் கொன்றது நீதான்.”
“ஆதாரம் இருக்கிறதா?”
அப்போது பேருந்தில் இருந்து ஒரு குரல் வந்தது.
“ஆதாரம் என்னிடம் இருக்கிறது.”
கனகராஜ் திரும்பிப் பார்த்தான்.
பேருந்தின் கதவில் அவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
வெள்ளைச் சேலை.
ஈரமான கூந்தல்.
அவள் கண்கள் இப்போது கோபத்தில் எரிந்தன.
கனகராஜ் பின்வாங்கினான்.
“நீ… நீ செத்துப் போனவள்… நீ இங்கே எப்படி…”
“நீ என்னைக் கொன்றாய். நீ என் கழுத்தை நெரித்தாய். நீ என் உடலைப் பள்ளத்தாக்கில் தள்ளினாய். நீ என் வளையலை எடுத்து உன் ஜீப்பில் வைத்திருக்கிறாய்.”
கனகராஜ் நடுங்கினான்.
“இல்லை… இல்லை…”
அவன் ஜீப்பை நோக்கி ஓடினான்.
ஆனால் ஜீப்பின் விளக்குகள் தானாக அணைந்தன.
ஜீப்பின் கதவுகள் தானாகப் பூட்டிக்கொண்டன.
சுற்றிலும் மூடுபனி அடர்த்தியாகச் சூழ்ந்தது.
காற்று வேகமாக வீசியது.
மரங்கள் ஆடின.
வள்ளி மெதுவாக அவனை நோக்கி நடந்தாள்.
அவள் கால்கள் தரையில் படவில்லை.
அவள் காற்றில் மிதந்து வந்தாள்.
கனகராஜ் மண்டியிட்டான்.
“மன்னித்துவிடு… மன்னித்துவிடு… நான் செய்தது தவறுதான். நீ புகார் கொடுத்ததால் எனக்குக் கோபம் வந்தது. நான் உன்னைத் தடுத்தேன். நீ மறுத்தாய். நான்…”
அவன் குரல் உடைந்தது.
“நான் உன் கழுத்தை நெரித்தேன். என்னை மன்னித்துவிடு.”
அவன் கண்ணீர் விட்டு அழுதான்.
ராமன் அவன் அருகில் சென்றார்.
“உன் ஒப்புதலை நான் கேட்டேன். இப்போது சட்டம் உன்னைப் பார்த்துக்கொள்ளும்.”
ராமன் கைபேசியை எடுத்தார்.
அவர் காவல் நிலையத்துக்கு அழைத்தார்.
“நான் ராமன் பேசுகிறேன். வள்ளி கொலை வழக்கில் குற்றவாளி ஒப்புக்கொண்டான். பெரிய ஓடை சாலையில் இருக்கிறோம். உடனே வாருங்கள்.”
கனகராஜ் தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்தான்.
அவன் இனி தப்பிக்க முடியாது.
வள்ளி முருகனைப் பார்த்தாள்.
அவள் முகத்தில் இப்போது அமைதி இருந்தது.
கோபம் மறைந்துவிட்டது.
“அண்ணா, நன்றி.”
“நீ இனி அமைதியாக இருப்பாயா?”
“ஆம். எனக்கு நீதி கிடைத்துவிட்டது. இனி நான் போக வேண்டும். அம்மாவிடம் சொல்லுங்கள். நான் அவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன்.”
அவள் மெதுவாகப் பின்வாங்கினாள்.
மூடுபனி அவளை மூடிக்கொண்டது.
அவள் உருவம் மங்கியது.
கடைசியாக ஒரு மெல்லிய குரல் கேட்டது.
“நிலவே வா…”
பின்னர் அமைதி.
மூடுபனி விலகியது.
நிலா வெளிச்சம் சாலையில் விழுந்தது.
சாலை அமைதியாக இருந்தது.
மிக அமைதியாக.
கனகராஜ் திடீரென்று எழுந்து ஜீப்பை நோக்கி ஓடினான்.
அவன் ஜீப்பில் ஏறி ஓடப் பார்த்தான்.
