Poottappatta Arai is an original Tamil thriller novel on Novels Tamil about Divya, a 27-year-old schoolteacher who inherits her late grandmother’s old house near Thanjavur and finds one room at the end of the corridor locked for decades. At night she hears anklets and a woman singing a lullaby, and the sounds come closer every night. It is a slow, frightening ghost story about a family secret kept for sixty years, with a complete ending where the spirit finds peace through truth and justice.
Poottappatta Arai — A Tamil Thriller Novel
திவ்யா பேருந்திலிருந்து இறங்கியபோது மணி மாலை ஐந்து.
தஞ்சாவூருக்கு அருகில் இருந்த அந்தச் சிறிய கிராமத்தில் வெயில் இன்னும் முழுவதுமாக மறையவில்லை.
வயல்களுக்கு மேலே வானம் சிவந்து கிடந்தது.
காற்றில் ஈர மண்ணின் வாசனையும், எங்கோ எரிந்து கொண்டிருந்த விறகின் புகையும் கலந்திருந்தன.
அவள் தோளில் இருந்த பையை இறுக்கிப் பிடித்துக்கொண்டு, மண் சாலையில் நடக்கத் தொடங்கினாள்.
இருபத்தேழு வயது திவ்யா, நகரத்தில் ஒரு பள்ளியில் தமிழ் ஆசிரியை.
அவள் இந்தக் கிராமத்துக்கு வந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன.
சின்ன வயதில், விடுமுறைக்கு இங்கே வருவாள்.
பாட்டி கமலாவின் வீட்டு முற்றத்தில் விளையாடுவாள்.
கிணற்றடியில் நின்று தண்ணீர் இறைப்பாள்.
பாட்டி சுட்டுத் தரும் முறுக்கைத் தின்றுகொண்டே, வாசல் திண்ணையில் உட்கார்ந்து கதை கேட்பாள்.
அந்த நாட்கள் இப்போது தொலைவில் இருப்பது போலத் தோன்றின.
கமலா பாட்டி இறந்து போய் இரண்டு வாரங்கள் ஆகிவிட்டன.
எண்பத்து நான்கு வயதில், தூக்கத்திலேயே அமைதியாகப் போய்விட்டார்.
இறுதிச் சடங்குகள் எல்லாம் முடிந்துவிட்டன.
இப்போது அந்தப் பழைய வீடு திவ்யாவுக்குச் சொந்தமாகியிருந்தது.
பாட்டி உயிலில் வீட்டை அவள் பெயருக்கே எழுதி வைத்திருந்தார்.
அம்மா மீனாவுக்கு அது பிடிக்கவில்லை.
“வீட்டை விற்றுவிடலாம், திவ்யா,” என்று அம்மா தொலைபேசியில் சொல்லியிருந்தாள்.
“அந்தப் பழைய வீட்டை வைத்துக்கொண்டு என்ன செய்யப் போகிறாய்? நகரத்தில் நமக்கு வீடு இருக்கிறது.”
திவ்யா உடனே பதில் சொல்லவில்லை.
பள்ளி விடுமுறை தொடங்கியிருந்தது.
ஒரு மாதம் விடுமுறை.
வீட்டைப் பார்த்துவிட்டு, அப்புறம் முடிவு செய்யலாம் என்று நினைத்தாள்.
வீடு தெருவின் கடைசியில் இருந்தது.
ஓட்டு வீடு, பெரிய திண்ணை, முன்னால் ஒரு வேப்ப மரம்.
வேப்ப மரத்தின் கிளைகள் வீட்டுக் கூரையைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தன.
வீட்டின் சுவர்களில் சுண்ணாம்பு உதிர்ந்து, செங்கல் தெரிந்தது.
வாசலில் கோலம் போட்டு நாட்களாகிவிட்டது போலிருந்தது.
திவ்யா கதவைத் திறந்தாள்.
தாழ்ப்பாள் கிரீச்சென்று ஒலித்தது.
உள்ளே இருட்டு.
மூடிய வீட்டின் வாசனை — பழைய மரம், தூசி, சிறிது ஈரம் — மூக்கை நிறைத்தது.
அவள் விளக்கைப் போட்டாள்.
மஞ்சள் வெளிச்சம் முற்றத்தில் விழுந்தது.
முற்றம் அப்படியே இருந்தது.
நடுவில் துளசி மாடம், அதைச் சுற்றி சிமெண்ட் தரை.
ஒரு மூலையில் பாட்டியின் மர நாற்காலி.
சுவரில் பாட்டியின் கணவர் — தாத்தாவின் பழைய புகைப்படம்.
திவ்யா பையைத் திண்ணையில் வைத்துவிட்டு, வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தாள்.
சமையலறை, பின் கட்டு, கிணறு.
எல்லாம் அப்படியே.
ஆனால் ஏதோ ஒன்று மாறியிருந்தது.
வீடு அமைதியாக இருந்தது.
மிகவும் அமைதியாக.
பாட்டி இருந்தபோது இந்த வீட்டில் எப்போதும் ஏதாவது சத்தம் இருக்கும்.
ரேடியோவின் பாட்டு, அடுப்பில் தீ மூட்டும் சத்தம், பாட்டியின் குரல்.
இப்போது அந்தச் சத்தங்கள் எதுவும் இல்லை.
காற்று கூட வீட்டுக்குள் வரத் தயங்குவது போலிருந்தது.
திவ்யா பின் கட்டுக்குச் சென்றாள்.
அங்கேதான் அந்த அறை இருந்தது.
தாழ்வாரத்தின் கடைசியில், மற்ற அறைகளிலிருந்து தனியாக.
கதவு மூடியிருந்தது.
கதவில் ஒரு பெரிய பூட்டு தொங்கியது.
துருப்பிடித்த பூட்டு.
அந்தப் பூட்டை திவ்யா சின்ன வயதிலிருந்து பார்த்திருக்கிறாள்.
அந்த அறை எப்போதும் பூட்டியே இருக்கும்.
ஒரு முறை, அவளுக்கு ஏழு வயதிருக்கும்போது, அந்தக் கதவைத் திறக்க முயன்றாள்.
பாட்டி ஓடி வந்து அவள் கையைப் பிடித்தார்.
அந்த நாள் இன்னும் திவ்யாவுக்கு நினைவில் இருக்கிறது.
பாட்டியின் கை நடுங்கியது.
குரல் கடுமையாக இருந்தது.
“இந்த அறையை ஒருபோதும் திறக்காதே, திவ்யா. இது என் உத்தரவு. மறந்துவிடாதே.”
அதன் பிறகு திவ்யா அந்தக் கதவின் பக்கம் போனதே இல்லை.
ஆனால் அந்த அறைக்குள் என்ன இருக்கிறது என்ற கேள்வி அவள் மனதில் எப்போதும் இருந்தது.
பாட்டி இறந்த பிறகு, அந்தக் கேள்வி மீண்டும் எழுந்தது.
திவ்யா கதவை நெருங்கி நின்றாள்.
கதவின் மரம் கறுத்துப் போயிருந்தது.
கீழே ஒரு சிறிய இடைவெளி இருந்தது.
அந்த இடைவெளியிலிருந்து குளிர்ந்த காற்று வெளியே வந்தது.
அவள் குனிந்து உள்ளே பார்க்க முயன்றாள்.
ஒன்றும் தெரியவில்லை.
இருட்டு மட்டுமே.
“பாட்டி, இந்த அறையில் என்னதான் இருக்கிறது?” என்று அவள் மெதுவாகச் சொன்னாள்.
பதில் இல்லை.
வீடு அமைதியாக இருந்தது.
அன்று இரவு திவ்யா பாட்டியின் அறையில் படுத்தாள்.
பழைய கட்டில், மெல்லிய பாய், பாட்டியின் போர்வை.
போர்வையில் இன்னும் பாட்டியின் வாசனை இருந்தது — விபூதியும் மல்லிகையும் கலந்த வாசனை.
அவள் கண்களை மூடினாள்.
தூக்கம் வரவில்லை.
வெளியே வேப்ப மரத்தின் இலைகள் காற்றில் அசையும் சத்தம்.
தொலைவில் ஒரு நாய் குரைத்தது.
பின் நிறுத்தியது.
நள்ளிரவு நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது.
திவ்யா கண் விழித்துப் பார்த்தாள்.
அறையின் கடிகாரம் பன்னிரண்டு மணி அடித்தது.
அப்போதுதான் அந்தச் சத்தம் கேட்டது.
முதலில் மெதுவாக.
மிக மெதுவாக.
சலங்கை ஒலி.
ஜல்… ஜல்… ஜல்…
யாரோ தாழ்வாரத்தில் நடந்து வருவது போல.
திவ்யா படுக்கையில் எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.
இதயம் வேகமாக அடித்தது.
வீட்டில் அவளைத் தவிர யாரும் இல்லை.
கதவு பூட்டியிருந்தது.
ஜன்னல்கள் மூடியிருந்தன.
ஆனால் சத்தம் தெளிவாகக் கேட்டது.
சலங்கை ஒலி தாழ்வாரத்தில் முன்னும் பின்னும் நடந்தது.
பிறகு நின்றது.
அதன் பிறகு, இன்னொரு சத்தம்.
ஒரு பெண்ணின் குரல்.
மெதுவாக, மென்மையாக, ஒரு தாலாட்டுப் பாடல்.
“ஆராரோ… ஆரிரரோ…”
திவ்யாவின் உடல் முழுவதும் சிலிர்த்தது.
அந்தப் பாடல் அவளுக்குத் தெரிந்த பாடல்தான்.
பாட்டி சின்ன வயதில் அவளுக்குப் பாடிய தாலாட்டு.
ஆனால் இது பாட்டியின் குரல் இல்லை.
இது இளமையான குரல்.
ஒரு இளம் பெண்ணின் குரல்.
திவ்யா கட்டிலிலிருந்து இறங்கினாள்.
கால்கள் நடுங்கின.
அவள் கதவைத் திறந்து தாழ்வாரத்தைப் பார்த்தாள்.
யாரும் இல்லை.
தாழ்வாரம் காலியாக இருந்தது.
மங்கலான விளக்கு வெளிச்சம் மட்டும்.
ஆனால் காற்றில் மல்லிகைப் பூவின் வாசனை இருந்தது.
வீட்டில் மல்லிகைச் செடி எதுவும் இல்லை.
திவ்யா தாழ்வாரத்தின் கடைசியைப் பார்த்தாள்.
பூட்டப்பட்ட அறையின் கதவு மூடியே இருந்தது.
பூட்டு அப்படியே தொங்கியது.
அந்த இரவு முழுவதும் திவ்யா தூங்கவில்லை.
காலையில் எழுந்தபோது, அவள் மனதில் ஒரே ஒரு எண்ணம் இருந்தது.
அது கனவா, இல்லை உண்மையா?
காலை வெளிச்சத்தில் வீடு சாதாரணமாகத் தெரிந்தது.
சூரியன் முற்றத்தில் விழுந்திருந்தது.
பறவைகள் கத்தின.
அக்கம் பக்கத்து வீடுகளில் சத்தம் கேட்டது.
திவ்யா தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டாள்.
புதிய இடம், பாட்டியின் மறைவு, தனிமை — இவைதான் காரணம் என்று நினைத்தாள்.
ஆனால் அன்று மதியம், பாட்டியின் பெட்டியைத் திறந்தபோது, அவள் கையில் ஒரு பழைய டைரி கிடைத்தது.
கறுப்பு அட்டை போட்ட, தோல் வாரினால் கட்டப்பட்ட டைரி.
முதல் பக்கத்தில் பாட்டியின் கையெழுத்து.
“கமலா. 1958.”
திவ்யா டைரியைத் திறந்தாள்.
முதல் பக்கங்களில் சாதாரண குறிப்புகள்.
சமையல் குறிப்புகள், கடன் கணக்குகள், விசேஷ நாட்கள்.
ஆனால் நடுவில் ஒரு பக்கத்தில், பெரிய எழுத்துக்களில் ஒரு வரி எழுதப்பட்டிருந்தது.
மை கொஞ்சம் கலங்கியிருந்தது.
அந்த வரியை எழுதியபோது பாட்டியின் கை நடுங்கியிருக்க வேண்டும்.
“தாழ்வாரத்தின் கடைசி அறையை ஒருபோதும் திறக்காதே. அது பூட்டியே இருக்க வேண்டும். இது என் கடைசி வேண்டுகோள்.”
திவ்யாவின் கைகள் நடுங்கின.
டைரியை மூடி வைத்தாள்.
ஆனால் அந்த வரி அவள் மனதில் எரிந்துகொண்டே இருந்தது.
***
அன்று மாலை, அக்கம்பக்கத்து வீட்டிலிருந்து செல்லம்மாள் வந்தாள்.
எழுபத்து நான்கு வயது.
மெலிந்த உடல், வெள்ளைச் சேலை, கையில் ஒரு பாத்திரம்.
“திவ்யா, நீ வந்துவிட்டாயா? உன் பாட்டி போன பிறகு இந்த வீட்டைப் பார்க்க யாருமே இல்லை,” என்றாள்.
பாத்திரத்தில் சாம்பார் இருந்தது.
“சாப்பிடு, கண்ணு. தனியாக இருக்கிறாய்.”
திவ்யா நன்றி சொன்னாள்.
செல்லம்மாள் திண்ணையில் உட்கார்ந்தாள்.
அவள் கண்கள் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தன.
அந்தக் கண்களில் ஏதோ ஒரு பழைய நினைவு இருந்தது.
“உன் பாட்டி இந்த வீட்டை உயிராக நினைத்தாள்,” என்றாள் செல்லம்மாள்.
“எங்கும் போக மாட்டாள். இந்த வீட்டை விட்டு ஒரு நாள் கூட வெளியே தங்க மாட்டாள்.”
“ஏன், ஆச்சி?” என்று திவ்யா கேட்டாள்.
செல்லம்மாள் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தாள்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னாள்: “உன் பாட்டிக்கு ஒரு தங்கை இருந்தாள் தெரியுமா?”
திவ்யா திகைத்தாள்.
“தங்கையா? எனக்குத் தெரியாது. அம்மா ஒருபோதும் சொன்னதில்லை.”
“வள்ளி என்று பெயர்,” என்றாள் செல்லம்மாள்.
“அழகான பெண். பாட்டுப் பாடுவாள். காலில் சலங்கை கட்டிக்கொண்டு ஆடுவாள். ஊரே அவளைப் பார்த்து மகிழும்.”
“அவள் இப்போது எங்கே?” என்று திவ்யா கேட்டாள்.
செல்லம்மாளின் முகம் இருண்டது.
“சின்ன வயதிலேயே போய்விட்டாள். காய்ச்சல் என்று சொன்னார்கள். அதற்கு மேல் யாரும் அவளைப் பற்றிப் பேசவில்லை. உன் பாட்டியும் பேச மாட்டாள். யாராவது கேட்டால் முகம் மாறிவிடும்.”
திவ்யாவின் மனதில் முதல் நாள் இரவு கேட்ட தாலாட்டு நினைவுக்கு வந்தது.
அவள் கேட்க நினைத்தாள்.
ஆனால் வாய் வரவில்லை.
செல்லம்மாள் எழுந்து கொண்டாள்.
“இரவில் தனியாக இருக்க வேண்டாம், கண்ணு. விளக்கை அணைக்காமல் படு,” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனாள்.
அவள் சொன்ன விதம் திவ்யாவுக்கு வித்தியாசமாகத் தோன்றியது.
ஏதோ ஒன்றைச் சொல்ல வந்து, சொல்லாமல் போவது போல.
அன்று இரவு திவ்யா விளக்கை அணைக்கவில்லை.
அறையின் மூலையில் ஒரு சிறிய விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது.
அவள் படுத்தாள்.
ஆனால் தூக்கம் வரவில்லை.
நேரம் நகர்ந்தது.
பதினொன்று மணி.
பன்னிரண்டு மணி.
வீடு அமைதியாக இருந்தது.
திவ்யா மூச்சை இழுத்துவிட்டாள்.
நேற்று கேட்டது கனவாக இருக்கும் என்று நினைத்தாள்.
அப்போதுதான் அது மீண்டும் தொடங்கியது.
ஜல்… ஜல்… ஜல்…
சலங்கை ஒலி.
இந்த முறை இன்னும் தெளிவாக.
இன்னும் அருகில்.
தாழ்வாரத்தில் யாரோ நடந்து வருகிறார்கள்.
மெதுவாக, ஒவ்வொரு அடியாக.
திவ்யா கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டாள்.
ஆனால் சத்தம் நிற்கவில்லை.
சத்தம் அவள் அறையின் கதவருகே வந்து நின்றது.
ஒரு கணம் அமைதி.
பிறகு தாலாட்டு.
“ஆராரோ… ஆரிரரோ… கண்ணே உறங்கு…”
அந்தக் குரல் கதவுக்கு வெளியே இருந்து வந்தது.
மிக அருகில்.
திவ்யாவின் உடல் வியர்த்தது.
அவள் எழுந்து கதவைத் திறக்க நினைத்தாள்.
ஆனால் கைகள் நடுங்கின.
கால்கள் நகரவில்லை.
பாட்டு தொடர்ந்தது.
மென்மையாக, சோகமாக.
அது ஒரு தாய் குழந்தைக்குப் பாடும் பாட்டு போல இல்லை.
அது ஒரு குழந்தை தனக்குத்தானே பாடிக்கொள்ளும் பாட்டு போல இருந்தது.
தனிமையில், இருட்டில், யாருக்கும் கேட்காமல் பாடும் பாட்டு.
திவ்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
பயமும், ஏதோ ஒரு விளங்காத சோகமும் ஒன்றாக வந்தன.
பாட்டு மெல்ல மெல்லத் தேய்ந்தது.
சலங்கை ஒலி தாழ்வாரத்தின் கடைசியை நோக்கிப் போனது.
பூட்டப்பட்ட அறையை நோக்கி.
பிறகு அமைதி.
திவ்யா காலை வரை விழித்திருந்தாள்.
விடிந்ததும் அவள் முதல் வேலையாகத் தாழ்வாரத்துக்குச் சென்றாள்.
அவள் கண்கள் விரிந்தன.
பூட்டப்பட்ட அறையின் கதவு திறந்திருந்தது.
பூட்டு கதவில் தொங்கவில்லை.
பூட்டு தரையில் கிடந்தது.
கதவு சிறிது திறந்து, இருட்டு உள்ளே தெரிந்தது.
திவ்யாவின் இதயம் நின்றுவிடும் போலிருந்தது.
நேற்று இரவு அந்தப் பூட்டு கதவில் இருந்தது.
அவள் நிச்சயமாகப் பார்த்தாள்.
யார் திறந்தது?
எப்படித் திறந்தது?
அவள் மெதுவாகக் கதவை நெருங்கினாள்.
உள்ளிருந்து குளிர்ந்த காற்று வந்தது.
மல்லிகை வாசனை வந்தது.
அவள் கதவைத் தள்ளினாள்.
கதவு கிரீச்சென்று திறந்தது.
அறைக்குள் வெளிச்சம் விழுந்தது.
திவ்யா உள்ளே பார்த்தாள்.
அறை காலியாக இல்லை.
ஒரு மூலையில் ஒரு பழைய மரப் பெட்டி இருந்தது.
சுவரில் ஒரு கண்ணாடி.
தரையில் ஒரு பாய் விரிக்கப்பட்டிருந்தது.
அந்தப் பாயின் மேல் ஒரு சிறிய தலையணை.
யாரோ அங்கே படுத்திருந்தது போல.
திவ்யா ஒரு அடி உள்ளே வைத்தாள்.
அப்போது அவள் கண்ணில் ஒன்று பட்டது.
தரையில், பாய்க்கு அருகில், ஒரு ஜோடி சலங்கை.
பழைய வெள்ளிச் சலங்கை.
மங்கிப் போயிருந்தது.
ஆனால் சுத்தமாக இருந்தது.
யாரோ அதைத் தினமும் துடைப்பது போல.
திவ்யா பின்வாங்கினாள்.
அவள் கதவை மூடினாள்.
பூட்டை எடுத்து மீண்டும் மாட்ட முயன்றாள்.
கைகள் நடுங்கின.
பூட்டு சரியாகப் பொருந்தவில்லை.
அவள் பூட்டை அப்படியே விட்டுவிட்டு, வாசலுக்கு ஓடினாள்.
வெளியே வெயில் இருந்தது.
ஆனால் அவள் உடல் குளிர்ந்திருந்தது.
அன்று பகல் முழுவதும் திவ்யா வீட்டுக்குள் போகவில்லை.
முற்றத்தில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.
மதியம் முத்து வந்தான்.
அறுபத்தெட்டு வயது வேலைக்காரன்.
பாட்டியின் காலத்திலிருந்து இந்த வீட்டில் வேலை செய்பவன்.
“அம்மா, தோட்டத்துக்குத் தண்ணீர் விட வந்தேன்,” என்றான்.
திவ்யா அவனைப் பார்த்தாள்.
அவன் முகத்தில் எப்போதும் ஒரு பயம் இருந்தது.
அவன் இந்த வீட்டின் பின் பக்கம் போகும்போதெல்லாம் குரல் தாழ்ந்துவிடும்.
“முத்து, இந்த வீட்டில் யாராவது… இரவில் சத்தம் கேட்குமா?” என்று திவ்யா கேட்டாள்.
முத்துவின் முகம் வெளுத்தது.
அவன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான்.
“அம்மா, நீங்கள் இங்கே தங்க வேண்டாம். நகரத்துக்குப் போய்விடுங்கள்,” என்றான்.
“ஏன்?”
“இந்த வீட்டில் ஒரு ஆத்மா இருக்கிறது, அம்மா. நான் சின்னப் பையனாக இருந்தபோதே இருந்தது. பாட்டி அம்மா அதைப் பூட்டி வைத்திருந்தார்கள். ஆனால் அது போகவில்லை.”
திவ்யாவின் நெஞ்சு படபடத்தது.
“யாருடைய ஆத்மா, முத்து?”
முத்து தலையைக் குனிந்தான்.
“வள்ளி அம்மாவுடையது. பாட்டியின் தங்கை. அவர்கள் அந்த அறையில்தான்…”
அவன் சொல்ல வந்ததை முடிக்கவில்லை.
“அந்த அறையில்தான் என்ன, முத்து?”
“அம்மா, எனக்குத் தெரியாது. எனக்கு எதுவும் தெரியாது,” என்று சொல்லிவிட்டு, முத்து வேகமாக வெளியே போய்விட்டான்.
திவ்யா தனியாக நின்றாள்.
வீடு அவளைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போலிருந்தது.
அன்று மாலை திவ்யா கிணற்றடிக்குச் சென்றாள்.
பழைய கிணறு.
ஆழமான கிணறு.
கயிறும் வாளியும் அப்படியே இருந்தன.
அவள் கிணற்றுக்குள் எட்டிப் பார்த்தாள்.
கீழே இருட்டு.
தண்ணீர் அசையும் சத்தம்.
அப்போது வாளி தானாக அசைந்தது.
கயிறு ஆடியது.
காற்று இல்லை.
யாரும் தொடவில்லை.
ஆனால் வாளி மெதுவாக முன்னும் பின்னும் ஆடியது.
யாரோ கிணற்றுக்குள் இருந்து கயிற்றைப் பிடித்து ஆட்டுவது போல.
திவ்யா பின்வாங்கினாள்.
அவள் வீட்டுக்குள் ஓடினாள்.
கதவைத் தாழிட்டாள்.
ஆனால் அவளுக்குத் தெரியும்.
கதவைத் தாழிட்டாலும், இந்த வீட்டில் நடப்பது நிற்கப் போவதில்லை.
***
அன்று இரவு திவ்யா மீண்டும் பாட்டியின் டைரியை எடுத்தாள்.
இந்த முறை அவள் முதல் பக்கத்திலிருந்து படிக்கத் தொடங்கினாள்.
பாட்டியின் கையெழுத்து இளமையாக இருந்தது.
1958ஆம் ஆண்டு.
கமலாவுக்கு அப்போது இருபத்து நான்கு வயது.
டைரியின் முதல் பக்கங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தன.
திருமணம், புது வீடு, முதல் குழந்தை.
பிறகு ஒரு பக்கத்தில், ஒரு பெயர் திரும்பத் திரும்ப வந்தது.
வள்ளி.
“வள்ளி இன்று பாடினாள். ஊரே கேட்டது. அவள் குரல் குயிலின் குரல் போல இருக்கிறது.”
“வள்ளி காலில் சலங்கை கட்டிக்கொண்டு ஆடினாள். அம்மா சிரித்தாள். அப்பா கூட சிரித்தார்.”
திவ்யா பக்கங்களைத் திருப்பினாள்.
பிறகு வந்த பக்கங்களில் எழுத்து மாறியது.
கையெழுத்து அவசரமாக, கோணலாக இருந்தது.
“வள்ளி ஒருவனை விரும்புகிறாள். பக்கத்து ஊரில் பள்ளி வாத்தியார். அவன் பெயர் ஆறுமுகம். அப்பாவுக்குத் தெரிந்தால் என்ன ஆகுமோ தெரியவில்லை. எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது.”
திவ்யாவின் கைகள் நடுங்கின.
அவள் அடுத்த பக்கத்தைப் படித்தாள்.
“அப்பாவுக்குத் தெரிந்துவிட்டது. வீட்டில் பெரிய சண்டை. அப்பா வள்ளியை அறைக்குள் பூட்டி வைத்தார். அவள் அழுகிறாள். நான் கதவுக்கு வெளியே நிற்கிறேன். என்னால் ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை.”
திவ்யா மூச்சை நிறுத்திக்கொண்டு படித்தாள்.
“வள்ளிக்குக் காய்ச்சல் வந்துவிட்டது. அறைக்குள்ளேயே கிடக்கிறாள். அப்பா வைத்தியரை அழைக்க மறுக்கிறார். ‘அவள் திருந்தட்டும்’ என்கிறார். அம்மா அழுகிறாள். நான் கதவைத் தட்டுகிறேன். வள்ளி, வள்ளி என்று கூப்பிடுகிறேன். உள்ளிருந்து பதில் இல்லை. தாலாட்டு மட்டும் கேட்கிறது. மெதுவாக, மெதுவாக.”
திவ்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
அவள் பக்கத்தைத் திருப்பினாள்.
அடுத்த பக்கத்தில் ஒரே ஒரு வரி.
மை கண்ணீரில் கலங்கியிருந்தது.
“வள்ளி போய்விட்டாள். நான் கதவைத் திறக்கவில்லை. நான் அவளைக் காப்பாற்றவில்லை. இந்தப் பாவம் என்னை விட்டுப் போகாது.”
திவ்யா டைரியை மூடினாள்.
அவள் உடல் நடுங்கியது.
இப்போது அவளுக்குப் புரிந்தது.
வள்ளி காய்ச்சலால் இறக்கவில்லை.