ஆனால் ஜீப் ஸ்டார்ட் ஆகவில்லை.
அவன் சாவியைத் திருப்பினான்.
எஞ்சின் சத்தம் வரவில்லை.
ஜீப்பின் விளக்குகள் அணைந்தன.
ஜீப்பின் கதவுகள் தானாகப் பூட்டிக்கொண்டன.
கனகராஜ் கதவைத் திறக்க முயன்றான்.
கதவு திறக்கவில்லை.
அவன் உள்ளே சிக்கிக்கொண்டான்.
வள்ளி ஜீப்பின் முன்னால் வந்து நின்றாள்.
அவள் கண்கள் கோபத்தில் எரிந்தன.
“நீ எங்கே ஓடுகிறாய் கனகராஜ்? ஏழு வருடங்களாக நான் உன்னைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன். இன்று நீ தப்பிக்க முடியாது.”
கனகராஜ் கண்ணாடியைத் தட்டினான்.
“என்னை விட்டுவிடு! நான் உனக்கு என்ன செய்ய வேண்டும்? பணம் வேண்டுமா? நான் உன் அம்மாவுக்குப் பணம் கொடுக்கிறேன்!”
“எனக்குப் பணம் வேண்டாம். எனக்கு நீதி வேண்டும். நீ செய்ததை எல்லோரிடமும் சொல்.”
ராமன் தன் கைபேசியை எடுத்தார்.
அவர் ஒலிப்பதிவை இயக்கினார்.
“கனகராஜ், நீ சொன்னதை மீண்டும் சொல். எல்லாவற்றையும் சொல். இது பதிவாகிக்கொண்டிருக்கிறது.”
கனகராஜ் அழுதான்.
“நான்… நான் அன்று மாலை அவளை வழியில் தடுத்தேன். அவள் பள்ளியில் இருந்து வந்துகொண்டிருந்தாள். நான் அவளிடம் புகாரை வாபஸ் வாங்கச் சொன்னேன். அவள் மறுத்தாள். அவள் என்னைப் பார்த்து, ‘நீ சட்டத்தை மீறுகிறாய், உன்னைச் சும்மா விட மாட்டேன்’ என்றாள். எனக்குக் கோபம் வந்தது. நான் அவள் கழுத்தைப் பிடித்தேன். அவள் திமிறினாள். அவள் நகங்கள் என் கையில் கீறின. நான்… நான் அவள் கழுத்தை நெரித்தேன். அவள் அசையாமல் போனாள். நான் பயந்துவிட்டேன். நான் அவள் உடலைப் பள்ளத்தாக்கில் தள்ளினேன். அவள் வளையல் என் கையில் சிக்கியது. நான் அதை என் ஜீப்பில் வைத்தேன். அதை என்னால் தூக்கி எறிய முடியவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும் அது என்னைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.”
அவன் குரல் உடைந்தது.
“ஒவ்வொரு இரவும் அவள் என் கனவில் வருகிறாள். வெள்ளைச் சேலையில் வருகிறாள். ‘நீதி’ என்று சொல்கிறாள். நான் தூங்க முடியவில்லை. நான் இந்தச் சாலையில் போகும்போது எல்லாம் அவள் நிற்பது போலத் தோன்றுகிறது. நான் பைத்தியமாகிவிட்டேன்.”
ராமன் ஒலிப்பதிவை நிறுத்தினார்.
“இது போதும். இது நீதிமன்றத்தில் ஆதாரமாகும்.”
அப்போது ஜீப்பின் கதவுகள் தானாகத் திறந்தன.
கனகராஜ் வெளியே வந்து தரையில் விழுந்தான்.
அவன் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
வள்ளி அவனைப் பார்த்தாள்.
அவள் கண்களில் இப்போது கோபம் இல்லை.
அமைதி இருந்தது.
“நீ சொல்லிவிட்டாய். இனி சட்டம் உன்னைப் பார்த்துக்கொள்ளும். நான் உன்னைக் கொல்ல மாட்டேன். நான் உன்னைப் போல இல்லை.”
அந்த வார்த்தைகள் கனகராஜை மேலும் உடைத்தன.
அவன் தரையில் விழுந்து அழுதான்.
முருகன் அவனைப் பார்த்தான்.
அவனுக்கு அவன் மேல் இரக்கம் வரவில்லை.
ஆனால் வள்ளியின் பெருந்தன்மை அவனை வியக்க வைத்தது.
அவள் பழி வாங்கவில்லை.
அவள் நீதி மட்டுமே கேட்டாள்.
அதுதான் அவளை மனிதியாக வைத்திருந்தது.
இறந்த பிறகும் அவள் மனிதியாகவே இருந்தாள்.
சிறிது நேரத்தில் காவல் வாகனம் வந்தது.
கனகராஜைக் கைது செய்தார்கள்.
அவன் ஜீப்பைச் சோதனை செய்தார்கள்.
ஜீப்பின் டேஷ்போர்டில் ஒரு சிறிய பெட்டி இருந்தது.
காவல் அதிகாரி அந்தப் பெட்டியைத் திறந்தார்.
அதில் ஒரு தங்க வளையல் இருந்தது.
அது பழையதாக இருந்தது, ஆனால் அதில் ஒரு சிறிய எழுத்து பொறிக்கப்பட்டிருந்தது.
“வள்ளி” என்ற எழுத்து.
காவல் அதிகாரி அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார்.
“இந்த வளையலில் பெயர் இருக்கிறது. இது உறுதியான ஆதாரம்,” என்றார்.
காமாட்சி அந்த வளையலைப் பார்த்தாள்.
அவள் அதைத் தன் கையில் எடுத்தாள்.
“இது என் மகளின் வளையல். இதை நான் அவள் பிறந்த நாளுக்கு வாங்கிக் கொடுத்தேன். அவள் இதை எப்போதும் அணிந்திருப்பாள். அவள் இறந்த நாள் இது காணாமல் போனது. இன்று அது திரும்பி வந்துவிட்டது.”
அவள் அந்த வளையலைத் தன் நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டாள்.
காவல் அதிகாரி ராமனிடம் கேட்டார், “ஐயா, நீங்கள் இந்த வழக்கை எப்படிக் கண்டுபிடித்தீர்கள்?”
ராமன் முருகனைப் பார்த்தார்.
“இந்தத் தம்பிதான் கண்டுபிடித்தான். அவன் தைரியமாக இருந்தான். அவன் உண்மையைத் தேடினான். நான் அவனுக்கு உதவி மட்டுமே செய்தேன்.”
காவல் அதிகாரி முருகனிடம் கை குலுக்கினார்.
“தம்பி, நீ செய்தது பெரிய காரியம். ஏழு வருடங்களாகத் தீர்க்கப்படாத வழக்கை நீ தீர்த்திருக்கிறாய். காவல்துறை சார்பில் நன்றி.”
முருகன் தலை குனிந்தான்.
“ஐயா, நன்றி வள்ளிக்குத்தான். அவள் இல்லையென்றால் இது நடந்திருக்காது.”
அன்று இரவு கனகராஜ் காவல் நிலையத்தில் வைக்கப்பட்டான்.
அவன் அங்கேயும் அழுதுகொண்டிருந்தான்.
“அவள் என்னை விடமாட்டாள். அவள் என் கனவில் வருகிறாள்,” என்று அவன் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.
காவலர்கள் அவனைப் பார்த்து ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
அவர்களுக்கு அவன் சொல்வது புரியவில்லை.
ஆனால் முருகனுக்குப் புரிந்தது.
கனகராஜ் இனி வாழ்நாள் முழுவதும் அவளை நினைத்துக்கொண்டே இருப்பான்.
அதுதான் அவனுக்கு உண்மையான தண்டனை.
சிறை தண்டனையை விட அது பெரியது.
அதில் ஒரு தங்க வளையல் இருந்தது.
வள்ளியின் வளையல்.
காமாட்சி அதைப் பார்த்து அடையாளம் காட்டினாள்.