வள்ளி அந்த அறைக்குள் பூட்டப்பட்டு, நோயில், தனிமையில் இறந்தாள்.
குடும்பம் அதை மறைத்தது.
‘காய்ச்சல்’ என்று சொன்னார்கள்.
அவள் பெயரை யாரும் பேசவில்லை.
பாட்டி கமலா அறுபது ஆண்டுகள் அந்த அறையைப் பூட்டி வைத்திருந்தாள்.
குற்ற உணர்வோடு வாழ்ந்தாள்.
ஆனால் அறை பூட்டப்பட்டாலும், வள்ளி போகவில்லை.
அவள் அங்கேயே இருந்தாள்.
தன் கதையைச் சொல்ல யாராவது வருவார்கள் என்று காத்திருந்தாள்.
திவ்யா ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள்.
இரவு.
முற்றத்தில் நிலவு வெளிச்சம்.
அப்போது அவள் அதைப் பார்த்தாள்.
முற்றத்தில் ஒரு நிழல்.
ஒரு பெண்ணின் நிழல்.
நீண்ட கூந்தல், பாவாடை தாவணி.
அந்த நிழல் மெதுவாக நகர்ந்தது.
துளசி மாடத்தைச் சுற்றி வந்தது.
பிறகு வேப்ப மரத்தின் அருகில் நின்றது.
திவ்யா கண்களைக் கசக்கிக் கொண்டு பார்த்தாள்.
நிழல் இன்னும் இருந்தது.
அது திரும்பியது.
முகம் தெரியவில்லை.
முகத்துக்குப் பதிலாக இருட்டு மட்டுமே இருந்தது.
ஆனால் காலில் சலங்கை இருந்தது.
வெள்ளிச் சலங்கை, நிலவொளியில் மின்னியது.
திவ்யா கத்த நினைத்தாள்.
குரல் வரவில்லை.
அந்த நிழல் மெதுவாகக் கையை உயர்த்தியது.
திவ்யாவை நோக்கிக் கையை நீட்டியது.
உதவிக்கு அழைப்பது போல.
அல்லது ஏதோ ஒன்றைக் காட்டுவது போல.
திவ்யா பின்வாங்கினாள்.
அவள் கதவை மூடி, படுக்கையில் விழுந்தாள்.
போர்வையைத் தலை வரை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டாள்.
உடல் முழுவதும் நடுங்கியது.
ஆனால் அவள் மனதில் ஒரு புதிய எண்ணம் வந்தது.
பயத்துக்கு அடியில், ஒரு கேள்வி.
வள்ளி ஏன் இன்னும் இங்கே இருக்கிறாள்?
அவள் என்ன விரும்புகிறாள்?
அந்த இரவு, சலங்கை ஒலி மீண்டும் கேட்டது.
ஆனால் இந்த முறை அது வேறு மாதிரி இருந்தது.
முன்பு அது தாழ்வாரத்தில் நடந்தது.
இப்போது அது அவள் அறையின் வாசலில் நின்றது.
ஜல்… ஜல்…
பிறகு ஒரு குரல்.
மெதுவாக, அழுகையும் கலந்த குரலில்.
“அக்கா… அக்கா…”
திவ்யாவின் கண்கள் விரிந்தன.
அந்தக் குரல் கமலா பாட்டியை அழைத்தது.
ஆனால் பாட்டி இல்லை.
பாட்டி போய்விட்டார்.
இப்போது இந்த வீட்டில் இருப்பது திவ்யா மட்டும்தான்.
“அக்கா… என்னை மறந்துவிட்டாயா?”
திவ்யா எழுந்து உட்கார்ந்தாள்.
அவள் குரல் நடுங்கியது.
“யார் நீ? வள்ளியா?” என்று கேட்டாள்.
அமைதி.
பிறகு தாலாட்டு தொடங்கியது.
இந்த முறை பாட்டு சோகமாக இல்லை.
அது ஒரு கேள்வி போல இருந்தது.
“ஆராரோ… ஆரிரரோ… என் கதையைக் கேட்பாயா?”
திவ்யா படுக்கையிலிருந்து இறங்கினாள்.
அவள் கால்கள் நடுங்கின.
ஆனால் அவள் நடந்தாள்.
கதவை நோக்கி.
கதவைத் திறந்தாள்.
தாழ்வாரம் காலியாக இருந்தது.
ஆனால் தரையில் ஈரமான காலடித் தடங்கள் இருந்தன.
சிறிய காலடிகள்.
ஒரு பெண்ணின் காலடிகள்.
அவை பூட்டப்பட்ட அறையை நோக்கிப் போயின.
கதவருகே நின்றன.
திவ்யா அந்தக் கதவைப் பார்த்தாள்.
காலையில் அவள் மூடிய கதவு.
இப்போது அது மீண்டும் சிறிது திறந்திருந்தது.
உள்ளிருந்து மல்லிகை வாசனை வந்தது.
திவ்யா மூச்சை இழுத்தாள்.
அவள் கதவைத் தள்ளினாள்.
***
அறைக்குள் இருட்டு இருந்தது.
திவ்யா விளக்கை எடுத்து வந்தாள்.
மஞ்சள் வெளிச்சத்தில் அறை தெரிந்தது.
அறை சிறியது.
ஒரு மூலையில் மரப் பெட்டி.
சுவரில் ஒரு கண்ணாடி.
தரையில் பாய், தலையணை.
ஒரு மூலையில் ஒரு சிறிய மேஜை.
மேஜையின் மேல் ஒரு விளக்கு, சில புத்தகங்கள்.
எல்லாம் தூசி படிந்திருந்தன.
ஆனால் ஒன்று மட்டும் தூசி இல்லாமல் இருந்தது.
அந்த ஜோடி சலங்கை.
திவ்யா மரப் பெட்டியை நெருங்கினாள்.
பெட்டி பூட்டப்படவில்லை.
அவள் மூடியைத் திறந்தாள்.
உள்ளே பழைய புடவைகள்.
ஒரு பச்சைப் பாவாடை தாவணி.
அதன் மேல் ஒரு சிறிய துணிப் பொட்டலம்.
திவ்யா பொட்டலத்தைப் பிரித்தாள்.
உள்ளே கடிதங்கள்.
பல கடிதங்கள்.
எல்லாம் ஒரே கையெழுத்தில்.
ஆணின் கையெழுத்து.
முதல் கடிதத்தைப் படித்தாள்.
“அன்புள்ள வள்ளி, நேற்று நீ பாடிய பாட்டு இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கிறது. உன் குரலைக் கேட்காத நாள் எனக்கு வெறுமையாக இருக்கிறது. — ஆறுமுகம்.”
திவ்யாவின் கண்கள் கலங்கின.
அவள் அடுத்த கடிதத்தை எடுத்தாள்.
“வள்ளி, நம் காதலை உன் அப்பா ஏற்க மாட்டார் என்று தெரியும். ஆனால் நான் பயப்படவில்லை. நான் உன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்வேன். நீ மட்டும் தைரியமாக இரு. — ஆறுமுகம்.”
இன்னொரு கடிதம்.
“வள்ளி, நீ ஏன் பள்ளிக்கு வரவில்லை? மூன்று நாட்களாக உன்னைப் பார்க்கவில்லை. உனக்கு உடம்பு சரியில்லையா? கவலையாக இருக்கிறது. நாளை உன் வீட்டுக்கு வருகிறேன். — ஆறுமுகம்.”
கடைசிக் கடிதம் மிகச் சிறியது.
“வள்ளி, உன் வீட்டு வாசலில் நின்றேன். உன் அப்பா என்னை விரட்டினார். ‘இனி இந்தப் பக்கம் வராதே’ என்றார். வள்ளி, நீ எங்கே? உனக்கு என்ன ஆயிற்று? நான் காத்திருக்கிறேன். — ஆறுமுகம்.”
திவ்யா கடிதங்களை மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள்.
அந்தக் கடிதங்கள் ஒருபோதும் வள்ளிக்குக் கிடைக்கவில்லை.
யாரோ அவற்றைப் பிடுங்கி, பெட்டிக்குள் போட்டு வைத்திருந்தார்கள்.
பெட்டிக்குள் இன்னும் ஒன்று இருந்தது.
ஒரு சிறிய டைரி.
வள்ளியின் டைரி.
அட்டையில் ஒரு மல்லிகைப் பூ வரையப்பட்டிருந்தது.
திவ்யா அதைத் திறந்தாள்.
முதல் பக்கம்: “என் பெயர் வள்ளி. எனக்குப் பதினேழு வயது. எனக்குப் பாடுவது பிடிக்கும். ஆடுவது பிடிக்கும். என் அக்கா கமலாவைப் பிடிக்கும்.”
அடுத்த பக்கங்களில் ஆறுமுகத்தைப் பற்றிய குறிப்புகள்.
“இன்று ஆறுமுகம் சார் என் பாட்டைக் கேட்டார். ‘உன் குரல் அழகு’ என்றார். என் முகம் சிவந்துவிட்டது.”
“ஆறுமுகம் என்னை விரும்புகிறார் என்று நினைக்கிறேன். நானும் அவரை விரும்புகிறேன். இது தவறா? காதல் தவறா?”
பிறகு வந்த பக்கங்கள் அவசரமாக எழுதப்பட்டிருந்தன.
“அப்பாவுக்குத் தெரிந்துவிட்டது. அப்பா என்னை இந்த அறையில் பூட்டி வைத்துவிட்டார். கதவைத் திறக்க மாட்டேன் என்கிறார். நான் எப்போது வெளியே போவேன்?”
“இன்று மூன்றாவது நாள். காய்ச்சல் வந்துவிட்டது. உடல் எரிகிறது. கதவைத் தட்டுகிறேன். அக்கா, அக்கா என்று கூப்பிடுகிறேன். அக்கா கதவுக்கு வெளியே அழுகிறாள். ஆனால் கதவைத் திறக்கவில்லை. அப்பா திறக்க விடவில்லை.”
“இன்று ஐந்தாவது நாள். எனக்கு மூச்சு விடுவது கடினமாக இருக்கிறது. தண்ணீர் வேண்டும். யாரும் தரவில்லை. நான் பாடுகிறேன். எனக்கு நானே தாலாட்டுப் பாடுகிறேன். பயமாக இருக்கிறது. ஆனால் பாடினால் பயம் குறைகிறது.”
கடைசிப் பக்கம்.
எழுத்து மிகவும் மெல்லியதாக இருந்தது.
“அக்கா, நீ இதைப் படித்தால் தெரிந்துகொள். நான் உன்னை வெறுக்கவில்லை. ஆனால் நீ கதவைத் திறந்திருக்க வேண்டும். நான் சாக விரும்பவில்லை. எனக்கு வாழ வேண்டும். பாட வேண்டும். ஆறுமுகத்தைப் பார்க்க வேண்டும். யாராவது என் கதையைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். என் பெயரை யாரும் மறந்துவிடக் கூடாது.”
அதன் பிறகு எதுவும் இல்லை.
டைரி அங்கே முடிந்தது.
திவ்யா அறையின் தரையில் உட்கார்ந்தாள்.
அவள் அழுதாள்.
சத்தமாக அழுதாள்.
ஒரு பத்தொன்பது வயதுப் பெண், இந்த அறைக்குள், தனியாக, நோயோடு, பயத்தோடு இறந்திருக்கிறாள்.
அவள் கடைசியாகக் கேட்டது தன் அக்காவின் அழுகை.
அவள் கடைசியாகச் செய்தது தனக்குத்தானே தாலாட்டுப் பாடியது.
திவ்யாவின் அழுகைச் சத்தம் அறை முழுவதும் எதிரொலித்தது.
அப்போது அறையின் வெப்பம் மாறியது.
காற்று குளிர்ந்தது.
மல்லிகை வாசனை வலுத்தது.
திவ்யா தலையை உயர்த்தினாள்.
அறையின் மூலையில், கண்ணாடிக்கு அருகில், ஒரு உருவம் நின்றது.
ஒரு இளம் பெண்.
பச்சைப் பாவாடை தாவணி.
நீண்ட கூந்தல்.
காலில் வெள்ளிச் சலங்கை.
அவள் முகம் மெல்லியதாக இருந்தது.
கண்களில் கண்ணீர்.
ஆனால் அவள் கோபமாக இல்லை.
அவள் திவ்யாவைப் பார்த்தாள்.
திவ்யாவின் உடல் உறைந்தது.
அவளால் நகர முடியவில்லை.
அவளால் பேச முடியவில்லை.
அந்த உருவம் மெதுவாகப் பேசியது.
குரல் தாலாட்டின் குரல்.
“நீ என் கதையைப் படித்தாயா?”
திவ்யா தலையசைத்தாள்.
“என் பெயர் உனக்குத் தெரியுமா?”
“வள்ளி,” என்று திவ்யா மெதுவாகச் சொன்னாள்.
அந்த உருவத்தின் முகத்தில் ஒரு சிறிய சிரிப்பு வந்தது.
சோகமான சிரிப்பு.
“அறுபது ஆண்டுகளாக யாரும் என் பெயரைச் சொல்லவில்லை,” என்றாள் வள்ளி.
“அக்கா கூடச் சொல்லவில்லை. அவள் என்னை மறந்துவிட்டாள் என்று நினைத்தேன்.”
“உன் அக்கா உன்னை மறக்கவில்லை,” என்றாள் திவ்யா.
“அவள் டைரியில் உன்னைப் பற்றி எழுதியிருக்கிறாள். அவள் குற்ற உணர்வோடு வாழ்ந்தாள். இந்த அறையைப் பூட்டி வைத்தாள். ஆனால் அவள் உன்னை மறக்கவில்லை.”
வள்ளியின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
“அக்கா என்னைக் காப்பாற்றவில்லை. கதவைத் திறக்கவில்லை. நான் அவளை மன்னிக்க முடியுமா?”
திவ்யாவுக்கு என்ன சொல்வது என்று தெரியவில்லை.
“நீ என்ன விரும்புகிறாய், வள்ளி?” என்று கேட்டாள்.
வள்ளி அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தாள்.
“நான் இந்த அறையில்தான் இறந்தேன். என் உடலை யாருக்கும் தெரியாமல் புதைத்தார்கள். எனக்கு எந்தச் சடங்கும் செய்யவில்லை. என் பெயரை எந்தக் கல்லிலும் எழுதவில்லை. நான் இருந்தேன் என்பதற்கு எந்த அடையாளமும் இல்லை. நான் ஒரு பொய்யாக மாறிவிட்டேன்.”
அவள் குரல் நடுங்கியது.
“எனக்கு நீதி வேண்டும். என் கதை உண்மை என்று ஊர் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். என் பெயர் மீண்டும் உயிரோடு இருக்க வேண்டும்.”
திவ்யா எழுந்து நின்றாள்.
பயம் இன்னும் இருந்தது.
ஆனால் பயத்தை விடப் பெரிய ஒன்று அவள் மனதில் வந்தது.
அது நியாய உணர்வு.
“நான் செய்கிறேன், வள்ளி,” என்றாள் திவ்யா.
“உன் கதையை ஊருக்குச் சொல்கிறேன். உனக்குச் செய்ய வேண்டிய சடங்குகளைச் செய்கிறேன். உன் பெயரைக் கல்லில் எழுதுகிறேன். நீ மறக்கப்பட்டவள் இல்லை என்று எல்லோருக்கும் காட்டுகிறேன்.”
வள்ளி அவளைப் பார்த்தாள்.
அந்தப் பார்வையில் நம்பிக்கையும், சந்தேகமும் ஒன்றாக இருந்தன.
“உறுதியாகச் சொல்கிறாயா?”
“உறுதியாக,” என்றாள் திவ்யா.
வள்ளி மெதுவாகத் தலையசைத்தாள்.
அவள் உருவம் மெல்ல மெல்ல மங்கியது.
காற்றில் மல்லிகை வாசனை மட்டும் இருந்தது.
பிறகு அதுவும் மறைந்தது.
திவ்யா அறையில் தனியாக நின்றாள்.
அவள் கையில் வள்ளியின் டைரி இருந்தது.
அவள் மனதில் ஒரு முடிவு இருந்தது.
***
காலையில் திவ்யா அம்மாவுக்குத் தொலைபேசி செய்தாள்.
“அம்மா, நான் ஒரு விஷயம் சொல்ல வேண்டும். பாட்டிக்கு ஒரு தங்கை இருந்தாள். வள்ளி என்று பெயர்,” என்றாள்.
தொலைபேசியின் மறுமுனையில் நீண்ட மௌனம்.
“அம்மா?”
“திவ்யா, அந்தப் பெயரைச் சொல்லாதே,” என்றாள் மீனா.
குரல் கடுமையாக இருந்தது.
“ஏன், அம்மா? அவள் நம் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். அவளுக்கு அநீதி நடந்திருக்கிறது.”
“அது பழைய கதை, திவ்யா. அதைக் கிளற வேண்டாம். ஊரில் பெயர் கெட்டுவிடும். வீட்டை விற்றுவிட்டு நகரத்துக்கு வந்துவிடு.”
“அம்மா, வள்ளி இந்த வீட்டில்தான் இருக்கிறாள். அவள் ஆத்மா அமைதியாக இல்லை. அவளுக்கு நீதி வேண்டும்.”
மீனா சிரித்தாள்.
ஆனால் அந்தச் சிரிப்பில் மகிழ்ச்சி இல்லை.
“திவ்யா, நீ தனியாக இருந்து பயந்துவிட்டாய். பேய், ஆத்மா என்று எதுவும் இல்லை. நாளை நான் வருகிறேன். நாம் வீட்டை விற்கும் வேலையைப் பார்ப்போம்.”
தொலைபேசி துண்டிக்கப்பட்டது.
திவ்யா தொலைபேசியைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றாள்.
அம்மா வள்ளியைப் பற்றித் தெரிந்து வைத்திருக்கிறாள்.
ஆனால் பேச மறுக்கிறாள்.
அதே பயம்.
அதே மௌனம்.
அறுபது ஆண்டுகளாக இந்தக் குடும்பம் இப்படித்தான் இருக்கிறது.
திவ்யா செல்லம்மாளிடம் சென்றாள்.
“ஆச்சி, வள்ளியைப் பற்றி என்னிடம் எல்லாம் சொல்லுங்கள். எனக்கு உண்மை தெரிய வேண்டும்,” என்றாள்.
செல்லம்மாள் அவளை உள்ளே அழைத்தாள்.
கதவை மூடினாள்.
“கண்ணு, நான் சொல்வதை யாரிடமும் சொல்லாதே என்று முதலில் சொல்லிவிடுகிறேன்,” என்றாள்.
“ஆனால் நீ கேட்கிறாய். உன் பாட்டி போன பிறகு, உண்மையைச் சொல்ல யாராவது வேண்டும்.”
செல்லம்மாள் கண்களை மூடிக்கொண்டு நினைவுகளில் மூழ்கினாள்.
“வள்ளிக்குப் பதினேழு வயது இருக்கும்போது, அவள் ஆறுமுகத்தை விரும்பினாள். ஆறுமுகம் நல்ல பையன். பள்ளி வாத்தியார். ஆனால் அவன் சாதி வேறு. வள்ளியின் அப்பாவுக்கு அது பிடிக்கவில்லை. ‘என் வீட்டுப் பெண் அவனைக் கல்யாணம் செய்தால் ஊரில் தலை நிமிர முடியாது’ என்றார்.”
“அவர் வள்ளியை அறைக்குள் பூட்டினார். ‘அவள் மனம் மாறும் வரை வெளியே வரக் கூடாது’ என்றார். கமலா கதவுக்கு வெளியே நின்று அழுதாள். ஆனால் அப்பாவை எதிர்த்துப் பேச யாருக்கும் தைரியம் இல்லை.”
“ஐந்து நாட்கள். வள்ளிக்குக் காய்ச்சல் வந்தது. உள்ளே தண்ணீர் கூடக் கொடுக்கவில்லை. ஆறாவது நாள் காலையில், அறைக்குள் சத்தமே இல்லை. கதவைத் திறந்து பார்த்தார்கள். வள்ளி போய்விட்டாள்.”
செல்லம்மாளின் குரல் நடுங்கியது.
“அதன் பிறகு என்ன நடந்தது தெரியுமா? அவர்கள் அவள் உடலை இரவோடு இரவாகக் கிணற்றடியில் புதைத்தார்கள். எந்தச் சடங்கும் இல்லை. எந்த அழுகையும் இல்லை. ஊருக்கு ‘காய்ச்சலில் இறந்தாள்’ என்று சொன்னார்கள். ஆறுமுகம் வந்து கேட்டான். அவனை அடித்து விரட்டினார்கள். அவன் ஊரை விட்டே போய்விட்டான்.”
திவ்யாவின் முகம் வெளுத்தது.
“கிணற்றடியிலா?”
“ஆமாம், கண்ணு. அந்தக் கிணற்றுக்கு அருகில். அதனால்தான் அந்தக் கிணற்றை யாரும் பயன்படுத்துவதில்லை. அதனால்தான் முத்து அந்தப் பக்கம் போகப் பயப்படுகிறான்.”
திவ்யா எழுந்தாள்.
“ஆச்சி, நன்றி. இப்போது எனக்கு எல்லாம் தெரியும்.”
அவள் கிணற்றடிக்குச் சென்றாள்.
முத்து அங்கே நின்றிருந்தான்.
அவன் கிணற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.
“முத்து, நீ அன்று இருந்தாயா?” என்று திவ்யா கேட்டாள்.
முத்து திரும்பிப் பார்த்தான்.
அவன் கண்களில் கண்ணீர்.
“ஆமாம், அம்மா. நான் சின்னப் பையன். எட்டு வயது. என் அப்பா இந்த வீட்டில் வேலை செய்தார். அன்று இரவு, வள்ளி அம்மாவின் உடலைத் தூக்கிக்கொண்டு வந்தார்கள். நான் மரத்துக்குப் பின்னால் ஒளிந்து பார்த்தேன். எனக்கு இன்னும் நினைவு இருக்கிறது. வெள்ளைத் துணி. அதற்குள் சின்ன உடல். காலில் சலங்கை அப்படியே இருந்தது.”
முத்துவின் குரல் உடைந்தது.
“அம்மா, நான் அன்று எதுவும் செய்யவில்லை. நான் சின்னப் பையன். ஆனால் அறுபது ஆண்டுகளாக அந்தக் காட்சி என் கண் முன்னால் நிற்கிறது. ஒவ்வொரு இரவும் வள்ளி அம்மாவின் பாட்டு கேட்கிறது. நான் இந்த வீட்டுக்கு வரும்போதெல்லாம் அவர்கள் என்னைப் பார்க்கிறார்கள் என்று தோன்றும்.”
திவ்யா முத்துவின் தோளில் கை வைத்தாள்.
“முத்து, நீ தவறு செய்யவில்லை. நீ சின்னப் பையன். ஆனால் இப்போது நாம் சரி செய்யலாம். வள்ளிக்கு நீதி கிடைக்கச் செய்யலாம்.”
அன்று இரவு திவ்யா கிணற்றடியில் விளக்கு ஏற்றினாள்.
ஒரு சிறிய மண் விளக்கு.
அதைக் கிணற்றின் அருகில் வைத்தாள்.
“வள்ளி, நான் இங்கே இருக்கிறேன்,” என்றாள்.
“உன்னை மறக்கவில்லை. நாளை ஊருக்கு எல்லாம் சொல்கிறேன்.”
காற்று வீசியது.
விளக்கு அணையவில்லை.
மாறாக, சுடர் பெரிதாக எரிந்தது.
திவ்யா அங்கேயே நின்றாள்.
அவளுக்குப் பயம் இல்லை.
முதல் முறையாக, இந்த வீட்டில் அவளுக்குப் பயம் இல்லை.
அன்று இரவு சலங்கை ஒலி கேட்கவில்லை.
தாலாட்டு கேட்கவில்லை.
வீடு அமைதியாக இருந்தது.
ஆனால் அது பயமுறுத்தும் அமைதி இல்லை.
அது காத்திருக்கும் அமைதி.
***
மறுநாள் காலை, திவ்யா ஊர்ப் பெரியவர்களை வீட்டுக்கு அழைத்தாள்.
செல்லம்மாள், முத்து, ஊர்த் தலைவர் ராமசாமி, கோயில் குருக்கள் ஐயர், மேலும் சில முதியவர்கள் வந்தார்கள்.
அவர்கள் திண்ணையில் உட்கார்ந்தார்கள்.
அவர்கள் முகங்களில் குழப்பம் இருந்தது.
இந்த இளம் பெண் எதற்காகத் தங்களை அழைத்தாள் என்று தெரியவில்லை.
திவ்யா நடுவில் நின்றாள்.
அவள் கையில் இரண்டு டைரிகள் இருந்தன.
ஒன்று பாட்டி கமலாவுடையது.
ஒன்று வள்ளியுடையது.
“ஐயா, நான் ஒரு கதை சொல்ல வேண்டும்,” என்றாள் திவ்யா.
“இது அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த கதை. இந்த வீட்டில் நடந்த கதை. வள்ளி என்ற ஒரு பெண்ணின் கதை.”
அந்தப் பெயரைக் கேட்டதும், முதியவர்களின் முகங்கள் மாறின.
சிலர் தலையைக் குனிந்தார்கள்.
சிலர் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
ராமசாமி எழுந்தார்.
“திவ்யா, அந்தக் கதையை விடு. அது முடிந்து போன கதை. அதைக் கிளறினால் ஊருக்குக் கெட்ட பெயர்.”
“ஐயா, அது முடிந்து போன கதை இல்லை,” என்றாள் திவ்யா.
“வள்ளி இன்னும் இந்த வீட்டில் இருக்கிறாள். நான் அவள் பாட்டைக் கேட்டேன். அவள் சலங்கை ஒலியைக் கேட்டேன். அவளைப் பார்த்தேன்.”
திண்ணையில் அமைதி.
யாரும் பேசவில்லை.
காற்றில் வேப்ப மரத்தின் இலைகள் மட்டும் அசைந்தன.
திவ்யா டைரியைத் திறந்து படித்தாள்.
வள்ளியின் வரிகளைப் படித்தாள்.
“அக்கா, நீ இதைப் படித்தால் தெரிந்துகொள். நான் உன்னை வெறுக்கவில்லை. ஆனால் நீ கதவைத் திறந்திருக்க வேண்டும்.”
செல்லம்மாள் அழுதாள்.
முத்து தலையைக் குனிந்தான்.
குருக்கள் ஐயர் மெதுவாகப் பேசினார்.
“அம்மா, நீ சொல்வது உண்மையா?”
“உண்மை, ஐயா. இதோ பாட்டியின் டைரி. இதோ வள்ளியின் டைரி. இதோ அவளுக்கு ஆறுமுகம் எழுதிய கடிதங்கள். எல்லாம் இந்த வீட்டில், அந்தப் பூட்டப்பட்ட அறையில் இருந்தன.”