“இது என் மகளின் வளையல்,” என்றாள் கண்ணீரோடு.
கனகராஜ் நீதிமன்றத்தில் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டான்.
அவனுக்குத் தண்டனை கிடைத்தது.
வள்ளியின் வழக்கு முடிந்தது.
நீதிமன்றத்தில் கனகராஜ் தன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டான்.
ராமன் எடுத்த ஒலிப்பதிவு ஆதாரமாகக் காட்டப்பட்டது.
ஜீப்பில் கிடைத்த தங்க வளையல் ஆதாரமாகக் காட்டப்பட்டது.
காமாட்சி நீதிமன்றத்தில் சாட்சி சொன்னாள்.
அவள் குரல் நடுங்கியது, ஆனால் அவள் தைரியமாகப் பேசினாள்.
“என் மகள் நல்லவள். அவள் நியாயத்துக்காகப் போராடினாள். அவளுக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும்,” என்றாள்.
பெருமாள் வனக்காவலரும் சாட்சி சொன்னார்.
அன்று இரவு ஜீப்பைப் பார்த்ததை அவர் நீதிமன்றத்தில் சொன்னார்.
முருகனும் சாட்சி சொன்னான்.
அவன் பேருந்தில் வள்ளியைப் பார்த்ததைச் சொன்னான்.
நீதிபதி முதலில் சந்தேகமாகக் கேட்டார்.
ஆனால் ஒலிப்பதிவும் வளையலும் இருந்ததால் அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.
கனகராஜுக்கு ஆயுள் தண்டனை கிடைத்தது.
அவன் சிறைக்குச் சென்றான்.
அவன் மர வியாபாரம் மூடப்பட்டது.
அவன் வெட்டிய மரங்களுக்காக வனத்துறை தனியாக வழக்குப் போட்டது.
காமாட்சி அன்று முதல் முறையாகச் சிரித்தாள்.
ஏழு வருடங்களுக்குப் பிறகு அவள் முகத்தில் சிரிப்பு வந்தது.
“என் மகள் இனி அமைதியாக இருப்பாள்,” என்றாள்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு முருகன் வள்ளி வேலை செய்த பள்ளிக்குச் சென்றான்.
அந்தப் பள்ளி இன்னும் அப்படியே இருந்தது.
சிறிய கட்டடம், வெள்ளைச் சுவர்கள், முன்னால் ஒரு பெரிய மரம்.
பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியை அவனை வரவேற்றாள்.
அவள் பெயர் சரோஜா, வயது ஐம்பது.
அவள் வள்ளியோடு சேர்ந்து வேலை செய்தவள்.
“தம்பி, வள்ளி இந்தப் பள்ளியின் சிறந்த ஆசிரியை,” என்றாள் சரோஜா.
“அவள் வகுப்பில் குழந்தைகள் எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். அவள் ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் கதை சொல்வாள். அவள் ஒவ்வொரு குழந்தையின் பிறந்த நாளையும் நினைவில் வைத்திருப்பாள்.”
“அவள் இறந்த பிறகு பள்ளி முழுவதும் அழுதது. குழந்தைகள் அவளைத் தேடினார்கள். ‘வள்ளி டீச்சர் எங்கே?’ என்று கேட்டார்கள். எங்களால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை.”
சரோஜா முருகனை ஒரு வகுப்பறைக்கு அழைத்துச் சென்றாள்.
அந்த வகுப்பறையில் வள்ளியின் புகைப்படம் இருந்தது.
அதன் கீழே எழுதியிருந்தது: “எங்கள் அன்பு ஆசிரியை வள்ளி.”
வகுப்பில் ஒரு சிறுமி எழுந்து நின்றாள்.
“அண்ணா, நீங்கள் வள்ளி டீச்சரைப் பார்த்தீர்களா?” என்று கேட்டாள்.
முருகன் ஆச்சரியப்பட்டான்.
“உனக்கு எப்படித் தெரியும்?”
“எங்கள் அம்மா சொன்னார்கள். வள்ளி டீச்சர் உங்கள் பேருந்தில் வந்தார்களாம். அவர்கள் உங்களிடம் உதவி கேட்டார்களாம்.”