திவ்யா ஒவ்வொரு முதியவரையும் பார்த்தாள்.
“ஒரு பத்தொன்பது வயதுப் பெண், காதலித்ததற்காக, அறைக்குள் பூட்டப்பட்டு இறந்தாள். அவளுக்கு எந்தச் சடங்கும் செய்யவில்லை. அவள் பெயரைக் கல்லில் எழுதவில்லை. அவள் உடலைக் கிணற்றடியில் இரவோடு இரவாகப் புதைத்தார்கள். இது நியாயமா? இது நம்முடைய ஊருக்கு அழகா?”
யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.
ராமசாமி மீண்டும் பேசினார்.
“திவ்யா, அந்தக் காலம் வேறு. அப்போது சாதி, குடும்ப மானம் எல்லாம் பெரிது. அவர்கள் செய்தது தவறுதான். ஆனால் இப்போது அதைப் பேசி என்ன பயன்? இறந்தவர்கள் திரும்பி வரப் போவதில்லை.”
“இறந்தவர்கள் திரும்பி வர மாட்டார்கள், ஐயா. ஆனால் அவர்களுடைய ஆத்மா அமைதி அடைய வேண்டும். வள்ளியின் ஆத்மா அமைதியாக இல்லை. அவள் அறுபது ஆண்டுகளாக இந்த வீட்டில் காத்திருக்கிறாள். அவள் கேட்பது பெரிதில்லை. அவள் கதை உண்மை என்று ஊர் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். அவளுக்குச் செய்ய வேண்டிய சடங்குகளைச் செய்ய வேண்டும். அவள் பெயர் கல்லில் இருக்க வேண்டும்.”
குருக்கள் ஐயர் எழுந்தார்.
“திவ்யா சொல்வது சரிதான்,” என்றார்.
“சடங்கு செய்யாமல் போன ஆத்மா அமைதி அடையாது. இது நம்முடைய நம்பிக்கை. வள்ளிக்குச் சடங்கு செய்ய வேண்டும். நான் செய்கிறேன்.”
ராமசாமி குருக்களைப் பார்த்தார்.
“ஐயரே, நீங்களுமா?”
“ஆமாம். தவறைத் திருத்துவது தவறில்லை. அறுபது ஆண்டுகள் தாமதமானாலும், நீதி நீதிதான்.”
அந்த நேரத்தில், மீனா வந்தாள்.
திவ்யாவின் அம்மா, நகரத்திலிருந்து வந்திருந்தாள்.
அவள் திண்ணையில் கூடியிருந்தவர்களைப் பார்த்தாள்.
“திவ்யா, என்ன நடக்கிறது இங்கே?” என்று கேட்டாள்.
திவ்யா அம்மாவிடம் சென்றாள்.
“அம்மா, நான் வள்ளியைப் பற்றி ஊருக்குச் சொல்லிவிட்டேன். அவளுக்குச் சடங்கு செய்யப் போகிறோம். அவள் பெயரைக் கல்லில் எழுதப் போகிறோம்.”
மீனாவின் முகம் சிவந்தது.
“திவ்யா, நீ என்ன செய்கிறாய் என்று தெரியுமா? நம் குடும்பத்தின் பெயர் கெட்டுவிடும்!”
“அம்மா, நம் குடும்பத்தின் பெயர் ஏற்கெனவே கெட்டுவிட்டது,” என்றாள் திவ்யா.
குரல் அமைதியாக, ஆனால் உறுதியாக இருந்தது.
“ஒரு பெண்ணைப் பூட்டி வைத்துக் கொன்ற குடும்பம் நாம். அதை மறைத்த குடும்பம் நாம். அந்தப் பாவத்தைச் சுமந்து பாட்டி இறந்தாள். நீயும் அதைச் சுமந்து வாழ்கிறாய். நானும் சுமக்க வேண்டுமா? இல்லை, அம்மா. நான் சுமக்க மாட்டேன். நான் அதை இறக்கி வைக்கப் போகிறேன்.”
மீனா அழுதாள்.
“அம்மா, வள்ளி உன் அத்தை. உன் அம்மாவின் தங்கை. அவளுக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும் என்று நீ விரும்பவில்லையா?”
மீனா பதில் சொல்லவில்லை.
அவள் திண்ணையில் உட்கார்ந்தாள்.
முகத்தை மூடிக்கொண்டு அழுதாள்.
செல்லம்மாள் அவள் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.
“மீனா, உன் மகள் சொல்வது சரி. நாம் எல்லோரும் அன்று மௌனமாக இருந்தோம். இன்று மௌனமாக இருக்கக் கூடாது.”
மீனா தலையை உயர்த்தினாள்.
கண்களில் கண்ணீர்.
“சரி,” என்றாள் மெதுவாக.
“சரி, திவ்யா. நீ சொல்வதைச் செய். நான் உன்னோடு இருக்கிறேன்.”
திவ்யா அம்மாவைக் கட்டிக்கொண்டாள்.
அந்த நேரத்தில், வீட்டுக்குள்ளிருந்து ஒரு சத்தம் கேட்டது.
சலங்கை ஒலி.
ஆனால் இந்த முறை அது பயமுறுத்தவில்லை.
அது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.
ஒரு சிறிய நடனத்தின் ஒலி போல.
ஜல்… ஜல்… ஜல்…
திண்ணையில் இருந்தவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டார்கள்.
அவர்கள் கண்களில் பயமும், வியப்பும் ஒன்றாக இருந்தன.
குருக்கள் ஐயர் கைகளைக் கூப்பினார்.
“வள்ளி அம்மா, நாங்கள் வருகிறோம். உங்களுக்கு நீதி கிடைக்கும்,” என்றார்.
சலங்கை ஒலி நின்றது.
காற்றில் மல்லிகை வாசனை வந்தது.
இந்த முறை அது இனிமையாக இருந்தது.
***
அன்று இரவு திவ்யாவுக்கு ஒரு கனவு வந்தது.
அது கனவு போல இல்லை.
அது நினைவு போல இருந்தது.
யாரோ ஒருவரின் நினைவு.
கனவில் திவ்யா ஒரு சிறிய அறைக்குள் இருந்தாள்.
கதவு பூட்டியிருந்தது.
ஜன்னல் இல்லை.
வெளிச்சம் இல்லை.
அவள் உடல் எரிந்தது.
காய்ச்சல்.
தொண்டை வறண்டிருந்தது.
“தண்ணீர்… தண்ணீர்…” என்று அவள் கூப்பிட்டாள்.
பதில் இல்லை.
கதவுக்கு வெளியே யாரோ அழும் சத்தம்.
“அக்கா… அக்கா… கதவைத் திற…”
ஆனால் கதவு திறக்கவில்லை.
திவ்யா கதவைத் தட்டினாள்.
கைகள் வலித்தன.
ஆனால் கதவு அசையவில்லை.
அவள் தரையில் உட்கார்ந்தாள்.
அவள் பாடத் தொடங்கினாள்.
தாலாட்டு.
“ஆராரோ… ஆரிரரோ…”
பாடும்போது பயம் குறைந்தது.
ஆனால் உடல் மேலும் மேலும் குளிர்ந்தது.
கண்கள் மூடிக்கொண்டன.
திவ்யா திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.
அவள் படுக்கையில் இருந்தாள்.
அவள் உடல் வியர்த்திருந்தது.
ஆனால் அவள் உடல் குளிர்ந்திருந்தது.
அவள் கனவில் வள்ளியாக இருந்தாள்.
வள்ளியின் கடைசி நாட்களை அவள் உணர்ந்திருக்கிறாள்.
அந்த உணர்வு அவளை விட்டுப் போகவில்லை.
மறுநாள் காலை திவ்யா பக்கத்து ஊருக்குச் சென்றாள்.
ஆறுமுகத்தைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அவன் என்ன ஆனான்?
அவன் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறானா?
பக்கத்து ஊரில் ஒரு பழைய பள்ளி இருந்தது.
அங்கே ஒரு முதியவர் உட்கார்ந்திருந்தார்.
திவ்யா அவரிடம் கேட்டாள்.
“ஐயா, ஆறுமுகம் சார் என்று ஒரு வாத்தியார் இருந்தாரா?”
முதியவர் தலையை உயர்த்தினார்.
“ஆறுமுகமா? அவன் என் நண்பன். நல்ல பையன். அவன் ஒரு பெண்ணை விரும்பினான். பக்கத்து ஊர்ப் பெண். ஆனால் அந்தப் பெண்ணின் வீட்டார் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.”
“அவர் இப்போது எங்கே?”
முதியவர் பெருமூச்சு விட்டார்.
“அவன் போய்விட்டான், அம்மா. பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன் இறந்துவிட்டான். அவன் திருமணமே செய்துகொள்ளவில்லை. ‘வள்ளி வருவாள்’ என்று காத்திருந்தான். கடைசி வரை காத்திருந்தான்.”
திவ்யாவின் நெஞ்சு வலித்தது.
“அவரிடம் வள்ளியைப் பற்றி ஏதாவது இருக்கிறதா?”
முதியவர் வீட்டுக்குள் சென்று ஒரு பெட்டியை எடுத்து வந்தார்.
“ஆறுமுகம் இறந்தபோது, இதை என்னிடம் கொடுத்துச் சென்றான். ‘யாராவது வள்ளியைத் தேடி வந்தால் கொடு’ என்றான்.”
பெட்டிக்குள் ஒரு கடிதம் இருந்தது.
எழுதப்படாத கடிதம்.
“அன்புள்ள வள்ளி, நீ எங்கே இருக்கிறாய் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நான் உன்னை மறக்கவில்லை. நீ பாடிய பாட்டு இன்னும் என் காதில் ஒலிக்கிறது. ஒரு நாள் நாம் சந்திப்போம். அதுவரை நான் காத்திருப்பேன். — ஆறுமுகம்.”
திவ்யா கடிதத்தை மார்போடு அணைத்துக்கொண்டாள்.
ஒரு மனிதன் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் காத்திருந்திருக்கிறான்.
ஒரு பெண் அறைக்குள் இறந்திருக்கிறாள்.
இருவரும் ஒருவரையொருவர் பார்க்கவே இல்லை.
திவ்யா அந்தக் கடிதத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு வீடு திரும்பினாள்.
அன்று மாலை, திவ்யா கண்ணாடி முன் நின்றாள்.
தலை வாரிக் கொண்டிருந்தாள்.
அப்போது கண்ணாடியில் அவள் முகத்துக்குப் பதிலாக, இன்னொரு முகம் தெரிந்தது.
ஒரு இளம் பெண்ணின் முகம்.
நீண்ட கூந்தல், பெரிய கண்கள்.
வள்ளியின் முகம்.
திவ்யா திரும்பிப் பார்த்தாள்.
பின்னால் யாரும் இல்லை.
மீண்டும் கண்ணாடியைப் பார்த்தாள்.
அவள் முகம் மட்டுமே இருந்தது.
ஆனால் அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.
அது அவள் கண்ணீரா, இல்லை வள்ளியின் கண்ணீரா என்று தெரியவில்லை.
திவ்யா கண்ணாடியைத் துணியால் மூடினாள்.
அன்று இரவு, வீடு மீண்டும் மாறியது.
நள்ளிரவில் எல்லாக் கதவுகளும் ஒரே நேரத்தில் அடித்தன.
டமார்… டமார்… டமார்…
திவ்யா எழுந்தாள்.
தாழ்வாரத்தில் நின்றாள்.
எல்லா அறைகளின் கதவுகளும் திறந்து மூடின.
யாரும் தொடாமல்.
காற்று வீட்டுக்குள் சுழன்றது.
திவ்யாவின் புடவை பறந்தது.
அவள் பூட்டப்பட்ட அறையை நோக்கி ஓடினாள்.
அந்த அறையின் கதவு திறந்திருந்தது.
உள்ளே வள்ளி நின்றாள்.
அவள் கையில் அவள் டைரி இருந்தது.
“நீ என் கதையைப் படித்தாய்,” என்றாள் வள்ளி.
“ஆனால் நீ இன்னும் ஒன்றைத் தெரிந்துகொள்ளவில்லை. நான் எப்படி இறந்தேன் என்று உனக்குத் தெரியும். ஆனால் நான் ஏன் இங்கேயே இருக்கிறேன் என்று தெரியுமா?”
“ஏன்?” என்று திவ்யா கேட்டாள்.
“ஏனென்றால் என் கதை இன்னும் முடியவில்லை. என் பெயர் இன்னும் எங்கும் இல்லை. எனக்குச் சடங்கு நடக்கவில்லை. என் காதல் இன்னும் காத்திருக்கிறது. ஆறுமுகம் இன்னும் காத்திருக்கிறார்.”
திவ்யா அவள் கையைப் பிடிக்க முயன்றாள்.
கை குளிர்ந்திருந்தது.
ஆனால் உண்மையாக இருந்தது.
“வள்ளி, நான் எல்லாம் செய்கிறேன். நாளை ஊரைக் கூட்டுகிறேன். உன் கதையைச் சொல்கிறேன். உனக்குச் சடங்கு செய்கிறேன். ஆறுமுகத்தின் கடிதத்தை உன் பெட்டியில் வைக்கிறேன். நீங்கள் இருவரும் பிரிந்திருக்கக் கூடாது.”
வள்ளியின் கண்கள் கலங்கின.
“ஆறுமுகம்… அவர் என்னை மறக்கவில்லையா?”
“இல்லை, வள்ளி. அவர் கடைசி வரை உன்னை மறக்கவில்லை. அவர் திருமணமே செய்துகொள்ளவில்லை.”