முருகன் சிரித்தான்.
“ஆம். அவர்கள் என்னிடம் உதவி கேட்டார்கள். நான் உதவினேன்.”
“வள்ளி டீச்சர் இனி வரமாட்டார்களா?”
“அவர்கள் அமைதியாகப் போய்விட்டார்கள். ஆனால் அவர்கள் உங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.”
சிறுமி சிரித்தாள்.
“நானும் வள்ளி டீச்சர் போல ஆசிரியை ஆக வேண்டும்.”
முருகனின் கண்கள் கலங்கின.
வள்ளி இறந்துவிட்டாள், ஆனால் அவள் கனவு வாழ்கிறது.
அவள் மாணவர்களின் கனவுகளில் வாழ்கிறாள்.
பணிமனையில் இரவுப் பணிக்கு ஓட்டுநர்கள் இப்போது பயப்படுவதில்லை.
முன்பு யாரும் கடைசிப் பேருந்தை ஓட்ட விரும்பவில்லை.
இப்போது ஓட்டுநர்கள் அந்த வழித்தடத்தைக் கேட்டு வாங்குகிறார்கள்.
“முருகன் அண்ணன் அந்தச் சாலையை அமைதியாக்கிவிட்டார்,” என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள்.
சுப்பிரமணி ஐயா முருகனிடம் சொன்னார், “தம்பி, நீ செய்தது ஒரு வரலாறு. இந்தப் பணிமனையில் யாரும் செய்யாதது. நீ ஒரு ஆவிக்கு நீதி வாங்கிக் கொடுத்திருக்கிறாய்.”
முருகன் சிரித்தான்.
“ஐயா, நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை. நான் பேருந்து மட்டுமே ஓட்டினேன். வள்ளிதான் எல்லாவற்றையும் செய்தாள்.”
“அதுதான் தம்பி. நீ பேருந்து ஓட்டினாய். ஆனால் நீ நிற்கவில்லை. நீ ஓடவில்லை. அதுதான் முக்கியம்.”
அவள் முருகனின் கையைப் பிடித்து, “நீ என் மகன் போல,” என்றாள்.
முருகன் கண்கள் கலங்கின.
செல்வன் அன்று இரவு முருகனிடம் சொன்னான், “தம்பி, நீ செய்தது பெரிய காரியம். ராஜேந்திரனின் ஆன்மா இனி அமைதியடையும். முத்துவின் ஆன்மா அமைதியடையும். வேலுவின் ஆன்மா அமைதியடையும்.”
“அண்ணா, நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை. வள்ளிதான் எல்லாவற்றையும் செய்தாள். நான் அவளுக்கு உதவி மட்டுமே செய்தேன்.”
“அதுதான் பெரிய காரியம் தம்பி. எத்தனை பேர் பயந்து ஓடினார்கள்? நீ ஓடவில்லை. நீ நின்றாய்.”
கலா முருகனைப் பார்த்துப் பெருமைப்பட்டாள்.
“நீங்கள் செய்தது சரி. அந்தப் பெண்ணுக்கு நீதி கிடைத்தது. இனி நீங்கள் பயப்பட வேண்டாம்.”
அருண் தன் அப்பாவிடம் கேட்டான், “அப்பா, அந்த அக்கா இனி வரமாட்டார்களா?”
“இல்லை மகனே. அவர்கள் அமைதியாகப் போய்விட்டார்கள். அவர்களுக்கு நீதி கிடைத்துவிட்டது.”
“அவர்கள் நல்ல அக்காவா?”
“மிகவும் நல்ல அக்கா. அவர்கள் ஆசிரியை. அவர்கள் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்வார்கள்.”
அருண் சிரித்தான்.
“அப்பா, நானும் ஆசிரியர் ஆக வேண்டும்.”
முருகன் மகனை அணைத்துக்கொண்டான்.
அந்த வார்த்தைகள் அவனுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தன.
வள்ளியின் கதை இனி ஒரு புதிய தலைமுறையில் வாழும்.