வள்ளி அழுதாள்.
அது சோகமான அழுகை இல்லை.
அது நிம்மதியான அழுகை.
அறுபது ஆண்டுகளாக அடக்கி வைத்த அழுகை.
காற்று நின்றது.
கதவுகள் அமைதியாகின.
வீடு மீண்டும் அமைதியானது.
வள்ளி மெதுவாகச் சிரித்தாள்.
“நாளை,” என்றாள்.
“விரைவில் நான் விடுதலை அடைவேன்.”
***
அந்த இரவுக்குப் பிறகு, திவ்யா ஒரு முடிவு செய்தாள்.
வள்ளியின் கதையை எழுத வேண்டும்.
அவள் டைரியை, கடிதங்களை, தான் கண்டதையும் கேட்டதையும் எழுத வேண்டும்.
ஒரு நாள் யாராவது மீண்டும் மறந்துவிட்டால், அந்த எழுத்து இருக்க வேண்டும்.
அவள் ஒரு நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தாள்.
முதல் பக்கத்தில் எழுதினாள்: “வள்ளியின் கதை.”
அவள் எழுதத் தொடங்கினாள்.
வள்ளி எப்படிப் பாடினாள், எப்படி ஆடினாள், ஆறுமுகத்தை எப்படி விரும்பினாள், அறைக்குள் எப்படிப் பூட்டப்பட்டாள்.
எழுத எழுத, அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ஆனால் அவள் நிறுத்தவில்லை.
நள்ளிரவு வரை எழுதினாள்.
அப்போது மீண்டும் சலங்கை ஒலி கேட்டது.
ஆனால் இந்த முறை அது தாழ்வாரத்தில் இல்லை.
அது வெளியே, கிணற்றடியில் இருந்து வந்தது.
திவ்யா விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே சென்றாள்.
இரவு.
நிலவு இல்லை.
மேகங்கள் வானத்தை மூடியிருந்தன.
கிணற்றடியில் ஒரு உருவம் நின்றது.
வள்ளி.
அவள் கிணற்றைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
“இங்கேதான் என்னைப் புதைத்தார்கள்,” என்றாள் வள்ளி.
குரல் அமைதியாக இருந்தது.
“இரவோடு இரவாக. எந்த விளக்கும் இல்லாமல். எந்தப் பாட்டும் இல்லாமல். என் அம்மா அழுதாள். ஆனால் அவள் குரலை யாரும் கேட்கவில்லை.”
திவ்யா அவள் அருகில் சென்றாள்.
“வள்ளி, இனி இப்படி நடக்காது. நாளை உனக்கு விளக்கு ஏற்றுவேன். பாட்டுப் பாடுவேன். உன் பெயரைச் சொல்வேன்.”
வள்ளி கிணற்றுக்குள் பார்த்தாள்.
“அந்தக் கிணற்றில் என் கண்ணீர் இன்னும் இருக்கிறது,” என்றாள்.
“நான் இறந்த அன்று, என் கடைசி ஆசை ஒன்றுதான். யாராவது என் பெயரைச் சொல்ல வேண்டும். யாராவது ஒருவர். அது போதும்.”
திவ்யா கிணற்றின் கைப்பிடிச் சுவரில் கையை வைத்தாள்.
கல் குளிர்ந்திருந்தது.
“உன் பெயரை நான் சொல்கிறேன், வள்ளி. இன்று, நாளை, எப்போதும். உன் கதையை எழுதுகிறேன். அதை யாரும் அழிக்க முடியாது.”
வள்ளி திரும்பினாள்.
அவள் முகத்தில் முதல் முறையாக முழுமையான அமைதி இருந்தது.
“அப்படியானால் நான் போகலாம்,” என்றாள்.
“ஆனால் முதலில் ஒன்று. என் அக்காவிடம் சொல். நான் அவளை மன்னித்துவிட்டேன். அவள் கதவைத் திறக்கவில்லை. ஆனால் அவள் என்னை நேசித்தாள். அது எனக்குத் தெரியும். அவள் குற்ற உணர்வோடு இறந்தாள். அவள் ஆத்மாவும் அமைதி அடைய வேண்டும்.”
திவ்யாவின் கண்கள் கலங்கின.
“சொல்கிறேன், வள்ளி. பாட்டியின் நினைவுக் கல்லுக்கு அருகில் உன் கல் இருக்கும். நீங்கள் இருவரும் சேர்ந்தே இருப்பீர்கள்.”
வள்ளி மெதுவாக மறைந்தாள்.
கிணற்றடியில் விளக்கின் ஒளி மட்டும் இருந்தது.
திவ்யா வீட்டுக்குள் திரும்பினாள்.
அவள் நோட்டுப் புத்தகத்தில் இன்னும் எழுதினாள்.
“வள்ளி தன் அக்காவை மன்னித்துவிட்டாள்.”
மறுநாள் காலை, மீனா திவ்யாவின் அறைக்கு வந்தாள்.
அவள் வீட்டுக்குள் வந்ததும், திவ்யாவைக் கட்டிக்கொண்டாள்.
“திவ்யா, நேற்று இரவு எனக்கு ஒரு கனவு வந்தது,” என்றாள் மீனா.
“உன் பாட்டி கனவில் வந்தாள். அவள் அழுதாள். ‘வள்ளியை மன்னித்துவிட்டாள்’ என்று சொன்னாள். எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஆனால் இன்று காலை எழுந்ததும், என் மனம் இலேசாக இருந்தது. அறுபது ஆண்டுகளாக என் மனதில் இருந்த பாரம் குறைந்தது போல இருந்தது.”
திவ்யா அம்மாவின் கையைப் பிடித்தாள்.
“அம்மா, வள்ளி பாட்டியை மன்னித்துவிட்டாள். அதை அவளே என்னிடம் சொன்னாள்.”
மீனா அழுதாள்.
ஆனால் இந்த அழுகை வேறு மாதிரி இருந்தது.
அது விடுதலையின் அழுகை.
“அம்மா, நாளை சடங்கு. நீ என்னோடு இருக்க வேண்டும். வள்ளி அத்தைக்கு நீதி கிடைக்க வேண்டும். நம் குடும்பத்துக்கும் விடுதலை கிடைக்க வேண்டும்.”
மீனா தலையசைத்தாள்.
“இருக்கிறேன், திவ்யா. இனி நான் மௌனமாக இருக்க மாட்டேன்.”
***
அடுத்த இரண்டு நாட்கள் வீடு பரபரப்பாக இருந்தது.
குருக்கள் ஐயர் சடங்குக்குத் தேவையான பொருட்களைப் பட்டியலிட்டார்.
ஊரிலிருந்து ஒரு கல் தச்சன் வந்தான்.
குடும்ப நினைவுக் கல்லில் வள்ளியின் பெயரைச் செதுக்க வேண்டும்.
திவ்யா பூட்டப்பட்ட அறையைச் சுத்தம் செய்தாள்.
அறையை ஒரு சிறிய பிரார்த்தனை அறையாக மாற்ற முடிவு செய்தாள்.
வள்ளியின் பெயரில் ஒரு சிறிய நூலகம்.
புத்தகங்கள், ஒரு விளக்கு, வள்ளியின் புகைப்படம் இல்லாததால், அவள் பெயர் எழுதிய ஒரு பலகை.
மீனா முதலில் தயங்கினாள்.
பிறகு அவளும் உதவத் தொடங்கினாள்.
அவள் வள்ளியின் பச்சைப் பாவாடை தாவணியை மடித்து, ஒரு பெட்டியில் வைத்தாள்.
“இது வள்ளி அத்தையுடையது. இதைப் பத்திரமாக வைக்க வேண்டும்,” என்றாள்.
முத்து தோட்டத்தைச் சுத்தம் செய்தான்.
கிணற்றடியில் ஒரு துளசிச் செடியை நட்டான்.
“வள்ளி அம்மாவுக்கு ஒரு செடி இருக்க வேண்டும்,” என்றான்.
ஆனால் சடங்குக்கு முதல் நாள் இரவு, வீட்டில் மீண்டும் ஒரு மாற்றம் நடந்தது.
மாலையில் வானம் இருண்டது.
மழை வருவது போல இருந்தது.
காற்று பலமாக வீசியது.
வேப்ப மரத்தின் கிளைகள் கூரையைத் தட்டின.
திவ்யா வீட்டுக்குள் இருந்தாள்.
அவள் ஜன்னலை மூட முயன்றாள்.
அப்போது விளக்கு அணைந்தது.
மின்சாரம் போய்விட்டது.
வீடு முழுவதும் இருட்டு.
திவ்யா மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றினாள்.
சிறிய சுடர்.
அந்த வெளிச்சத்தில், வீடு வேறு மாதிரி தெரிந்தது.
சுவர்களின் நிழல்கள் நீண்டு, அசைந்தன.
திவ்யாவின் இதயம் வேகமாக அடித்தது.
அப்போது கதவு தட்டப்பட்டது.
டொக்… டொக்… டொக்…
திவ்யா கதவை நோக்கிப் பார்த்தாள்.
யார் இந்த நேரத்தில்?
மழை வரும் நேரத்தில்?
அவள் கதவைத் திறந்தாள்.
வெளியே யாரும் இல்லை.
முற்றம் காலியாக இருந்தது.
மழைத் துளிகள் விழத் தொடங்கின.
திவ்யா கதவை மூடினாள்.
அவள் திரும்பினாள்.
அப்போது அவள் அதைப் பார்த்தாள்.
தாழ்வாரத்தின் கடைசியில், பூட்டப்பட்ட அறையின் முன், ஒரு உருவம் நின்றது.
வள்ளி.
ஆனால் இந்த முறை அவள் முகம் வேறு மாதிரி இருந்தது.
கண்களில் கோபம்.
முகத்தில் வலி.
“நீ சொன்னதைச் செய்வாயா?” என்று கேட்டாள் வள்ளி.
குரல் கடுமையாக இருந்தது.
“அல்லது நீயும் அவர்களைப் போலவே மறந்துவிடுவாயா?”
திவ்யாவின் உடல் நடுங்கியது.
“நான் செய்வேன், வள்ளி. நாளை சடங்கு நடக்கும். நான் உறுதி சொல்கிறேன்.”
“உறுதிகள் நிறையக் கேட்டிருக்கிறேன்,” என்றாள் வள்ளி.
“அக்கா கூட உறுதி சொன்னாள். ‘கதவைத் திறக்கிறேன்’ என்றாள். ஆனால் திறக்கவில்லை.”
வள்ளியின் உருவம் முன்னால் வந்தது.
காற்று குளிர்ந்தது.
மெழுகுவர்த்தியின் சுடர் ஆடியது.
“நீ என்னை ஏமாற்றினால், நான் இங்கேயே இருப்பேன். என்றென்றும். இந்த வீட்டில் யாரும் அமைதியாக வாழ முடியாது.”
திவ்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
ஆனால் அவள் பின்வாங்கவில்லை.
“வள்ளி, என்னைப் பார்,” என்றாள்.
“நான் உன் அக்கா இல்லை. நான் திவ்யா. உன் கதையைப் படித்தவள். உன் டைரியைப் படித்தவள். உன் கடிதங்களைப் படித்தவள். நாளை காலை, ஊரே உன் பெயரைக் கேட்கும். உன் பெயர் கல்லில் எழுதப்படும். உனக்குச் சடங்கு நடக்கும். இது என் வாக்கு. நான் இந்த வீட்டை விட்டுப் போக மாட்டேன். நீதி கிடைக்கும் வரை போக மாட்டேன்.”
வள்ளி அவளைப் பார்த்துக்கொண்டே நின்றாள்.
நீண்ட நேரம்.
பிறகு அவள் கண்களில் இருந்த கோபம் மெல்லக் குறைந்தது.
“நாளை காலை,” என்றாள்.
“நான் காத்திருக்கிறேன்.”
அவள் உருவம் மங்கியது.
மின்சாரம் திரும்பி வந்தது.
விளக்குகள் எரிந்தன.
திவ்யா தரையில் உட்கார்ந்தாள்.
அவள் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அவள் மனம் உறுதியாக இருந்தது.
நாளை.
நாளை எல்லாம் முடிய வேண்டும்.
***
மறுநாள் காலை, வானம் தெளிவாக இருந்தது.
மழை நின்றுவிட்டது.
சூரியன் முற்றத்தில் விழுந்திருந்தது.
வீட்டு வாசலில் ஊரே கூடியிருந்தது.
ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள்.
எல்லோரும் வந்திருந்தார்கள்.
சிலர் ஆர்வத்தோடு வந்தார்கள்.
சிலர் குற்ற உணர்வோடு வந்தார்கள்.
சிலர் பயத்தோடு வந்தார்கள்.
குருக்கள் ஐயர் முற்றத்தில் ஒரு சிறிய மேடை அமைத்திருந்தார்.
அதன் மேல் வள்ளியின் பெயர் எழுதிய பலகை.
அருகில் மல்லிகைப் பூக்கள், விளக்குகள், பழங்கள்.
திவ்யா வள்ளியின் டைரியையும், கடிதங்களையும், சலங்கையையும் ஒரு தட்டில் வைத்தாள்.
அவை வள்ளி வாழ்ந்ததற்கான அடையாளங்கள்.
குருக்கள் சடங்கைத் தொடங்கினார்.
மந்திரங்கள் ஒலித்தன.
அவர் வள்ளியின் பெயரை உரக்கச் சொன்னார்.