ஏழு வருடங்களுக்குப் பிறகு நீதி கிடைத்தது.
அதற்குப் பிறகு அந்தச் சாலையில் எந்த விபத்தும் நடக்கவில்லை.
யாரும் இறக்கவில்லை.
பெரிய ஓடை நிறுத்தத்தில் இனி யாரும் ஏறுவதில்லை.
ஆனால் சில இரவுகளில், மூடுபனி நேரத்தில், அந்த நிறுத்தத்தில் ஒரு வெள்ளை மல்லிகைப் பூ கிடப்பதாக ஓட்டுநர்கள் சொல்கிறார்கள்.
அது வள்ளி விட்டுச் சென்ற நன்றி என்று முருகன் நம்புகிறான்.
முருகன் இன்னும் அந்தப் பேருந்தை ஓட்டுகிறான்.
இரவு பதினொன்றரை மணி பேருந்து.
இப்போது அவன் பயப்படுவதில்லை.
வானொலியில் பாடல்கள் ஒலிக்கின்றன.
புதிய பாடல்கள்.
அந்தப் பழைய பாடல் இனி ஒலிப்பதில்லை.
கடைசி வரிசை இருக்கை இப்போது காலியாகவே இருக்கிறது.
ஆனால் முருகன் ஒவ்வொரு இரவும் அந்த இருக்கையில் ஒரு மல்லிகைப் பூவை வைக்கிறான்.
அது அவன் செய்யும் ஒரு சிறிய வணக்கம்.
ஒரு நல்ல ஆசிரியைக்கு.
ஒரு நல்ல மகளுக்கு.
ஒரு நீதி கேட்ட ஆன்மாவுக்கு.
அதற்குப் பிறகு ஒரு வாரம் கழிந்தது.
முருகன் ஒவ்வொரு இரவும் பேருந்து ஓட்டினான்.
ஒவ்வொரு இரவும் பெரிய ஓடை நிறுத்தத்தைக் கடந்தான்.
அங்கே இனி யாரும் நிற்கவில்லை.
ஆனால் ஒரு இரவு ஒரு விசித்திரம் நடந்தது.
வானொலியில் திடீரென்று அந்தப் பழைய பாடலின் ஒரு வரி ஒலித்தது.
“நிலவே வா…”
ஒரே ஒரு வரி மட்டும்.
பின்னர் பாடல் நின்றுவிட்டது.
வானொலியில் ஒரு புதிய பாடல் ஒலிக்கத் தொடங்கியது.
முருகன் சிரித்தான்.
அது வள்ளியின் விடைபெறுதல் என்று அவனுக்குப் புரிந்தது.
அவள் சொல்லிவிட்டுப் போகிறாள்.
நன்றி சொல்லிவிட்டுப் போகிறாள்.
அன்று இரவு முருகன் கடைசி வரிசை இருக்கையில் ஒரு மல்லிகைப் பூவை வைத்தான்.
அது அவன் ஒவ்வொரு இரவும் செய்யும் வழக்கமாகிவிட்டது.
பயணிகள் அதைப் பார்த்து ஆச்சரியப்படுவார்கள்.
சிலர் கேட்பார்கள், “இந்தப் பூ ஏன் இங்கே இருக்கிறது?”
முருகன் சொல்வான், “இது ஒரு நல்ல ஆசிரியைக்காக.”
அவன் மேலும் எதுவும் சொல்ல மாட்டான்.
ஆனால் சில பயணிகளுக்குப் புரியும்.
அவர்கள் அமைதியாகத் தலையசைப்பார்கள்.
ஊரில் வள்ளியின் பெயரில் ஒரு சிறிய நூலகம் தொடங்கப்பட்டது.
காமாட்சி அதைத் திறந்து வைத்தாள்.
பள்ளி மாணவர்கள் அங்கே புத்தகங்கள் படிக்கிறார்கள்.
நூலகத்தின் சுவரில் வள்ளியின் புகைப்படம் இருக்கிறது.
அதன் கீழே எழுதியிருக்கிறது: “நியாயத்துக்காகப் பயப்படாதவள்.”
காமாட்சி ஒவ்வொரு நாளும் நூலகத்துக்குச் செல்கிறாள்.
அவள் குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்கிறாள்.
அவள் வள்ளியின் கதையைச் சொல்கிறாள்.
ஆனால் அவள் பேய்க் கதையாகச் சொல்லவில்லை.
அவள் அதை ஒரு நல்ல ஆசிரியையின் கதையாகச் சொல்கிறாள்.
முருகன் சில சமயம் நூலகத்துக்குச் செல்கிறான்.
அவன் அருணை அழைத்துச் செல்கிறான்.
அருண் அங்கே புத்தகங்கள் படிக்கிறான்.
அவன் வள்ளியின் புகைப்படத்தைப் பார்த்து, “அப்பா, இந்த அக்கா நல்லவர்களா?” என்று கேட்கிறான்.
“மிகவும் நல்லவர்கள் மகனே,” என்கிறான் முருகன்.
ஒரு மாதம் கழிந்தது.
ஒரு நாள் பகலில் முருகன் பேருந்தை ஓட்டிக்கொண்டிருந்தான்.
பெரிய ஓடை நிறுத்தத்தில் ஒரு பள்ளி மாணவி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
அவள் கையில் புத்தகங்கள் இருந்தன.
அவள் தலையில் மல்லிகைப் பூ வைத்திருந்தாள்.
முருகன் பேருந்தை நிறுத்தினான்.
மாணவி ஏறினாள்.
“அண்ணா, இந்த நிறுத்தத்தில் பேருந்து நிற்குமா?” என்று கேட்டாள்.
“நிற்கும்,” என்றான் முருகன்.
“இனி எப்போதும் நிற்கும்.”
மாணவி சிரித்தாள்.
“எங்கள் டீச்சர் சொன்னார்கள். இந்த நிறுத்தத்தில் ஒரு நல்ல டீச்சர் இருந்தார்களாம். அவர்கள் பெயர் வள்ளியாம். அவர்கள் இப்போது இல்லையாம். ஆனால் அவர்கள் எங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்களாம்.”
முருகன் கண்ணாடியில் அவளைப் பார்த்தான்.
அவள் முகத்தில் பயம் இல்லை.
அங்கே மரியாதை இருந்தது.
“ஆம்,” என்றான் முருகன்.
“அவர்கள் உங்களைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். நீங்கள் நன்றாகப் படிக்க வேண்டும். அதுதான் அவர்களுக்கு நீங்கள் செய்யும் மரியாதை.”
“நான் நன்றாகப் படிப்பேன் அண்ணா. நானும் ஆசிரியை ஆக வேண்டும்.”
முருகன் சிரித்தான்.
பேருந்து மலை இறங்கியது.
சூரியன் மலைகளுக்குப் பின்னால் மறைந்துகொண்டிருந்தது.
வானம் சிவந்திருந்தது.
சாலை அழகாக இருந்தது.
பகலில் அழகாக இருந்த சாலை இப்போது இரவிலும் அமைதியாக இருந்தது.
மூடுபனி வரும், மழை வரும், இருள் வரும்.
ஆனால் பயம் இனி வராது.
ஏனென்றால் அந்தச் சாலையில் ஒரு ஆன்மா அமைதியடைந்துவிட்டது.
ஒரு நல்ல ஆசிரியையின் ஆன்மா.
ஒரு நல்ல மகளின் ஆன்மா.
அவள் கதை இனி இந்த மலையில் வாழும்.
குழந்தைகளின் கதைகளில் வாழும்.
நூலகத்தின் புத்தகங்களில் வாழும்.
முருகனின் பேருந்தில் வாழும்.
ஒவ்வொரு இரவும் கடைசி வரிசை இருக்கையில் வைக்கப்படும் மல்லிகைப் பூவில் வாழும்.
சாலை இப்போது அமைதியாக இருக்கிறது.
மலை அமைதியாக இருக்கிறது.
இரவு அமைதியாக இருக்கிறது.