“வள்ளி… வள்ளி…”
அந்தப் பெயர் அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, இந்த வீட்டு முற்றத்தில், ஊர் முன்னிலையில் ஒலித்தது.
திவ்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
மீனா அவள் கையைப் பிடித்தாள்.
செல்லம்மாள் கண்களை மூடிக்கொண்டு வேண்டினாள்.
முத்து தலையைக் குனிந்து நின்றான்.
குருக்கள் திவ்யாவிடம் ஒரு விளக்கைக் கொடுத்தார்.
“இந்த விளக்கை ஏற்றி, வள்ளியின் பெயரைச் சொல்லி, கிணற்றடியில் வை,” என்றார்.
திவ்யா விளக்கை ஏற்றினாள்.
அவள் கிணற்றடிக்குச் சென்றாள்.
அங்கே முத்து நட்ட துளசிச் செடி இருந்தது.
அவள் விளக்கை அங்கே வைத்தாள்.
“வள்ளி, உனக்கு இங்கே ஒரு இடம் இருக்கிறது,” என்றாள்.
“உன் பெயர் இங்கே இருக்கும். உன்னை யாரும் மறக்க மாட்டார்கள்.”
அப்போது காற்று வீசியது.
விளக்கின் சுடர் ஆடியது.
ஆனால் அணையவில்லை.
அது பெரிதாக, அமைதியாக எரிந்தது.
திவ்யா வீட்டுக்குத் திரும்பினாள்.
கல் தச்சன் நினைவுக் கல்லைக் கொண்டு வந்திருந்தான்.
கல்லில் எழுதப்பட்டிருந்தது:
“வள்ளி — 1946–1965. பாடகி. தங்கை. மகள். மறக்கப்பட்டவள் இல்லை.”
அந்தக் கல் குடும்ப நினைவுக் கற்களுக்கு அருகில் வைக்கப்பட்டது.
கமலா பாட்டியின் கல்லுக்கு அருகில்.
இரண்டு சகோதரிகள், அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, மீண்டும் அருகருகில்.
மீனா கல்லைத் தொட்டாள்.
“அத்தை, என்னை மன்னித்துவிடு,” என்றாள்.
“நான் உன்னைப் பற்றித் தெரிந்தும் பேசாமல் இருந்தேன். இனி பேசுவேன். என் மகளுக்கு உன் கதையைச் சொல்வேன். என் பேரக் குழந்தைகளுக்குச் சொல்வேன்.”
பிறகு திவ்யா பூட்டப்பட்ட அறையின் கதவைத் திறந்தாள்.
இந்த முறை அவள் பூட்டைத் திறக்கவில்லை.
பூட்டு அங்கே இல்லை.
கதவு திறந்தே இருந்தது.
அறைக்குள் எல்லோரும் பார்த்தார்கள்.
அறை சுத்தமாக இருந்தது.
புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.
ஒரு விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது.
சுவரில் ஒரு பலகை.
அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது:
“வள்ளி நினைவு நூலகம். இங்கே புத்தகங்கள் படிக்கலாம். பாட்டுப் பாடலாம். யாரையும் பூட்டி வைக்கக் கூடாது.”
ஊர் மக்கள் அறைக்குள் வந்து பார்த்தார்கள்.
சிலர் அழுதார்கள்.
சிலர் தலையைக் குனிந்தார்கள்.
ஒரு சிறுமி புத்தகத்தை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
“அக்கா, இங்கே நான் படிக்கலாமா?” என்று கேட்டாள்.
“படிக்கலாம்,” என்றாள் திவ்யா.
“இந்த அறை இனி யாருக்கும் பூட்டப்படாது. இது எல்லோருக்கும் திறந்திருக்கும்.”
குருக்கள் ஐயர் திவ்யாவைப் பார்த்தார்.
“அம்மா, நீ வள்ளியின் கதையை ஊருக்குச் சொல்ல வேண்டும்,” என்றார்.
“சடங்கு என்பது மந்திரம் மட்டும் இல்லை. உண்மையைச் சொல்வதும் ஒரு சடங்குதான்.”
திவ்யா தன் நோட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்தாள்.
அவள் நடுவில் நின்றாள்.
ஊரே அவளைப் பார்த்தது.
அவள் குரல் முதலில் நடுங்கியது.
பிறகு உறுதியானது.
“வள்ளி இந்த ஊரில் பிறந்தாள். இந்த வீட்டில் வளர்ந்தாள். அவளுக்குப் பாடுவது பிடிக்கும். ஆடுவது பிடிக்கும். அவள் காலில் சலங்கை கட்டிக்கொண்டு ஆடும்போது, ஊரே நின்று பார்க்கும்.”
“அவளுக்குப் பதினேழு வயதில் காதல் வந்தது. ஆறுமுகம் என்ற பள்ளி வாத்தியாரை விரும்பினாள். அவன் நல்ல மனிதன். ஆனால் அவன் சாதி வேறு. அதனால் அவள் அப்பா அவளை அறைக்குள் பூட்டினார்.”
“ஐந்து நாட்கள். ஐந்து நாட்கள் அவள் அந்த அறைக்குள் கிடந்தாள். காய்ச்சல் வந்தது. தண்ணீர் கிடைக்கவில்லை. மருந்து கிடைக்கவில்லை. அவள் தனக்குத்தானே தாலாட்டுப் பாடிக்கொண்டு இறந்தாள்.”
கூட்டத்தில் யாரோ அழும் சத்தம் கேட்டது.
ஒரு முதியவர் கண்களைத் துடைத்தார்.
ஒரு பெண் தன் குழந்தையை அணைத்துக்கொண்டாள்.
“அவள் உடலை இரவோடு இரவாகக் கிணற்றடியில் புதைத்தார்கள். எந்தச் சடங்கும் இல்லை. எந்தப் பெயரும் இல்லை. அறுபது ஆண்டுகளாக அவள் பெயரை யாரும் சொல்லவில்லை.”
திவ்யா நிறுத்தினாள்.
அவள் ஆறுமுகத்தின் கடிதத்தை எடுத்தாள்.
“ஆனால் ஒருவர் அவளை மறக்கவில்லை. ஆறுமுகம். அவர் திருமணமே செய்துகொள்ளவில்லை. அவர் கடைசி வரை காத்திருந்தார். இது அவர் எழுதிய கடிதம். இதை நான் வள்ளியின் பெட்டியில் வைக்கிறேன். அவர்கள் இருவரும் பிரிந்திருக்கக் கூடாது.”
திவ்யா கடிதத்தை மரப் பெட்டிக்குள் வைத்தாள்.
வள்ளியின் டைரிக்கு அருகில்.
கடிதங்களுக்கு அருகில்.
சலங்கைக்கு அருகில்.
கூட்டம் அமைதியாக இருந்தது.
குருக்கள் ஐயர் மந்திரங்களைத் தொடர்ந்தார்.
அவர் வள்ளியின் பெயரை மூன்று முறை சொன்னார்.
ஒவ்வொரு முறையும் கூட்டம் “வள்ளி” என்று திரும்பச் சொன்னது.
அந்தப் பெயர் முற்றம் முழுவதும் ஒலித்தது.
ஒரு சிறுமி முன்னால் வந்தாள்.
“அக்கா, வள்ளி அத்தை பாட்டுப் பாடுவார்களா?” என்று கேட்டாள்.
“பாடுவார்கள்,” என்றாள் திவ்யா.
“நான் உனக்கு அவள் பாட்டைக் கற்றுத் தருகிறேன். நீ பாடும்போது, வள்ளி அத்தை உன்னோடு இருப்பார்கள்.”
சிறுமி சிரித்தாள்.
திவ்யா அந்தத் தாலாட்டைப் பாடத் தொடங்கினாள்.
“ஆராரோ… ஆரிரரோ…”
முதலில் அவள் மட்டும் பாடினாள்.
பிறகு செல்லம்மாள் சேர்ந்தாள்.
பிறகு மீனா சேர்ந்தாள்.
பிறகு ஊர்ப் பெண்கள் எல்லோரும் சேர்ந்தார்கள்.
தாலாட்டு முற்றம் முழுவதும் ஒலித்தது.
அது இனி பயமுறுத்தும் பாட்டு இல்லை.
அது ஒரு நினைவுப் பாட்டு.
ஒரு விடுதலைப் பாட்டு.
பாட்டு முடிந்ததும், குருக்கள் ஐயர் எழுந்தார்.
“இன்று இந்த ஊர் ஒரு தவறைத் திருத்தியிருக்கிறது,” என்றார்.
“வள்ளி அம்மாவின் ஆத்மா இனி அமைதி அடையும். இந்த வீட்டில் இனி பயம் இல்லை. இனி இந்த வீடு ஒரு நல்ல வீடு.”
ராமசாமி எழுந்தார்.
“திவ்யா, நீ செய்தது சரி. நாங்கள் அன்று மௌனமாக இருந்தோம். இன்று நாங்கள் பேசுகிறோம். வள்ளியின் நூலகத்துக்கு ஊரே உதவும். புத்தகங்கள் தருகிறோம். குழந்தைகளை அனுப்புகிறோம்.”
திவ்யாவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
இந்த முறை அது மகிழ்ச்சியின் கண்ணீர்.
சடங்கு முடிந்தது.
ஊர் மக்கள் ஒவ்வொருவராக வீட்டை விட்டுப் போனார்கள்.
மாலை ஆனது.
வீட்டில் திவ்யாவும் மீனாவும் மட்டும் இருந்தார்கள்.
அவர்கள் திண்ணையில் உட்கார்ந்து சாப்பிட்டார்கள்.
அமைதியாக, ஆனால் நிம்மதியாக.
“திவ்யா, நீ இந்த வீட்டை விற்கப் போகிறாயா?” என்று மீனா கேட்டாள்.
திவ்யா சிரித்தாள்.
“இல்லை, அம்மா. இந்த வீட்டை விற்க மாட்டேன். இது இனி வள்ளியின் வீடு. நான் விடுமுறையில் இங்கே வருவேன். நூலகத்தைப் பார்த்துக்கொள்வேன். குழந்தைகளுக்குக் கதை சொல்வேன். வள்ளியின் கதையைச் சொல்வேன்.”
மீனா தலையசைத்தாள்.
“உன் பாட்டி இதைக் கேட்டிருந்தால் மகிழ்ந்திருப்பாள்.”
அன்று இரவு திவ்யா படுத்தாள்.
வீடு அமைதியாக இருந்தது.
சலங்கை ஒலி இல்லை.
தாலாட்டு இல்லை.
நிழல் இல்லை.
குளிர்ந்த காற்று இல்லை.
மல்லிகை வாசனை இல்லை.
ஒன்றுமே இல்லை.
வெறும் அமைதி.
சாதாரண அமைதி.
திவ்யா நீண்ட நேரம் விழித்திருந்தாள்.
பிறகு மெதுவாகத் தூங்கினாள்.
அவள் தூங்கியது ஆழமான, நிம்மதியான தூக்கம்.
பல நாட்களுக்குப் பிறகு, முதல் முறையாக.
சடங்கு முடிந்த அன்று மாலை, திவ்யா நூலக அறைக்குள் சென்றாள்.
அறை அமைதியாக இருந்தது.
புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.
விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது.
அவள் வள்ளியின் டைரியை எடுத்தாள்.
அதைப் புரட்டினாள்.
அப்போது அவள் கண்கள் விரிந்தன.
டைரியின் கடைசிப் பக்கத்துக்குப் பிறகு, ஒரு புதிய பக்கம் இருந்தது.
அது அன்று காலை வரை இல்லாத பக்கம்.
அந்தப் பக்கத்தில், வள்ளியின் கையெழுத்தில், சில வரிகள் எழுதப்பட்டிருந்தன.
மை இன்னும் புதிதாக இருந்தது.
“திவ்யா, நன்றி. என் கதையைக் கேட்டதற்கு நன்றி. என் பெயரைச் சொன்னதற்கு நன்றி. என் காதலைப் புரிந்துகொண்டதற்கு நன்றி. நான் இனி போகிறேன். ஆறுமுகம் எனக்காகக் காத்திருக்கிறார். அக்காவை மன்னித்துவிட்டேன். அவள் ஆத்மாவும் அமைதி அடையும். இந்த வீட்டை நீ பார்த்துக்கொள். இந்த அறையை ஒருபோதும் பூட்டாதே. — வள்ளி.”
திவ்யாவின் கைகள் நடுங்கின.
அவள் அந்தப் பக்கத்தைத் தொட்டாள்.
மை அவள் விரலில் ஒட்டியது.
அது உண்மை.
அது கனவு இல்லை.
திவ்யா அழுதாள்.
ஆனால் அது சோகமான அழுகை இல்லை.
அவள் டைரியை மூடி, பெட்டிக்குள் வைத்தாள்.
அந்தப் பெட்டி இனி நூலகத்தில் இருக்கும்.
வள்ளியின் கதையைப் படிக்க விரும்பும் யாரும் அதைப் படிக்கலாம்.
அன்று இரவு, திவ்யா கதவுகள் எல்லாம் திறந்தே இருக்கும்படி விட்டாள்.
ஜன்னல்கள் திறந்திருந்தன.
காற்று வீட்டுக்குள் வந்தது.
அது இனி பயமுறுத்தும் காற்று இல்லை.
அது சுதந்திரமான காற்று.
திவ்யா படுத்தாள்.
அவள் தூங்குவதற்கு முன், ஒரு முறை மட்டும் கேட்டாள்.
சலங்கை ஒலி.
ஜல்… ஜல்…
ஆனால் இந்த முறை அது விலகிப் போகும் ஒலி.
மெல்ல மெல்லத் தேய்ந்து, தொலைவில் மறையும் ஒலி.
ஒரு விடைபெறும் ஒலி.
திவ்யா கண்களை மூடினாள்.
“போய் வா, வள்ளி,” என்றாள்.
“நல்லபடியாகப் போய் வா.”
***
அடுத்த வாரங்களில் வீடு மாறியது.
முதலில், நூலக அறை திறக்கப்பட்டது.
ஊர்க் குழந்தைகள் வரத் தொடங்கினார்கள்.
அவர்கள் புத்தகங்களை எடுத்துப் படித்தார்கள்.
திவ்யா அவர்களுக்குக் கதை சொன்னாள்.
வள்ளியின் கதையைச் சொன்னாள்.
அவர்கள் பயப்படவில்லை.
அவர்கள் கேட்டார்கள்: “வள்ளி அத்தை இப்போது எங்கே?”
“அவர்கள் அமைதியாக இருக்கிறார்கள்,” என்றாள் திவ்யா.
“அவர்கள் நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.”
கிணறு சுத்தம் செய்யப்பட்டது.
முத்து கிணற்றைத் தூர் வாரினான்.
தண்ணீர் மீண்டும் தெளிவாக வந்தது.
ஊர் மக்கள் கிணற்றடியில் விளக்கு ஏற்றினார்கள்.
ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும், வள்ளியின் நினைவாக ஒரு விளக்கு.
திவ்யா பள்ளி விடுமுறை முடிந்ததும் நகரத்துக்குத் திரும்பினாள்.
ஆனால் ஒவ்வொரு வார இறுதியிலும் கிராமத்துக்கு வந்தாள்.
நூலகத்தைப் பார்த்தாள்.
குழந்தைகளுக்குப் பாடம் சொன்னாள்.
அவள் தன் நோட்டுப் புத்தகத்தில் எழுதிய கதையை ஒரு புத்தகமாக எழுதத் தொடங்கினாள்.
வள்ளியின் கதை.
முழு கதை.
அதை எழுதும்போது, அவள் மனதில் ஒரு எண்ணம் வந்தது.
ஒரு கதையை மறைத்தால், அது பேயாக மாறும்.
ஒரு கதையைச் சொன்னால், அது விடுதலையாக மாறும்.
மீனா இப்போது அடிக்கடி கிராமத்துக்கு வருகிறாள்.
அவள் நூலகத்தில் புத்தகங்களை அடுக்குகிறாள்.
அவள் வள்ளியின் பச்சைப் பாவாடை தாவணியை ஒரு கண்ணாடிப் பெட்டியில் வைத்திருக்கிறாள்.
“இது வள்ளி அத்தையுடையது,” என்று வரும் குழந்தைகளிடம் சொல்கிறாள்.
“அவர்கள் பாடுவார்கள். ஆடுவார்கள். அவர்களை யாரும் மறக்கக் கூடாது.”
முத்து இப்போது பயப்படுவதில்லை.
அவன் கிணற்றடிக்குப் போகிறான்.
தோட்டத்துக்குத் தண்ணீர் விடுகிறான்.
“வள்ளி அம்மா போய்விட்டார்கள்,” என்கிறான்.
“அவர்கள் அமைதியாகப் போய்விட்டார்கள். இனி இந்த வீட்டில் பயம் இல்லை.”
ஒரு நாள், திவ்யா நூலக அறையில் உட்கார்ந்திருந்தாள்.
ஒரு சிறுமி அவளிடம் வந்தாள்.
“அக்கா, வள்ளி அத்தைக்கு நான் ஒரு பாட்டுப் பாடலாமா?” என்று கேட்டாள்.
“பாடலாம்,” என்றாள் திவ்யா.
சிறுமி பாடினாள்.
அதே தாலாட்டு.
“ஆராரோ… ஆரிரரோ…”
அந்தப் பாட்டு அறை முழுவதும் ஒலித்தது.
ஆனால் இந்த முறை யாரும் பயப்படவில்லை.
எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.
திவ்யாவின் கண்கள் கலங்கின.
வள்ளியின் பாட்டு இப்போது ஒரு குழந்தையின் குரலில் வாழ்கிறது.
அதுதான் உண்மையான விடுதலை.
அன்று இரவு, திவ்யா வீட்டில் தங்கினாள்.
அவள் பாட்டியின் அறையில் படுத்தாள்.
ஜன்னல் வழியாக நிலவு வெளிச்சம் வந்தது.
வீடு அமைதியாக இருந்தது.
நல்ல அமைதி.
திவ்யா கண்களை மூடினாள்.
அவள் மனதில் ஒரு குரல் கேட்டது.
மென்மையாக, மகிழ்ச்சியாக.
“நன்றி, திவ்யா.”
திவ்யா சிரித்தாள்.
“நன்றி, வள்ளி,” என்று மெதுவாகச் சொன்னாள்.
பிறகு அவள் தூங்கினாள்.
ஆழமாக, நிம்மதியாக.
***
காலையில் எழுந்தபோது, திவ்யா வாசலுக்குச் சென்றாள்.
வாசல் படியில் ஒன்று இருந்தது.
ஒரு மல்லிகைப் பூ.
ஒரே ஒரு பூ.
புதிதாக, வெண்மையாக, மணமாக.
வீட்டில் மல்லிகைச் செடி எதுவும் இல்லை.
ஊரில் அந்த நேரத்தில் மல்லிகை பூக்காது.
ஆனால் அந்தப் பூ அங்கே இருந்தது.
திவ்யா அந்தப் பூவை எடுத்தாள்.
அதை வள்ளியின் நினைவுக் கல்லின் மேல் வைத்தாள்.
“நன்றி, வள்ளி,” என்றாள்.
“நீ அமைதியாகப் போகலாம். உன் கதையை நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.”
காற்று மெதுவாக வீசியது.
வேப்ப மரத்தின் இலைகள் அசைந்தன.
தொலைவில் ஒரு குயில் கூவியது.
வீடு அமைதியாக இருந்தது.
அமைதி இனி பயமாக இல்லை.
அமைதி இப்போது நிம்மதியாக இருந்தது.
திவ்யா வீட்டுக்குள் திரும்பினாள்.
நூலக அறையின் கதவு திறந்தே இருந்தது.
உள்ளே விளக்கு எரிந்துகொண்டிருந்தது.
புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.
அந்த அறை இனி ஒருபோதும் பூட்டப்படாது.
திவ்யா அந்தப் பூவை எடுத்து முகர்ந்தாள்.
வாசனை இனிமையாக இருந்தது.
அது ஒரு சாதாரண மல்லிகைப் பூவின் வாசனை இல்லை.
அது ஒரு நன்றியின் வாசனை.
ஒரு விடைபெறுதலின் வாசனை.
அவள் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தாள்.
வேப்ப மரம், துளசி மாடம், கிணறு, நூலக அறை.
எல்லாம் அமைதியாக இருந்தன.
இந்த வீடு இனி ஒரு பயங்கரமான வீடு இல்லை.
இது ஒரு கதை சொல்லும் வீடு.
ஒரு நினைவு வீடு.
திவ்யா பள்ளிக்குத் திரும்பிய பிறகு, தன் மாணவர்களிடம் ஒரு கதை சொன்னாள்.
ஒரு பெண்ணின் கதை.
பூட்டப்பட்ட அறையின் கதை.
“உண்மையை மறைத்தால், அது பேயாக மாறும்,” என்றாள்.
“உண்மையைச் சொன்னால், அது விடுதலையாக மாறும். பயப்படாதீர்கள். கேளுங்கள். கேட்பதுதான் தைரியம்.”
மாணவர்கள் கேட்டார்கள்.
அவர்கள் கண்களில் பயமும், ஆர்வமும் ஒன்றாக இருந்தன.
திவ்யா சிரித்தாள்.
அவள் வாழ்க்கையில் முதல் முறையாக, அவள் ஒரு உண்மையான கதையைச் சொல்கிறாள்.
அவளுடைய சொந்தக் குடும்பத்தின் கதையை.
அந்தக் கதை இனி யாராலும் மறக்க முடியாது.
வள்ளியின் பெயர் இனி யாராலும் அழிக்க முடியாது.
பூட்டப்பட்ட அறை இனி ஒருபோதும் பூட்டப்படாது.
அதன் கதவு எப்போதும் திறந்தே இருக்கும்.
***
ஒரு ஆண்டு கழித்து, வள்ளியின் நினைவு நாளில், ஊரே மீண்டும் அந்த வீட்டில் கூடியது.
கிணற்றடியில் விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டன.
நூலக அறையில் புதிய புத்தகங்கள் அடுக்கப்பட்டிருந்தன.
குழந்தைகள் வள்ளியின் தாலாட்டைப் பாடினார்கள்.
“ஆராரோ… ஆரிரரோ…”
அந்தப் பாட்டு இப்போது ஊரின் பாட்டு.
ஒரு பயங்கரமான பாட்டு இல்லை.
ஒரு அன்பான பாட்டு.
திவ்யா நினைவுக் கல்லின் முன் நின்றாள்.
கல்லில் வள்ளியின் பெயர் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
அவள் கல்லில் ஒரு மல்லிகைப் பூவை வைத்தாள்.
“வள்ளி, நீ எங்கிருந்தாலும் நிம்மதியாக இரு,” என்றாள்.
“உன் கதை இங்கே பாதுகாப்பாக இருக்கிறது.”
காற்று மெதுவாக வீசியது.
மல்லிகை வாசனை வந்தது.
இந்த முறை திவ்யா பயப்படவில்லை.
அவள் சிரித்தாள்.
ஏனென்றால் அவளுக்குத் தெரியும்.
அந்த வாசனை ஒரு வாழ்த்து.
ஒரு நன்றி.
ஒரு விடைபெறுதல்.
அது இனி ஒருபோதும் பயமுறுத்தாது.
***
அன்று இரவு, திவ்யா கடைசியாக ஒரு முறை பூட்டப்பட்ட அறைக்குள் சென்றாள்.
அந்த அறை இப்போது நூலகம்.
புத்தகங்களின் வாசனை, விளக்கின் வெளிச்சம், குழந்தைகளின் சிரிப்பின் நினைவு.
அவள் அறையின் நடுவில் நின்றாள்.
“வள்ளி, இந்த அறை இனி உன்னுடையது,” என்றாள்.
“இது இனி யாரையும் பூட்டி வைக்காது. இது எல்லோரையும் வரவேற்கும்.”
அவள் கதவைத் திறந்தே விட்டு வெளியே வந்தாள்.
கதவு திறந்தே இருந்தது.
அது இனி ஒருபோதும் மூடப்படாது.
திவ்யா வாசல் திண்ணையில் உட்கார்ந்தாள்.
வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் தெரிந்தன.
அவள் மனம் அமைதியாக இருந்தது.
பயம் போய்விட்டது.
குற்ற உணர்வு போய்விட்டது.
மீதமிருப்பது நினைவும், அன்பும், நீதியும் மட்டுமே.
***
மறுநாள் காலை, திவ்யா நகரத்துக்குத் திரும்பினாள்.
ஆனால் அவள் மனம் கிராமத்திலேயே இருந்தது.
அந்த வீட்டில், அந்த நூலகத்தில், வள்ளியின் நினைவில்.
அவள் பேருந்தில் ஏறும்போது, ஒரு முறை திரும்பிப் பார்த்தாள்.
வீடு அமைதியாக நின்றது.
வேப்ப மரம் அசைந்தது.
எல்லாம் சரியாக இருந்தது.
***
பேருந்து நகர்ந்தது.
திவ்யா ஜன்னல் வழியாக வயல்களைப் பார்த்தாள்.
அவள் முகத்தில் ஒரு சிறிய சிரிப்பு இருந்தது.
அவள் ஒரு கதையை முடித்திருக்கிறாள்.
ஒரு உண்மையான கதையை.
***
வள்ளியின் கதை முடிந்தது.
ஆனால் அது என்றும் வாழும்.
***
இனி யாரும் அந்த அறையைப் பூட்ட மாட்டார்கள்.
இனி யாரும் ஒரு பெண்ணின் குரலை அடக்க மாட்டார்கள்.
இனி யாரும் ஒரு கதையை மறைக்க மாட்டார்கள்.
ஏனென்றால் ஒரு கதையைச் சொல்வதுதான் மிகப் பெரிய தைரியம்.
அதைத்தான் திவ்யா செய்தாள்.
அதைத்தான் வள்ளி விரும்பினாள்.
***
— Nisha Novels Tamil
If you liked this story, read our Best Tamil Thriller Novels guide, and try our other original novel, Kaadhal Mazhai Tamil Novel — a gentle Tamil romance with a happy ending.
Is Poottappatta Arai a ghost story?
Yes. It is a Tamil ghost story set in an old village house near Thanjavur, where a schoolteacher hears anklets and a lullaby at night. The fear builds slowly through sounds, shadows and a locked room, not through gore.
Who is the heroine of Poottappatta Arai?
Divya, a 27-year-old schoolteacher. She inherits her late grandmother’s house and stays there during the school holidays to decide what to do with it.
What is the locked room?
A room at the end of the corridor that stayed locked for decades. Divya’s grandmother kept it locked all her life, and her diary warns Divya never to open it.
Is the novel complete, or does it end on a cliffhanger?
It is complete. The story ends with the truth told, the funeral rites performed, and the house at peace. There is no cliffhanger and no second part to wait for.
Where can I read Poottappatta Arai?
You can read the full novel on Novels Tamil. It is an original Tamil thriller novel written by Nisha Novels Tamil, published as one complete story.