ஆனால் அந்த அமைதியில் இப்போது பயம் இல்லை.
அங்கே நிம்மதி இருக்கிறது.
ஒரு ஆன்மா அமைதியடைந்த நிம்மதி.
ஒரு தாயின் கண்ணீர் நின்ற நிம்மதி.
ஒரு ஊரின் பயம் நீங்கிய நிம்மதி.
அந்த நிம்மதியைக் கொடுத்தது ஒரு பேருந்து ஓட்டுநர்.
ஒரு சாதாரண மனிதர்.
அவர் பயந்தார், ஆனால் அவர் ஓடவில்லை.
அவர் நின்றார்.
அவர் கேட்டார்.
அவர் உதவினார்.
அதுதான் இந்தக் கதையின் உண்மை.
பயம் வரும்போது ஓடுவது எளிது.
ஆனால் நின்று உண்மையைத் தேடுவதுதான் தைரியம்.
முருகன் அந்தத் தைரியத்தைக் காட்டினான்.
அதனால்தான் அவன் கதை இன்று சொல்லப்படுகிறது.
அதனால்தான் வள்ளியின் கதை இன்று சொல்லப்படுகிறது.
அவர்கள் இருவரின் கதையும் இனி ஒன்றாகவே சொல்லப்படும்.
இது முருகனின் கதை. இது வள்ளியின் கதை.
அன்று இரவு முருகன் வீட்டுக்குத் திரும்பினான்.
கலா வாசலில் காத்திருந்தாள்.
அருண் அவள் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.
“அப்பா வந்துவிட்டார்!” என்று அருண் கத்தினான்.
முருகன் மகனைத் தூக்கிக்கொண்டான்.
“அப்பா, இன்று பேருந்தில் யாராவது வந்தார்களா?”
“யாரும் வரவில்லை மகனே. பேருந்து அமைதியாக இருந்தது. சாலை அமைதியாக இருந்தது.”
“அந்த அக்கா இனி வரமாட்டார்களா?”
“அவர்கள் அமைதியாகப் போய்விட்டார்கள். அவர்களுக்கு நீதி கிடைத்துவிட்டது. இனி அவர்கள் வர வேண்டியதில்லை.”
கலா முருகனைப் பார்த்தாள்.
“நீங்கள் சோர்வாக இருக்கிறீர்கள். சாப்பிட்டுவிட்டுத் தூங்குங்கள்.”
முருகன் சாப்பிட்டான்.
அவன் படுக்கையில் படுத்தான்.
அன்று இரவு அவன் ஆழ்ந்து தூங்கினான்.
கனவுகள் வரவில்லை.
பாடல்கள் கேட்கவில்லை.
மல்லிகை வாசனை வரவில்லை.
வீடு அமைதியாக இருந்தது.
அவன் மனம் அமைதியாக இருந்தது.
நடுநிசிப் பயணம் முடிந்துவிட்டது.
— Nisha Novels Tamil
If you liked this story, read our Best Tamil Thriller Novels guide, and try our other original novel, Kaadhal Mazhai Tamil Novel — a gentle Tamil romance with a happy ending.
Is Nadunisi Payanam a ghost story?
Yes. It is a Tamil ghost story set on a lonely ghat road near Kodaikanal, where a night-bus driver meets a woman in a white sari at a bus stop that does not exist on any map.
Who is the hero of Nadunisi Payanam?
Murugan, a 32-year-old government bus driver on the last night bus from Kodaikanal to Palani. He is brave and honest, and he refuses to run away from what he sees.
What happens on the night bus?
A woman boards at the unlisted Periya Odai stop and sits in the last row. Her reflection is missing in the mirror, the headlights go out, and the same old song plays even after the radio is switched off.
Does the novel have a complete ending?
Yes. The truth comes out, the killer faces the law, and the road goes quiet again. There is no cliffhanger.
Is Nadunisi Payanam scary to read at night?
It is a slow-burn thriller, so the fear builds through fog, silence and a song that follows the driver home. Readers who love atmosphere will enjoy it most — read it at night, if you dare.
